Jacob Jan Voerman

Kleinzoon en achterkleinzoon van een schilder

en niet kunnen tekenen.

Toch, omdat ik de woorden even wil laten voor wat ze zijn.

 

 

Vrienden, een boodschap voor jullie heb ik niet.

Pas later zal het jullie duidelijk worden.

Wat ik weet, wat ik zag, wat ik ervaren heb,

het zijn nog zoveel bloembollen

die eerst nog moeten overwinteren

vooraleer te gaan bloeien.

Het is als graan dat eerst gedorst moet worden,

en drogen moet op zolder,

en na vaste tijden  omgekeerd moet worden

en dan rusten zal in zakken

en tot verteerbaar brood gebakken wordt.

Nu heb ik nog te veel werk op zolder.

Ik heb geen tijd om veel te praten

en te denken aan een boodschap.

Trouwens, honderden boeken, duizenden verhalen

kunnen niet die éne waarheid mee-delen

die in de natuur verborgen ligt.

Mijn hart is een kleine holte die de natuur

als opslagplaats gebruikt

voor haar ritmen en tijdingen,

een geheim boek waarin ze schrijft

zonder letters noch tekens.

Wie daarin lezen kan, tot dien zal ik spreken,

als de tijd rijp is daartoe.

ik weet enkel dit éne geheim

dat zichzelf tot geheim is

en dat er vrede mee neemt zichzelf niet te kennen.

Daarom zegt mijn zwijgen meer dan vele woorden.

Juist dit deel ik mee, luid en kwistig,

ik roep het van de toren

over de daken van de stad.

Maar als je ’t niet hoort en vraagt:

Vertel ons vele wetenswaardigheden,

licht ons in over de wereld van hier en elders,

dan glimlach ik en zwijg

want dan heb ik geen boodschap voor je.

 

uit:

De Stad van Axen

van

Ferdinand Cuvelier

Geloven is
ten diepste weten
dat we verbonden zijn.
Geloven is
weten en voelen dat ik gezien ben,
zodat ik ruimte heb
in mijn hart
om anderen te zien.

We leggen respect
in ons kleinste gebaar.
We vormen pijn weer terug
in schoonheid en liefde.
Onze liefde voor dingen
voedt ons verstand.
Onze liefde voor leven
ons hart.
Op onze mooiste momenten
vallen ze samen.
Als we
weten
en niet-weten
toe durven laten.

Wij trekken respect
als een kroket uit de muur.
Wij vullen leegte
met leedvermaak.
We zingen mee in het klaagkoor
om ons verdriet niet te horen.
Hoon is het lot
voor wie onze tekens niet kan lezen.
Niemand wil de boot missen
en niemand wil de haven uit.
We knuffelen wat ons wezensvreemd is
en pesten hen die ons doorzien.
 

Het klonk weer loepzuiver.

Ik kreeg tranen in mijn ogen,

omdat ik vergeten was

dat ik vroeger ook al niet snapte

hoe dat toch kan

twee stemmen die samen zoveel meer zijn.

mijn gevoel dat zo veel meer snapt dan mijn verstand

gegrepen door het ongrijpbare

ik liet me mee nemen

naar huis

 

 

Ik ben duidelijk geen professionele reviewer. Erg veel prachtig en geweldig. Maar dat is ook gewoon zo.

en de rechtstreekse link.

 

 

 

 

 

                        D

 

 

 

 

d

 

We leven in een wereld waarin iedereen zich presenteert via een vlak beeldscherm.

We kiezen wat we daar op plaatsen, en we luisteren steeds meer naar marketinggoeroes die ons vertellen hoe en wat we moeten laten zien.

We bepalen vooraf waar anderen ons moeten raken met hele grote buttons.

Maar je bent meer dan een landingspage.

En dat wil graag kunnen zien.

Ik wil je hart raken, niet je button.

Ik wil je niet liken, ik wil je bijzonder vinden.

 

(ja dit had ik al een keer gezegd)