Categorie: Uncategorized

Mijn vaders hoofd zat vol citaten.

En bruggetjes.

Associaties.

Er kwam dus vaak een versregel uit zijn hoofd rollen.

Und dann werden Sie mich sagen hören “Alle!”

When in doubt, wash!

Die twee zijn duidelijk ingegeven door het feit dat mijn moeder Jennie heette. De bovenste is seerauber Jennie uit de Dreigroschenoper. De onderste is de kat Jennie van Paul Gallico.

Maar er waren ook liedjes van Jaap Fischer, gedichten van Kees Stip of Daan Zonderland, en nog veel meer.

Flarden tekst die ook in mijn hoofd vast gingen zitten.

En later bouwde ik zelf een verzameling. Onbewust.

Mijn grootste wens als schrijver van Verwonderfabels is dat mijn zinnen in iemands hoofd blijven zitten. En er dan af en toe uit mogen.

Daar schrijf ik wel een beetje op. Ik wil graag zingende zinnen maken.

Ik ben nu bezig met het schrijven van het bewonderbeest. Dat krijgt een refrein. (Je moet de hoofden wel een beetje helpen natuurlijk)

Margreet zei me dat ze al beelden kreeg. Geweldig!

Zo heerlijk om met Margreet te werken, en te weten dat het boek schitterend gaat worden. Zo’n boek om te koesteren. Dat koesteren, daar zorgen de tekeningen dan weer voor.

 

Ik geef het refrein weg. Kan die vast in je hoofd gaan zitten.

Zijn boos werd bozer, tot het knapte
en zijn wangen werden nat.
Toen hoorde hij voor het eerst de stem, en Joris snapte
dat die in zijn diepste binnen zat.

Luister goed mijn lieve kind
ik ben het bewonderbeest.
Wat jij nu een mislukking vindt
bewonder ik het allermeest.

Aan het eind van het boek vertelt het beest pas waarom:

Dit is namelijk het geval:
wat je kunt, dat kun je al,
dat is niet zo interessant.
Wat je niet kunt en toch doet,
vraagt uitzonderlijke moed.
Je boosheid en je natte wangen
zijn jouw hartstochtelijk verlangen,
dat is het vuur dat in jou brandt.

 

Kijk voor de fabels op www.verwonderfabels.nl

Ik doe veel dingen intuïtief.

Tenminste, dat ontdek ik achteraf. Op het moment zelf voelt het alsof ik ze zomaar doe. En als ik dan terugkijk ontdek ik dat het niet zomaar was. Dat het best een slimme keuze was.

Dat is mooi. En soms lastig.

Bijvoorbeeld als je aangesproken wordt op je gedrag op het moment dat dat gedrag nog steeds als ‘zomaar’ voelt. Dan wil ik bijna een sorry zeggen, terwijl ik pas achteraf bedenk dat ik hele goede redenen had voor mijn gedrag. Maar ja, dan heb ik al staan stuntelen, en hebben anderen de indruk dat ik maar wat doe.

Nu vind ik dat niet zo heel erg. Ik weet dat ik niet zo maar wat doe.

Maar ik laat me niet meer overvallen op deze manier, heb ik besloten. Daar heeft niemand wat aan.

Bijna had ik dit blog niet geschreven.

Omdat het een dubbel negatief is, en dat maakt nooit een positief.

En toen bedacht ik dat juist het schrijven ervan een mooie poging zou zijn om er toch een positief van te maken. We gaan zien of dat lukt.

De dubbele negatief begint met een gratis krant. Ze willen allemaal zo graag abonnees dat je met een beetje paper-hoppen een heel jaar gratis de krant kunt lezen. Wij doen het af en toe.

Soms is het leuk. Veel vaker ontdek ik dat ik iets tegen kranten heb. Vooral tegen columnisten, papieren bloggers.

Want die papieren bloggers houden, in tegenstelling tot de bloggers die ik op internet volg, een muurtje op. Van achter dat muurtje gooien ze met cynisme. Een kleverig, stinkend goedje. Je blijft het ruiken.

Het is een soort vermaak dat ik voorgoed ben ontgroeid. Ook de humor die er op gebaseerd is. De humor die kritiek levert op onze maatschappelijke gedragingen.

Vroeger keek ik er juist graag naar. Vooral als het meedogenloos goed was. Jiskefet en zo.

Ik herinner me “30 minuten” van Arja Ederveen. Pijnlijk goed, alles klopte.
“Ja, zo is het precies!”  
Maar na afloop bedacht ik wat ik nu eigenlijk gezien had. Een zorgvuldige imitatie van precies die dingen die ik vreselijk vind. Een genant soort aapjes kijken. Fascinerend, maar ook heel erg op afstand. En lekker bevestigend.
“Daar hoor ik lekker niet bij”

Er zit weinig liefde in. Het is het oordelen op buitenkant. Ik ontdekte dat het een soort humor was die ik niet meer kon waarderen.

Daarom heb ik ook nooit van Koefnoen gehouden.

Niet veel later zag ik Ali B. Op volle toeren. Dat was een programma dat precies het omgekeerde deed. In plaats van het bevestigen van alle oordelen die ik had over Nederlandse artiesten, liet dat programma ze mij op een andere manier zien. Een manier die mijn hart opende.

Kijk, zo kan het ook.

Jammer dat die papieren bloggers dat nog niet door hebben. Jammer dat ze vinden dat ze nog steeds dat scherpe, meedogenloze, cynische toontje nodig hebben, waarmee ze van alles afserveren.

Niks, vind ik het.

Maar ja. Ik wil eigenlijk geen blog schrijven over iets dat ik niks vind. Dan ga ik het afkraken afkraken.

Maar intussen heeft de blogmagie gewerkt. Al schrijvende ben ik er achter gekomen wat het positieve is van deze dubbel negatief.

De bloggers die ik volg.

Dat zijn de columnisten die ik graag lees. Die hebben geen muurtje. Die laten zichzelf zien. Die kijken met liefde naar de wereld. Of met boosheid. Maar die boosheid is altijd te herkennen als liefde.

Dat is mijn positief. Dank dat jullie er zijn.

Elja
Liesbeth
Ruud
Peter
Hendrik-Jan
Kitty
Xandra
Marloes
Sonja
Agnes

P.S.

Is er iemand die me kan helpen met een andere dubbel negatief?

Ik zoek het positieve woord voor onvoorwaardelijk.

 

Jezelf kennen
Jezelf zijn
Een kunstenaar is iemand
die tegen beter weten in
beiden in één moment
probeert te vangen

 

Ik heb een lastige beslissing genomen.

Om iets niet te doen.

Ik wilde avonden over gedichten gaan presenteren in de Bieb, als een soort live blog. Hier vertelde ik er al over.

Ik had zelfs al afspraken gemaakt met de Bieb. We zagen het helemaal zitten. Sterker nog, ik zie het nog steeds helemaal zitten. Ik heb er heel erg veel zin in.

Maar het is niet verstandig, en mijn verstand mag kiezen.

De Vallei vraag heel veel energie. Het geeft ook veel energie terug, maar het is geen rekensommetje.

Daarnaast willen Margreet en ik doorstomen met Verwonderfabels. Dat wordt meer dan alleen een hobby, vermoeden we.

Dan is het gewoon niet handig om er nog iets naast te doen, zeker niet als ik van mijn kinderen terug krijg dat ik thuis te veel mis, omdat ik met zo veel dingen bezig ben.

Deze stekker gaat er dus even niet in.

Heel erg jammer, maar ook heel erg verstandig.

 

Ik reed naar Amersfoort om voor #mnl15 een workshop te geven over het vinden van je innerlijke fan.

Onderweg wilde ik even met hem praten. Ik zette mijn tas van de stoel naast me op de grond. Het helpt me als ik fysiek een plekje vrij houdt voor mijn innerlijke fan. Hij ging zitten, met zijn blote voeten op het dashboard.

Ik vroeg tips. Hij moest lachen.

“Zullen we samen gewoon even stil zijn?”

En dat deden we. De files liet hij me alleen doen. Ik ben dan geen prettig gezelschap.

Ik zat in een mooie kapel, en had de ruimte gelukkig voor mezelf. (De vorige sprekers moesten hem delen met amper een tussenwand)

Ik had één of twee bezoekers, dacht ik. Maar dat vond ik helemaal niet erg. Ik was er niet voor mezelf. Maar het werd al snel voller. Ik sjouwde met stoelen en zelfs toen ik begonnen was, bleven er mensen binnen komen. Uiteindelijk iets van 25 mensen. Mijn theaterzalen zijn wel eens leger geweest.

Het was een mooie workshop.

Ik had niet zo heel veel voorbereid. Ik wist welk verhaal ik wilde vertellen, en wat ik wilde delen.

Ik heb twee oefeningen uit de fanclub van Willem de Ridder gedaan.

De sfeer was goed, er was een hele fijne aandacht. Ik was kalm, in control doordat ik niet in control hoefde te zijn.  En blij. Mijn fan heeft staan dansen van plezier.

Mensen bleven nog lang napraten. Ik kreeg van iemand een waardevol compliment: Dat ik het zo echt en natuurlijk was, niet zo’n praatje dat je overal hoort, maar een echt persoonlijk verhaal.

En dat was het.

Ik ben tevreden.

Sommige mensen puzzelen, ik programmeer, in een klassieke taal.

Basic. Niet zomaar een basic. GFA Basic. Dat is een iets serieuzere basic, zonder regelnummers, en met procedures.

Maar wel heel basic, natuurlijk.

Het is mijn manier om even helemaal weg te zijn, en toch mijn hersens te laten kraken.  Ik heb het al jaren niet meer gedaan. Maar nu heb ik weer een leuke uitdaging.

Want het moet wel ergens toe leiden. Het gaat niet om het resultaat, maar zonder resultaat is er niks aan.

Ik heb in het verleden bestaande spelletjes omgezet naar de computer, zoals Rivercrossing.

Dit

wordt dit:

 

(het werkt nog steeds, compleet met alle oplossingen, als je er niet uit komt)

In code ziet het er zo uit:

 

Nothing fancy, lekker ouderwets, maar heel leuk om te bedenken hoe je zoiets aanpakt.

Mijn uitdaging nu is roosters maken. Niet de roosters zelf, maar een overzicht voor elk kind.

Alle kinderen bespreken met hun coaches wat ze deze periode gaan doen. Spelen natuurlijk, en projecten en wensen waar ze aan gaan werken. maar we hebben ook gewoon vakken, waaraan ze mee kunnen doen. En die zijn geroosterd.

Elke coach heeft dus per kind een lijstje met de vakken die het wil doen. Nu nog een lijstje dat per vak aan geeft welke kinderen mee doen. Dat heb ik klaar. Waar ik nu nog mee bezig ben is een uniek rooster voor elk kind, een overzichtje waar zijn/haar vakken op staan. Met tijdstip, lesgever en lokaal.

Dat kan natuurlijk veel eleganter in Excel. Of ik zou met HTML een webpagina kunnen maken. Of nog iets mooiers. Maar dan moet ik eerst allemaal uitzoeken hoe dat moet. En ik wil nu even geen nieuwe taal leren. Ik wil even spelen met mijn oude taal.

 

De lol zit hem denk ik in het overzichtelijke. Alles gaat precies zoals het moet. Als je een fout tegenkomt is daar een logische verklaring voor.
Escapisme is het.

De Vallei, daar heb ik het over.

Ik werk er nu echt. Ik ben dus nu ook coach van 22 kinderen, van 4 tot 11 jaar.

Geweldig, vind ik het, en veel. Want ik zie hele gave dingen, en ook nog duizend dingen die ik anders wil. Soms vliegt dat laatste me even aan:  hoe krijg ik dat voor elkaar? Maar de kinderen halen me daar wel uit. Ze trekken me in het nu. en dat is goed, want daar gebeurt het.

En dan weet ik het weer. De kinderen hoeven ook niet alles in één keer te leren. Het is een proces dat nooit eindigt.

Coachgesprekken. Welke lessen willen ze volgen, en welke plannen hebben ze.

Zo maar een greep:

-een vlot bouwen dat echt vaart
-een levensgroot kasteel
-iets verzinnen dat er nog niet is, en dat dan maken
-een uitje organiseren
-zelf een mod bouwen voor Minecraft
-hulpje worden in de timmerruimte en dus alle apparaten leren bedienen
-verzinnen hoe ik mensen meer milieubewust kan maken

En dan hebben we ook nog gewone lessen.

“Ik wil leren lezen, en ik wil een meesterschap. Zelfs als ik lekker aan het spelen ben, mag je me halen, als je begint.”

(hier staan de drie vormen van leren uitgelegd, waarvan meesterschapsleren er één is)

“En ik wil geschiedenis, van toen de Dinosaurussen er waren.”

“En ik wil nóg ouder! Ik wil weten wanneer de wereld er kwam.”

Dat komt mooi uit. Dat heb ik uitgezocht. Ik heb namelijk een boekrol gemaakt. Om een tijdlijn op te maken. Daar ga ik alles wat ik vertel op schrijven tekenen of plakken. Als de kinderen het echt willen, en kiezen voor een meesterschap mogen ze een eigen boekrol maken. En natuurlijk kiezen ze dan zelf welke dingen ze daar op zetten.

Die tijdlijn wilde ik eerst op de muur, maar er was er geen lang genoeg. Nu heb ik 10 meter behang. Daar moeten 3000 jaar op. Een keuze die ik heb gemaakt. Korter, dan kunnen de Grieken en Romeinen er niet op. langer en het wordt wel erg dringen. Bovendien is een eeuw nu precies een lineaal lang. Dat vind ik wel een mooi houvast.

Ik weet ook een plek waar ik  hem helemaal kan uithangen.

Als we deze schaal aanhouden, dan weet ik ook wanneer de dinosaurussen zijn uitgestorven. Dat is ongeveer van hier naar Maastricht. En die Dino’s begonnen ongeveer ergens in Zuid-Frankrijk. De aarde begon dan bij de zuidpool.

(Nu snap je ook waarom ik naar het zuiden toe reken, de noordpool was te dichtbij)

Ik was wel begonnen om naar het noorden te gaan rekenen. Want vanuit ons schoolgebouw kun je de dijk zien liggen. Ongeveer 370 meter verderop. Daar bij die dijk beginnen de eerste mensen pas. Dat is heel dichtbij, vergeleken met de laatste Dino die helemaal uit Maastricht moet komen. En toch is het vanaf de eerste mens nog 37 behangrollen.

De eerste beschavingen begonnen pas op de rand van ons schoolplein.

Maar nu eerst nog even lezen over die Dino’s.

En dan verder met Gamemaker, want ik kinderen begeleiden die hun eigen spel maken.

Volgend weekend ga ik spelen met een programmeerbare lego-robot, want we gaan meedoen aan de lego-league wedstrijd. Ik wil wel even zelf weten hoe het werkt als ik de kinderen straks moet helpen.

En dan wil ik een manier om ons crea-lokaal zo in te richten dat het uitnodigt tot ordelijk werken. Nu is het alsof er een bom ontploft is, na een dag werken. Betere afspraken maken samen., in de schoolvergadering.

En ik wil ook de zandbak in, en kleien met mijn coachkleuters. Voelen hoe heerlijke smurrie dat is.

Heel erg gaaf en heel erg veel, is het. Ik heb nog niet de helft verteld hier. nog geen tiende. Vandaar dat ik nu pas blog.

 

 

Hoe meer ik fiets, hoe meer energie ik krijg.

Ik voel gejuich in mij. En steeds vaker voel ik een glimlach op mijn lippen.

Als ik dit filmpje zie voel ik die energie dwars door me heen gaan.

Geniet van de vrolijke energie van Peter Gabriel en zijn mede muzikanten. Het is aanstekelijk.