Morgen sta ik op een open podium.
Tussen cabaretiers, die wél grappig zijn.
Doodeng.
Ik ben dus nu heel hard met mezelf aan het werk om te zorgen dat ik morgen plezier heb.
Maar hard werken aan plezier hebben kan niet, natuurlijk.
Dus ben ik nu heel hard aan het werk om daar niet zo hard aan te werken.
Ruud heb ik leren kennen via twitter.
Ik geloof dat hij toen een stevige discussie aan het voeren was.
Ruud vind vaak ergens wat van en is niet beroerd om dat uit te leggen. Het mooie is dat hij daar de tijd en ruimte voor neemt, en de ander ook die tijd en ruimte gunt.
Vaak heeft hij het laatste woord, want Ruud begint nooit zo maar een discussie. Hij heeft er goed over nagedacht, en is je vaak meerdere zetten voor, is mijn ervaring.
Het is een betweter, maar wel de liefste betweter die ik ken.
Maar dat is niet zijn enige kant. Ruud is ook niet te beroerd om te laten zien wat hij niet weet, waar hij mee worstelt. Dat doet hij op zijn eigen blog.
En dan is er de Ruud die op twitter eindeloos veel mensen op zijn netvlies heeft en op veel plekken een bemoedigend woordje laat vallen. (En dan weet ik niet eens wat hij allemaal via DM doet)
Maar nu heeft Ruud zelf die bemoedigende woorden nodig, want zijn been gaat er af.
Daarmee komt hij ook nog eens in een ziekenhuismolen terecht, die soms meer Kafka is dan zijn eigen belastingdienst. (Nou ja lees zelf maar)
Ruud, ik wens je veel sterkte, deze periode. Ik denk aan je, ik lees je.
Iemand die ik via social media ken heeft het erg moeilijk.
En dan voel ik me altijd een beetje machteloos.
Toch heb ik gevraagd wat ik kon doen. Nee, ik heb gevraagd wat ik kon zijn, want doen is in dit geval misschien niet aan de orde.
(het woord ‘betekenen’, leek gevoelsmatig te veel in de richting van ‘doen’ gaan)
En toch klopt die vraag niet.
Want als ik terug denk naar tijden waarin ik zelf even in de put zit, dan kan ik heel erg weinig met die vraag.
Kan ik wat voor je zijn/doen/betekenen?
Wat er gebeurt als iemand dat vraagt is dat ik heel hard ga nadenken. Ik g aan de slag om te bedenken wat die specifieke persoon zou kunnen betekenen. Ik krijg er als het ware een probleem bij. Alsof ik met een grote puzzel bezig ben, het overzicht totaal kwijt, en iemand komt met een heel nieuw stukje aan. En ik moet daar ter plekke beslissen waar dat stukje moet.
Dat was niet de vraag, maar dat is wel wat mijn hoofd in zo’n geval met die vraag doet.
Wat heb je nodig?
Die vraag is al beter. Denk ik. Weet niet. Even hardop aan het denken nu.
Als ik me nu verbeeld wat er gebeurt als die vraag gesteld wordt, is dat het heel erg binnen komt.
Eerste reactie is: mag ik die vraag aan mezelf stellen?
Tweede reactie: heb jij de tijd en aandacht om dat met mij te onderzoeken, want ik heb eerlijk gezegd geen idee?
Derde reactie: ben ik dat waard?
Tijd, ruimte
Het zijn in ieder geval vragen die tijd nodig hebben. Tijd en ruimte. Ik zou dat als een kostbaar geschenk zien, als ik in de put zat. Ik zou er verlegen van worden, en wel drie keer vragen of die ander het echt meent.
Dát is dus wat ik kan aanbieden. Dat maakt me minder machteloos. Ik kan tijd en ruimte bieden. Zeggen dat ik er wil zijn. Dat het mag.
Sharing is Caring:
Een blog van Paul. Een man die open, met liefde en humor over zichzelf schrijft, en over zijn beperkingen.
http://www.paulvanderwerf.nl/metzonderbeperking/het-voelt-vrijer/
Initiatieven genoeg, hier in Wijchen (ja die van de roze vluchtheuvels).
Het werkt! Bijvoorbeeld. Werkzoekenden die hun eigen netwerkbijeenkomsten en workshops regelen.
Op zo’n netwerkbijeenkomst heb ik vandaag samen met Annemiek Reith (arbeidspsychologe) een presentatie gegeven.
We gaan twee workshops geven.
Solliciteren voor dummies
Hier schetsen we het hele sollicitatieproces. Van uitzoeken wie je bent, tot jezelf presenteren. Samen met mensen gaan we kijken waar ze staan in dit proces, en wat een goede volgende stap zou kunnen zijn.
STARR kwaliteiten
Aan de hand van succeservaringen onderzoeken we, en beschrijven we, de kwaliteiten van de deelnemers.
Altijd mooi als je vraagt:
“Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?” en het antwoord is ‘gewoon!’.
Ik had al aangekondigd dat dat zou gaan gebeuren, met de uitleg erbij dat mensen hun eigen kwaliteiten vaak niet zien. Toen deed ik even een voorbeeld met iemand. Ik stelde de vraag, en ja hoor. Het antwoord was:
“eeh, tja weet niet. gewoon!”
Werk aan de winkel dus. Allemaal mooie mensen die niet half weten hoe mooi ze zijn.
Maar straks dus wel!
Wijchen kleurt roze!
Wacht even, er is nog meer:
14 oktober geef ik samen met Xandra van Hooff een lezing over kwetsbaarheid in het inspiratiecafé.
12 november is de première van mijn theatervoorstelling in het Mozaïek in Wijchen.
Vaak als ik iets spannends doe, maak ik het nog veel spannender dan nodig.
Er hangt zo veel van af!
Spookt er in mijn hoofd.
Alsof die ene gebeurtenis de dominosteen is, die alle volgende acties bepaalt. In positieve of negatieve zin.
Er hangt zo veel van af.
Als dit optreden niet goed gaat, dan kan ik het dus niet.
Als dat optreden te weinig bezoekers trekt, dan is er geen plaats voor mijn verhaal.
Als die afspraak niet door gaat dan mis ik de boot.
Ik hang van alles op aan gebeurtenissen. En daarmee belast ik ze onnodig. Ze worden topzwaar.
Dat ga ik anders doen.
De gebeurtenis is de gebeurtenis zelf. Die hoeft niet opgetuigd met alles wat er daarna wel of niet moet komen.
Ik ga ze ontkleden.
Ik ga de domino stenen verder uit elkaar zetten.
“Wacht even!” roept een bang stemmetje: “dus als het een keer heel goed gaat, dan mis je het domino effect!”
Dat is een spannende vraag, want elk antwoord dat ik nu geef om gerust te stellen, dat het positieve toch wel door werkt, wordt door mijn twijfelaar met argusogen bekeken, en gebruikt. Als het positieve doorwerkt, doet het negatieve dat ook, zegt de twijfelaar. En daarmee zet hij de spanning terug op alles wat ik doe.
Ik laat het los.
Ik zet de dominostenen verder uit elkaar. Elk moment is zijn eigen moment, totdat het moment afgelopen is. Dan mag het gaan spelen met die andere momenten. Niet eerder.
Alle oude momenten mogen zich als ouders en leraren ontfermen over nieuwe momenten.
Ze wijs maken,
ze vertrouwen geven,
met ze oefenen.
Maar als het moment daar is, moeten ze doen wat elke ouder en leraar moet doen. Loslaten.
Beste horende
vriend, collega, familielid, clubgenoot of kennis,
Ik ben slechthorend. En dat betekent nog al wat. Ik neem graag wat van jouw tijd om dat uit te leggen. Die tijd halen we later dan weer in. Dat beloof ik. Want met deze uitleg ga ik een hoop misverstanden, irritaties en pijnlijke situaties voorkomen.
Je het vast al ergens gelezen of gehoord. Ik herhaal het hier omdat het zo belangrijk is:
een hoortoestel werkt niet op dezelfde manier als een bril
Met mijn hoortoestel (of CI) hoor ik nog lang niet alles. Ik mis veel. Vooral in de volgende situaties:
Ik compenseer wat ik niet hoor, zodat het vaak lijkt alsof ik veel meer versta dan ik eigenlijk doe.
Nog even over dat afhaken: Het gekke is dat dat afhaken soms goed is voor mij. Ik moet dan opladen. Maar andere keren haak ik af terwijl ik eigenlijk graag juist wél mee wil doen. En vaak weet ik zelf het verschil niet.
Dus, help me.
Situaties kunnen ook gewoon TE moeilijk zijn. En toch wil ik contact met jou. En daar is net even wat meer voor nodig: jouw hulp.
Samen komen we er uit. Als we goede afspraken maken. De situatie naar onze hand zetten. Ik vraag je dus die extra aandacht. Ons contact is dat waard.
Ik heb nog lang niet alles verteld in deze brief. Ik kom er met jou graag persoonlijk op terug. Dan kan ik je ook vertellen hoe dat precies voor mij werkt.
Beste horende vriend, collega, familielid, clubgenoot of kennis,
bedankt voor je aandacht.
Aan alle mensen die aan de kant staan:
Hou op me dat gedoe bij het trapje, en spring.
Hhhhet is hhhelemaal niet zo khoud als het lijkt.
Weet je, ik ga hem gewoon schrijven, die laatste blogpost.
Alsof ik morgen dood ben.
(Héé! aan de link die wordpress nu aanmaakt, zie ik dat ik daar al een keer over schreef)
Het IS al goed.
En als dit echt mijn laatste blogpost was, dan zou ik het daar bij laten.
Ik zou je alleen nog de zegen geven. En heel misschien zou ik daarbij uitleggen dat ik volledig gemachtigd ben om die zegen te geven. Want de enige die me daartoe hoeft te machtigen, dat ben jij. Als jij het toestaat, kan ik je zegenen.
Jij hoeft je plek op de wereld niet te verdienen. Je mag er zijn zoals je bent.
Natuurlijk heb jij je gevechten te leveren, obstakels te overwinnen, maar het gevecht met jezelf mag je staken.
Welke rationele, humanitaire, godsdienstige, spirituele redenen jij er ook voor hebt, ergens in jou zit de overtuiging dat het pas goed is . . dat jíj pas goed bent, als [vul hier maar iets in].
We hebben allemaal dat oordeel over ons zelf, en als je dat oordeel niet hebt, check dan even of dat is vanwege het feit dat jij van jezelf geen oordeel mag hebben.
Dat betekent niet dat jij [vul hier maar iets in] niet meer moet doen. Het betekent dat je het niet hoeft te doen om er te mogen zijn. Doe het omdat je het niet laten kan. Doe het omdat je hart het zegt. Doe het desnoods omdat je voelt dat het moet, als je op de achtergrond maar weet dat je zonder [vul hier maar iets in] al meer dan welkom bent, op deze aarde.
Maar het is niet mijn laatste blog. Ik schreef dit denk ik omdat ik het zelf weer even moest horen.
Een samenvatting. In tekst. Van de eerste 4 filmpjes.
Die filmpjes staan hier: 1 2 3 4
De samenvatting is simpel: We draaien er om heen.
Dat is het.
We zeggen niet wat op ons hart ligt.
We hebben een sociaal-verkeersregelaar die onze communicatie voor ons regelt. Heel handig in de praktische communicatie. Zoals verkeerslichten handig zijn op een druk kruispunt. (hoewel)
Maar als het om jou en mij gaat, niet zo handig.
Die verkeersregelaars werken aan de hand van vastliggende protocollen. Gemaakt op basis van oude informatie. Oude pijn, oude beelden over hoe we moeten zijn.
We zeggen dat we niet naar elkaar luisteren, maar dat is maar de halve waarheid. Want hoe moet ik luisteren als jij iets anders zegt dan je bedoelt?
Ik zie mooie quotes langskomen, dat je de stilte van de ander moet begrijpen.
Maar begrijpen is invullen. En als ik invul doe ik dat op basis van mijn eigen gevoelens en ervaringen.
Die stilte begrijpen is mooi. Maar het is genoeg als je begrijpt dát er iets is. Ga niet proberen te begrijpen wát er is.
Vaak is dat ook niet nodig.
Vaak is het genoeg de ander te zien, van de ander te houden. Voor die boodschap zijn woorden overbodig. Sterker nog, daar moet je de woorden achterwege laten. Want de kans is groot dat jouw sociaal-verkeersregelaar roet in het eten gooit.
Luisteren alleen is niet genoeg. We moeten ook leren praten.
Woorden vinden om te zeggen wat we echt vinden en voelen. Ik weet het. Woorden zijn gebrekkig als het om voelen gaat. En toch kan het.
Echt met elkaar praten is een ambacht dat we kunnen leren.
Als we er maar tijd voor nemen. (Spoiler! dat is de enige echte communicatie les: de tijd nemen voor elkaar)
In de volgende lessen zal ik iets van dat ambacht laten zien, aan de hand van het boek “De bejegening tussen jou en mij”, van Ferdinand Cuvelier.
Als je nieuwsgierig bent. Hier heb ik het boek al voor gebruikt.