Categorie: Uncategorized

Ontdekt dankzij Elja Daae.  Die schrijft op een leuke manier over marketing. Ook dankzij Karin de Zwaan, zij schrijft op een leuke manier over ontwerpen.

Allereerst omdat ze zelf een voorbeeld zijn van hoe het moet. Het enthousiasme spat van de blogs af.

En vervolgens door de voorbeelden die zij laten zien. Verhalen over bedrijven die dingen doen waar het enthousiasme ook van af spat.

En toen ontdekte ik. . .    

bij al die marketing, gave ontwerpen geld hetzelfde:

Er is pas een marketingverhaal als al het andere klopt.

En al dat andere klopt pas als bedrijven echt zichzelf zijn. Als ze nog steeds door hebben wat het is dat ze drijft. Als ze bij de kern gebleven zijn. Al het andere kan volkomen veranderd zijn, maar de oorspronkelijke reden om ‘in zaken’ te gaan is nog steeds dezelfde. en die klopt.

En dan is marketing denk ik vooral het aanvoelen van dat verhaal, en het vertellen. op alle creatieve manieren die je kunt bedenken. Denk ik. Er komt vast meer bij kijken. Ik heb geen verstand van marketing. Maar ik dat dit een van de geheimen is. Ik vraag Elja bij deze of dat klopt.

je hoeft niet verder te lezen hoor, hieronder staat iets over mijn eigen proces en worsteling met wat ik nu eigenlijk wil

En hoe zit dat dan op persoonlijk vlak?

Ik ben al sinds begin van dit jaar bezig te ontdekken wat mij nu eigenlijk drijft. In 2011 ontdekte ik twitter en bloggen, en begin met een blog over mijn werk. Daar stopte ik mee. Het zat me niet lekker. Ik ontdekte dat veel in mijn werk klopte maar niet alles.

Vanaf begin dit jaar ben ik door dit blog aan het ontdekken wat mij drijft. Op zoek naar mijn rode draad.

Wat heb ik tot nu toe ontdekt?

Dat ik moet zijn wie ik ben, en niet wie ik wil zijn.

Ik heb duizend dingen willen doen, en duizend dingen willen zijn.

Ik ben begonnen met loslaten. Dat hielp. En langzaam aan kwamen er weer dingen die me grepen. (en die ik ook weer los liet)

Goed, de globale richting wordt steeds duidelijker. Maar er ontbreekt nog focus. En body.

Beeld en geluid

En toen kwam er iemand op het onzalige idee om over podcasts te beginnen. En ik maakte een podcast en een paar vlogs.

En dat was schrikken.

Want ik zag niet alleen een lelijke vent, maar ook een oude vent. Ik ga niet opnoemen wat ik aan mezelf allemaal zag. Laat duidelijk zijn dat ik er niet blij mee was.

Nog erger dan mijn uiterlijk vond ik mijn maniertjes. Ik had mezelf al op papier toegestaan dat ik een betweter was. Maar om dat ook echt aan mezelf te zien was wel even schrikken. (die ogen die langzaam knipperen, dat streepje dat ik met mijn mond onder mijn woorden zet)

Nu de volgende stap.

Accepteren dat ik dat ben. Die oude betweter. Dat belerende toontje.

Ik die iedereen begrijpt, alles snapt, in elke mening wel een waarheid kan vinden.

Ik ben dus eigenlijk iemand die heel veel vind.

Dat is dus waarom ik zo veel huiver heb om coach of trainer te zijn. Als ik echt los ga, ga ik mensen vertellen wat ze moeten doen. En ik wilde nooit zo iemand zijn.

Even wennen aan deze ontdekking. En mezelf toestaan daar de tijd voor te nemen. Want de 40 dagen tijd is bijna voorbij. En ik wilde er uit zijn, met Pasen. Ik weet niet of dat gaat lukken.

Een geheim van marketing is zijn wie je bent.

En daar is lef voor nodig merk ik. Ik ben doodsbang bij alle stappen die ik zet, maar ik blijf doorlopen.

Oproep aan mijn medebloggers.

Vul het internet met verstand en compassie.

In mijn vorige blog ging ik te keer tegen het geroep op internet. Ik wil daar graag ook echt wat aan doen, en ik heb jullie hulp nodig.

Want door al dat geroep verdwijnen echte argumenten. Als we dit laten gebeuren laten we een cultuur toe waar het niet meer gaat om inhoud, en al helemaal niet meer om verbinding. We laten een stammenstrijd toe.

Het is nog niet te laat. We kunnen het keren. Samen.    Verder lezen verbeter de wereld met bloggen

..riep hij.

Triest. Het eindeloze gehakketak op internet. Mijn uitleg wat er niet aan deugt.

(met excuses voor de ruis. Ik roei met de riemen die ik heb)

En dan als voorbeeld twee stukken. Geen stijl reageert op een stuk van de naamloze vennootschap dat weer reageert op een interview van Theodoor Holman.

stuk van de naamloze vennootschap

Het gaat er niet om met wie ik het eens ben. Het gaat er om dat ze zich beiden schuldig maken aan stemmingkwekerij en meer. Stoppen, mensen!

En wat vind ik er dan zelf van, van dat stukje van Geen stijl?

Iets niet zeggen omdat het niet zo hoort (politiek incorrect is) vind ik dom. Iets alleen maar daarom juist wel zeggen vind ik ook dom.

Zeg wat gezegd moet worden. Omdat het gezegd moet worden. Zie ook onderbuik en hart

En meteen er achteraan maar een oproep. Help mee!

Een vriend is …

En dan hele mooie lijstjes met hartverwarmende en ontroerende dingen.

En ik ben het daar best mee eens. Ik voel namelijk vriendschap als die dingen gebeuren.

Maar draai het niet om!

Laat die lijstjes geen voorwaarde zijn voor vriendschap. Je bent pas een echte vriend als….

Er is maar één als:  Je kunt vrienden pas echt toelaten als je geen alsen neer legt.

En dan zijn er veel meer vrienden dan je denkt. Ik vind op internet heel veel vrienden, via twitter, via bloggen. Allemaal prachtige mensen die ik ooit een keer in het echt hoop te zien. Gisteren zo’n ontmoeting gehad. Dat dat nog niet bij al die anderen gebeurd is maakt het niet minder vriendschap.

Lieve mensen bedankt dat jullie er zijn. Je weet wel wie je bent.

zie hier voor #wot nu eigenlijk is.

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=JeHtuwsUeRw&w=420&h=315]

Gisteren verklaarde ik het netwerken dood.

Mijn betweter aan het woord. En ja. Natuurlijk. Helemaal gelijk. Het was projectie. Aan alles wat ik noemde heb ik me zelf bezondigd. Nog soms.

Maar ik weet ook hoe het voelt om dat niet te doen. Hoe er échte contacten ontstaan.

En die ontstaan pas als ik helemaal geen agenda heb. Die agenda zit mij gewoon in de weg. en ik weet ook waarom.

Mijn agenda is nog niet af. Ik weet nog onvoldoende wat ik wil. Laat staan dat ik er voldoende in geloof. En dat wat er allemaal nog niet is probeer ik dan ergens vandaan te hengelen.

De beste manier om netwerken te verzieken is dus om heel hard bevestiging te zoeken. Pas toen ik daar mee stopte stond ik open voor echte contacten. Mijn manier was (is) mijn agenda weg gooien.

De andere manier is om gewoon heel erg in je agenda te geloven. Ook dat schept ruimte. Als je écht gelooft, dan hoef je niet te hengelen. Dan heb je vertrouwen. Dan weet je dat het wel komt. Nu niet, dan misschien een andere keer. Dan wordt dat niet meer allesomvattend belangrijk. En dán kun je ruimte geven aan de ander.

Dan ontstaat die ruimte voor het verhaal van de ander, ruimte om je zelf op een anderen manier te zien, ruimte om te scheppen.

En nu?

En als ik dan toch mijn netwerken aan wil spreken? En het nog niet zeker weet? Mijn netwerken wil gebruiken voor het maken van mijn agenda? Gevaarlijk! Want wat geef ik uit handen?

Wie heeft daar antwoorden voor?

Inspiratie: Richard van Kray die me liet inzien dat je best je ambitie mag tonen!

Lees ook: Geheim van succes.

Vandaag verklaar ik het netwerken dood.

Ik verbreek de onzichtbare ketens waarmee we anderen vastbinden aan onze verlangens. Nooit meer: “Ik wil iets van jou, maar ik doe net alsof dat niet zo is.”

Ik spoel de diarree door. De eindeloze tentoonstelling van ego’s, business-ideetjes, toekomstplannen, bedenksels van zolderkamers, aftreksels van alles wat al ontelbare keren is gedaan, met weer een nieuw sausje, de ik-heb-mezelf-gevonden-en-nu-kan-ik-jou-helpen-met-zoeken verhalen, de ik-kan-je-helpen-jouw-werk-beter-te-doen verhalen, alles wat  schreeuwt om gehoord te worden.

En ook de keutels, de gedehydrateerde diarree: de elevator pitches.

Met anti-geluid rek ik de stiltes op. Stiltes die geen kans krijgen omdat iedereen gespitst is op elke adempauze om het eigen verhaal te kunnen spuien.     Verder lezen netwerken is dood

Een bijzondere periode voor mij.   Verder lezen 13-3-1996 en 18-3-1996

Over dé crisis wil ik niet schrijven

dat heeft voor mij geen zin.

Over mijn crisis kan ik niet schrijven

ik zit er middenin.

Ik kan hem zelf niet zien

zou hij wel bestaan?

Waarom is het dan zo stil?

Of is dit het oog van de orkaan?

geschreven in het kader van de WOT