Ik tel de daken die de zon neemt voor hij onder gaat.
#blogpraat via tweetchat
“Omdat het werkt” is quatsch !
Slavernij werkte.
De atoombom op Hiroshima werkte.
Plofkippen verkopen werkt.
Aanhaken bij de actualiteit werkt (dus had ik eigenlijk moeten zeggen: paardenvlees in lasagna’s werkt.)
Omdat het werkt.
Ik kom dat steeds vaker tegen als argument. Maar het is op zijn best het halve verhaal. (Nee ik ben te aardig, een achtste. Hooguit)
Als je het gebruikt, vertel dan ook waarom het werkt. Zeg erbij welke aannames er bij horen. Welke keuzes je maakt.
Alleen maar omdat het werkt is zo 2013.
Kuch. Dat argument is zo mogelijk nog suffer.
Goed, een beetje uitleg.
Omdat het werkt is de functionele fase in onze cultuur. (Die fases staan hier uitgelegd). In de functionele fase zitten we al zo’n beetje vanaf de industriële revolutie.
En wij maar denken dat internet een nieuwe revolutie is.
Nee hoor. We doen met het internet nog steeds hetzelfde: kijken hoe de dingen nog beter en slimmer kunnen. Maar ons afvragen wat voor dingen we dan doen? Ho maar. We blijven met zijn allen veel te veel hangen bij het HOE, en maken maar zeer langzaam de stap naar het Waarom. ( yep! daar heb ik ook al eens over gevlogd en nog een keer zelfs )
Stom dat we dat afgeleerd hebben. Als kleuters waren we daar verdomd goed in, in dat waarom. We lieten ons ook niet zomaar afschepen met een half antwoord.
Waarom doen we dat nu wel?
Omdat het werkt?
Ode aan Elja
Het is ongeveer twee jaar geleden dat ik kennis maakte met #blogpraat.
Eerste keer alleen kijken en lezen.
En toen de tweede keer heel voorzichtig als beginnertje een opmerking plaatsen. En dan meteen gehoord worden. Als volwaardige gesprekspartner. Je direct thuis voelen.
Dat vind ik nog steeds de grootste kracht van Elja.
Dat warme welkom voor iedereen.
Die sfeer die ook meteen door iedereen wordt overgenomen. Waardoor er nu nog steeds een warm welkom is voor iedereen die nieuw binnenkomt.
En dan zegt Elja wel dat zij niet #blogpraat is, dat wij dat met zijn allen zijn. (en daar heeft ze ook gelijk in) Maar wij waren geen alleen geweest zonde Elja. En met een andere Elja waren het andere anderen geweest.
Dus wil ik jullie allemaal bedanken.
Maar vooral Elja.
Want #blogpraat heeft het bloggen pas echt leuk gemaakt.
Dankzij #blogpraat is er die bijzondere combinatie van helemaal alleen zijn met je eigen blog, en toch weer niet. Niet alleen omdat jullie reageren, maar ook omdat ik jullie ken, van jullie blogs.
Jullie zijn er altijd een beetje bij, als ik schrijf.
En wat heerlijk dat jullie er wel zijn, en toch niet over mijn schouder mee kijken. Wat fijn dat jullie me laten typen wat ik wil typen. Ik zie jullie staan. Niet hoofdschuddend. Maar welwillend. Lekker met jullie eigen dingen bezig. Tot wel elkaar weer ontmoeten. Op onze blogs. Een keer in de week op #blogpraat. (ook als je een keer twee keer drie keer overslaat, nog steeds even welkom.) Soms zelfs in het echt. Ik heb afgelopen jaar een aantal #blogpraat vrienden in het echt gezien. Alsof ik oude bekenden tegen kwam.
Dat heeft Elja drie jaar geleden in gang gezet, toen ze in haar eentje tegen zichzelf zat te praten.
Bedankt Elja.
Donker en licht
@jjvoerman Iets met donker en licht, die naast elkaar kunnen bestaan? #blog
— Marloes Juffermans (@marloesjufferma) February 16, 2013
Dus iets met donker en licht. Want dat is wel passend, deze week.
Geen licht zonder donker en geen donker zonder licht. In foto’s zoek ik het op:
Ik heb geprobeerd het te tekenen:
In schilderijen zoek ik het op:
Ik houd van dat contrast. Dus laat ik ze welkom heten in mijn leven.
Ik wil je nog iets laten zien en lezen.
Twee jaar gelden begon ik een blog dat mooisdelen heette. De bedoeling was dat mensen een schilderij instuurden (via foto of link). Bij die foto een korte tekst met daarin waardoor ze zo gegrepen werden door dat schilderij. Ik drukte de foto af, plakte via een sticker de tekst op de achterkant en had zo een ansicht. Deze stuurde ik naar iemand die ik via twitter kende, met het verzoek mee te doen. Het begon prachtig. Hier zie je de eerste afleveringen. Maar het bloedde dood. Ik wachtte op een gegeven moment op meerdere schilderijen die maar niet kwamen. Ik heb het te weinig kans gegeven, was ook druk met mijn baan.
Op die site staat een hele mooie tekst bij een bijzonder beeld. Over het donker. Die wil ik hier graag delen.
De tekst is van Ytje Popinga. Een dierbaar iemand uit mijn jeugd in Beetsterzwaag.
Kijk en lees zelf maar even.
Spel met licht en donker, heel intens te beleven in de grote doeken van Mark Rothko in de Rothko Chapel in Houston, Texas.
Zuigende donkere vlakken, die aan mij blijven trekken, bijna fysiek. De diepte van het donker wordt voelbaar.
Ik wil ervoor weglopen en tegelijkertijd speur ik naar die zweem van licht die in het donkere vlak verborgen ligt.
Wat is dat voor duisternis, die alleen door een diepe doorgronding ervan licht toelaat, alsof het uit een kier wil ontspringen, ster aan de de hemel.
De donkere nacht van de ziel, de diepe innerlijke afgrond, waar de mysticus voorbij God, God ontmoet…
licht van licht. het donker waar een heel eigen moed voor nodig is, om deze in te gaan en het ermee uit te houden.
Ytje Poppinga
@ytjepopinga (twitter)
niet meteen ontvolgen, die hap.
Ik kreeg een auto DM.
Zo’n ‘dank dat je me volgt’ ding. Nee, wacht, deze was zelfs, “ik volg je automatisch dankzij...”. Mijn eerste gedachte is dan: ontvolgen, houd ik niet van. Maar toch kijk ik dan even naar de bio. En die klopte niet bij dat automatisch volgen. Dus deeëmde ik terug dat ik die autodingesens niet zo leuk vond. Meteen kreeg ik een reactie terug. Dat zo’n ding nog steeds per ongeluk aan staat, terwijl ze dat al lang niet meer wil. Dat ze dat zelf niet eens door had.
Kijk, en zo blijkt een auto-dm’er gewoon een leuk mens te zijn. Fijn dat ik niet zo rigoureus ben, vind ik van mezelf.
Ik was vandaag trouwens wat minder blij met mezelf. Mezelf had dat al eerder door dan ik (zie blogpost gisteren). Ik zat even in een dip. Alle spanning kwam tegelijk naar boven. Mijn laatste trots over mijn oude baan vloog als een wolkje weg in het oneindige. Ik had de touwtjes doorgeknipt en in plaats van vrij voelde ik me hevig verloren.
Lastig, als je je goed moet voelen van jezelf, en het lukt maar niet.
Gelukkig ben ik niet zo rigoureus. Zelfs niet voor mezelf. Ik heb gewandeld. Heb op een bankje gezeten. Heb me nóg een keer laten troosten door mezelf. Ik ben pas opgestaan toen ik me kalmer voelde. Niet blij, maar wel met het gevoel dat het zo goed was. Toen ik verder wandelde brak opeens de zon door de grijze wolken.
De ene dag beresterk voelen. De andere dag de wanhoop nabij. Het kan. Ik laat het gebeuren. Niet dat ik daar goed in ben. Maar het is me dan toch weer gelukt om niet zo streng te zijn voor mezelf. Ook mezelf ontvolg ik gelukkig niet meteen.
van je zelf houden op valentijn, mag dat ?
Trouwe lezers weten dat ik af en toe gesprekken voer met mezelf.
Ook hier. Soms zelfs live. Net als schaken met jezelf. Alleen hoef ik de laptop niet steeds om te draaien.
De laatste staat hier. Het was het eind van die gesprekken. Ik had die ‘splitsing’ niet meer nodig, vond ik. Die innerlijke stem wilde naar buiten. Dat is gelukt, denk ik.
Vandaag wilde ik toch even een keer weer zo praten met mezelf. Ik deed mijn CI’s even uit (stilte) en sloot mijn ogen. Direct voelde het alsof twee stevige warme armen mij omhelsden Een streling, liefkozing, knuffel. Zacht, stevig, teder.
“Ik wilde even praten”, dacht ik nog heel even.
“Weet ik, maar dit had je harder nodig”, was het antwoord.
Stilte.
Zonder woorden, zonder zelfs mijn onuitgesproken woorden, sprak ik met mezelf.
Buiten viel de sneeuw. Ik was warm, van binnen.
rechtsdraaiend. yoghurt? Nee, hersenen.
Beetje zitten struinen vandaag.
Op sites over ADD.
Herkenning.
Naast herkenning ook wrevel. Als gesproken wordt over behandelen. Hoezo behandelen? Niks mis mee met de manier waarop mijn hersenen werken.
Van alles mis met de schotten, de hekken, de systemen, die maar een weg mogelijk maken. Een weg die ik niet meer wil gaan. Systemen die ik niet meer wil volgen. Ik trek vanaf nu mijn pad, en elk hek dat ik tegen kom heeft pech gehad.
Mijn dochter deed vandaag ook een online test.
“Dat wordt zoeken naar een naald in een hooiberg straks, als ik met deze hersens geld wil verdienen”, zei ze.
Ze heeft voor een deel gelijk. Maar de tijden veranderen. Ik hoop dat ze een beetje opschieten, die tijden.
Gelukkig zie ik steeds vaker tweets van mensen die het door hebben. Dit is er zo een.
De idee dat mensen alleen nuttig zijn als je ze in een functieprofiel kunt stoppen is echt middeleeuws. Zo werkt het niet meer!
— Steven Gort ® (@StevenGort) February 13, 2013
Ik hoop dat het niet bij een paar blijft. Ik hoop dat het voor mijn dochter straks iets makkelijker is om haar talenten in te zetten.
En niet alleen voor mijn dochter. We gooien nu zo veel talent weg.
(Nee, dit is niet echt een valantijnsblog. Valentijn zit niet in mijn systeem. )
gesprek tussen de waarheid en de eenzaamheid
De eenzaamheid kwam op bezoek bij de waarheid.
“Fijn, dat je langskomt”, zei de waarheid: “Het werd hier de laatste tijd een beetje stil.”
“Ja, heb jij daar ook last van? Zo weinig aanloop. Vroeger zochten de mensen me nog wel eens op. Gezellig was dat.”
“Ja maar die tijden zijn voorbij. Als er nu eindelijk een keer iemand komt, slaat ie gelijk op de vlucht”, zei de waarheid.
“Dat is nog niks. Ik ben zojuist weer eens verdreven door iemand. Uit mijn eigen huis!”
“Ja, ze worden brutaler. Moet je kijken”, de waarheid wees op een stapel brieven in de hoek van de kamer: “mensen die niet langs willen komen, maar wel eisen dat ik mezelf vertoon. Omdat ik verdonkeremaand zou zijn. Ik hoef potdikkie toch niet te bewijzen dat ik besta?”
“Nou, misschien is het wel zo ver gekomen”, zei de eenzaamheid: “Misschien moet je toch een keer die . . . ”
“Nee dat vertik ik!”
“Maar het is wel heel krachtig spul. Ze hebben het gebruikt om mij uit mijn huis te verjagen.”
“Juist daarom zou ik het al helemaal niet willen gebruiken!”
“Ik ben er allergisch voor, maar jij zou er misschien iets moois mee kunnen doen. Je bereikt er heel veel mensen mee. Wat ik er van begrijp is dat dan heel veel mensen je leuk gaan vinden.”
“Begin jij nou ook al? Luister, zelfs als zou ik een facebookpagina maken, denk jij dat al die mensen het verschil zien met al die andere pagina’s? Dat is nou juist precies de reden dat er niemand meer langs komt. Omdat ze denken dat ze mij vanuit een luie stoel kunnen liken.”
“Nee niet facebook. Dat is te vluchtig voor jou. Een blog! Niet een zakelijk blog, waarin je jezelf verkoopt. Maar een persoonlijk blog, waar je jezelf laat zien.
En zo geschiedde het dat de kleine, persoonlijke blogger in de tijd tussen het eerste idee, en het moment waarop hij op ‘publiceren’ drukt, heel even de eenzaamheid koestert en de waarheid tegen komt.