Categorie: Uncategorized

Spectrovita, zo heet ons leerlingvolgsysteem.

Twee keer per jaar hebben we gesprekken, met leerling en ouders, en dan vullen we samen in welke stappen een leerling gezet heeft. (Nee, dat doen we niet in tien minuten. Drie kwartier maken we daarvoor vrij. Of meer, als dat nodig is)

Deze periode voel ik me tweeslachtig.

Schuld, voel ik.

Schuld omdat ik met van alles bezig ben geweest, dingen op touw gezet heb, en daardoor lang niet al mijn coachkinderen in het oog gehouden heb. En dat terwijl ik nog niet eens de helft van de projecten die ik wilde, heb gerealiseerd.

Trots, voel ik.

Trots, niet op mij, maar op mijn coachkinderen die grote sprongen maken. Die opeens van alles geleerd hebben. Buiten lessen om. Ik heb coachkinderen die amper lessen volgen, en toch opeens kunnen lezen bijvoorbeeld.

 

Bewondering, voel ik.

Bewondering voor de kinderen die dwars tegen ons gevoel dat ze kansen laten liggen, allemaal kansen oppakken om te leren, en ons steeds opnieuw verrassen en ontroeren.

Bewondering voor onze school, ons team, waar dit allemaal mag zijn, waar we samen genieten en samen huilen. Waar we alles binnen durven laten komen. Waar we onze plannen net zo makkelijk omgooien als we ze maken.

 

Muziek en Cochleair Implantaat.

Ik maakte daar al eens een filmpje over.

Het blijft bijzonder. Want het klinkt naar niks. (Stel je een slechte zwart-wit fotokopie van je geliefde schilderij voor).

En toch.

Gisteren deed ik culturele educatie met mijn kinderen. (De laatste dingetjes die ik ze nog kan meegeven voordat het alleen nog andersom kan)

Ik keek Once upon a Time in the West met mijn jongste. (Hier schreef ik eerder over deze film)

En die muziek zit nog zo in mijn geheugen dat ik bij de introductie van elk thema letterlijk kippenvel kreeg van ontroering.

Ja, de beelden helpen ook. Toch blijf ik het bijzonder vinden.

 

Ik ben dol op verhalen.

Mijn leven is een verhaal, en ik ben de anti-held. Want die winnen altijd.

Maar deze vakantie is na een fijn begin een beetje ingezakt.  Ik kom nu al de voor de derde dag tot erg weinig. Lekker niets doen is afgegleden tot niets lekkers doen.

En dat wil ik niet, mijn verhaal moet groots en meeslepend. Ik zou onsterfelijke woorden moeten schrijven, of op zijn minst iets nuttigs moeten doen in huis of voor school.

En dat doe ik niet.

Ik gun mijn held zelfs niet de anti.

Maar het leven is geen verhaal.

Het leven is.

Ik lees The Portrait of a Lady, van Henry James. Die wist dat in 1880 al.

Ik word kriebel van quotes.

Ja, ik maak ze zelf. (hier). Maar dat zijn tenminste verse. En ze komen allemaal uit voort eigen ervaring. Sterker nog, ze komen allemaal voort uit eigen shit.

Dat is er wat er mis is met die quotes. Ik mis de shit.

Want het lijkt allemaal zo leuk en aardig en waar.

Welnu, ze zijn waar, maar ze zijn niet leuk en aardig.

De kaart is niet het gebied.
Dat is zo’n NLP dingetje. Helemaal waar, en het zegt precies wat ik bedoel. Maar ik had diezelfde quote al duizend keer begrepen voordat ik écht wist wat het betekende.

Voor mij.

Dat is nog zoiets. Die quotes zijn universeel, maar wat er aan betekenis achter schuilt is voor iedereen anders.

Voor mij betekent die quote van de kaart en het gebied dat beleven iets anders is dan weten en snappen. Ja duh!

Dat snap je zo ook wel.

Maar heb je het ook gevoeld?

Dat beleven is namelijk de shit.

En daar willen we allemaal graag omheen lopen.

We weten best wel dat dat niet werkt, maar we blijven het doen.

We bestoken elkaar met citaatjes over comfortzones waar we uit moeten. Maar als we er onverwachts een keertje echt uit zijn, dan is er alleen maar paniek, en willen we snel weer terug.

We roepen dat fouten goed zijn, maar ieder van ons kent fouten die we onder geen beding willen maken.

 

We zijn zo Zen, en we laten alles los,

we laten alles toe,

denken we.

Tot er iets gebeurt waardoor we echt van slag zijn.

 

Die quotes houden de schijn op dat we echt met het leven bezig zijn.

Lulkoek! Als je echt met leven bezig bent, heb je helemaal geen tijd voor quotes.

Tenzij. . .

Tenzij je midden in zo’n kut-ervaring iemand bij je hebt die je het juiste zegt, precies op het moment dat je klaar bent om het ook écht binnen te laten komen.

En nu ga ik reclame maken.

Omdat ik maar één iemand ken die slim genoeg is om te weten dat er achter de lagen nog meer lagen zijn, (die allemaal reuze echt lijken te voelen).

Omdat zij je kan laten voelen hoe al die quotes voor jou voelen.

Dus als je het allemaal al weet, en je komt er achter dat je daar geen moer verder mee komt.

Kijk dan eens hier:

http://gavemensen.nl/

Nee, dit is geen affiliate link.

Ik doe het ook niet om Xandra een plezier te doen.

Ik doe het om jou een plezier te doen.

Je hebt lang genoeg aangequote.

 

 

Lieve social media gebruiker,

Ik heb een verzoek.

Wil je alsjeblieft wat zuiniger doen met je cynisme. Liever nog, gooi het maar eens helemaal overboord. Het heeft zijn mooiste tijd gehad, en ooit krijgt het zijn verdiende come-back.

Maar niet nu.

Nu is de tijd om te stoppen met je energie verspillen aan het volgen van alles wat je dom vindt, om daar vervolgens laatdunkend over te berichten.

Nu is de tijd om lef te tonen, en je kwetsbaar uit te spreken.

Nu is de tijd om je te laten zien, om je te verbinden.

Schrijf over wat je raakt, ik heb geen zin om te horen waar jij je te goed voor voelt.

Ik wil weten of je überhaupt nog voelt.

Als je dat niet kunt laten zien, ben je alleen maar ruis.

 

Dit is wat je kunt doen
op dagen dat de wereld  doordrenkt lijkt van haat:

Kies iemand
kies iemand die jou het bloed onder de nagels vandaan trekt.
Zie hem voor je.
Zie haar voor je.
Sluit hem in je hart.
Sluit haar in je hart.
Het hoeft niet eens hardop.

En als dat te moeilijk voor je is,
zeg dan: “Ik hou van je” tegen je naaste.
Dat dan wel hardop.

Geef de wereld je liefde.

Die heeft het nodig.

 

 

Van de tien (woord)grapjes en associaties die in mijn hoofd opkomen, deel ik er één. De mensen om me heen kunnen het anders niet trekken.

Eén op tien is veel. Vroeger was dat 1 op 100.

Dat het er nu meer zijn komt door mijn werk. De kinderen en mijn collega’s snappen het namelijk wél.

Ik ben niet de enige die uniek is.

Dus.

Hoeveel prachtige, leuke, bizarre, dingen missen we elke dag?

 

Het was druk.

Ik kon niet alles doen wat ik wilde doen. Er diende zich van alles aan. Ik heb keuzes gemaakt, dingen niet gedaan of uitgesteld.

Ik ben tevreden met de keuzes die ik gemaakt heb.

Ik ben tevreden met mezelf.

Het was een goede dag.

En toen ik thuis kwam zag ik deze

 

Na de vreugde van de goedkeuring door de inspectie,
na de geweldige sfeer van onze open dag,
na de geweldige dag met Fenna, samen naar de Voerman expositie,
na de inspirerende ochtend op school waar bij kinderen lampjes aangingen bij wiskunde en filosofie . .

. . viel ik in een gat.

De dag eindigde hectisch, mijn laptop sneuvelde, en alles werd even te veel.

En ik voelde me niet genoeg.

Want kennelijk vind ik nog van mezelf dat ik steeds moet blijven staan, wat er ook gebeurt. Ik moet die rots in de branding zijn.

Nou, even niet dus.

En ik weet dat het mag. Ik leer kinderen dat het mag. Ik voel ook heel vaak dat het mag.

Maar ik voel het niet altijd.

Ik voel nu bijvoorbeeld weer even het je-niet-genoeg-voelen. Het is jarenlang een trouwe metgezel geweest. Ik heb het meer dan een jaar niet gevoeld.

Hij mag er zijn. Ik geloof niet zo in voorgoed met iets afrekenen. Maar leuk is anders.

Er huist een beest in mij
dat onverwacht
mijn vreugde in de diepte sleurt.
Als een krokodil zijn prooi
wentelt en wentelt
de adem beneemt.
Er klinkt de geur van bitterheid.
Ik dood het niet,
het beest.
Het is mijn draak
die slapend waakt
over mijn schatten.
Soms heeft het een kwade droom.
Met bloedende handen
aai ik dan zijn schubben.

Dit worden de dagen van het toestaan.

Ik heb nog hele levens toe te staan.

Ik wilde er een gedicht van maken, maar ik kwam niet veder dan een quotebirdy.

Ook dat ben ik aan het toestaan.

En weer neemt iemand die ik via social media heb leren kennen me mee naar een tentoonstelling van Voerman. Met Diana, dit keer.

En weer voel ik me verwant met de kunstenaar Voerman.

Moeite om me te verhouden met de wereld. Gevoelens die zo heftig binnen komen dat ik dagen kan broeden op een mooie wolk.

Ik geef les op een school die ruimte geeft aan de eigenheid van kinderen, en vraag me, niet voor het eerst, af: Zijn we niet allemaal kunstenaars?

Zijn we niet allemaal geboren om de wereld binnen te laten, daar zijn verschrikkelijke gang laten gaan, om het vervolgens in een andere vorm weer aan de wereld terug te geven?