Jacob Jan Voerman

Ik heb de kerstvakantie een beetje in de tuin gewerkt.

Opruimen van het laatste groen, dat inmiddels slap, bruin en zelfs zwart is geworden.

Ik begin er aan als een klus,

maar dan daalt de tuin in mij

en ben ik lekker bezig

ik ruik en voel.

Belangrijker nog dan het resultaat is hier en nu te zijn in mijn tuin.

Want het echte nut van mij tuin is niet er naar te kijken, maar er in te zijn.

Onmetelijke waarde.

Waarom zijn we zo gebrand om alles te meten?

Echte waarde is niet te meten.

Zelfs  als mijn werk een eindresultaat heeft is dat amper te meten: wat is dat? Een nette tuin?

Wanneer ik tevreden ben?  Ik was al tevreden toen ik nog lekker bezig was.

Als dit werk zou zijn,

als mijn arbeid gemeten moest worden

zou ik afgerekend zijn op het aantal volle kliko’s dat ik produceerde.

We willen niet alleen meetbaar,

we willen optellen en aftrekken

we willen grafiekjes

we willen punten.

Het begint allemaal met de CITO, en het houdt niet meer op.

 

Blijven we dat doen?

Mensen afrekenen op de bijproducten die ze maken?

Waarde negeren omdat het niet meetbaar is?

 

Er is één depri trekje waar ik maar moeilijk van af kom.

Mijn einde-vakantie-mood.

Die prachtig vrijdagavond voor een vakantie. Dat je alles nog te goed hebt.

En dat dat de zaterdagmorgen daar al aan begint te knabbelen.

En dan nu met nog drie hele dagen te gaan,  het gevoel dat de glans er helemaal af is.

Dat zelfde heb ik met 21 juni. Als de zomer nog moet beginnen is de langste dag al voorbij.

Gelukkig werkt het ook andersom. Ik kan me nu al verkneukelen op de langere dagen.

Er is natuurlijk nog een reden dat ik op zie tegen mijn werk. Hoewel ik leuke klanten heb die ik weer ga zien, en mooie trainingen om te geven, weet ik niet goed hoe ik dat werk moet combineren met mijn plannen. En dan zijn er die dingen waar ik minder goed in ben, die ik graag achter me wil laten. Want die geven me een ‘mislukt’ gevoel.

Het zou mooi zijn als mijn volgende vakantie eindigt met het gevoel weer aan iets moois te kunnen werken. Maar gaat dat lukken? Ik weet nu even niet hoe verder.

Oooeh. Pas op! De twijfel op een kier zetten. Gevaarlijk!

Een stukje ‘dark side’ van me dat als een stuk kauwgum blijft kleven onder mijn schoen.

He bah.

Dat je van die lastige gedachtenkronkels hebt, die stiekem omhoog komen. Zelfs als je dacht dat je ze weggesmeten had. Zelfs als je weet dat ze nergens op slaan.

En dat je dan van de weeromstuit het snelle genot wil zoeken.

Nog een keer een lekkere fles wijn open trekken (ik mag van mezelf alleen drinken in vakanties).

Een stapeltje DVD’s zoeken bij de Bieb voor een avond wegzakken.

Kniepertjes bakken.

Toch met jongste dochter naar Skyfall.

Nog een uitje verzinnen voor de laatste dag. Om iedereen nog even lekker bij elkaar te hebben (dat maakt ook deel uit van mijn  dip: iedereen weer gericht op zijn eigen buitenwereld, oudste kinderen weer naar hun studentenkamers)

Allemaal om dat gevoel te verdringen.

Ook al weet ik dat verdringen zoooo fout is. (Foei! mag niet Jacob Jan!) (Foei! met je foei! Beetje liever zijn voor jezelf!) (Foei!, nu doe je weer een foei.)

Het gaat wel weer over zo’n bui. Dat weet ik inmiddels.

Die tuimelaar ben ik.

Ik kom altijd weer recht overeind.

Maar nu ben ik even aan het wiebelen, en een heel klein beetje misselijk.

 

Als ik vertel dat ik 4 kinderen heb en lid ben van een kerk,

dan heb je een beeld van mij.

Als ik vertel dat ik met een man naar bed ben geweest, is dat beeld heel anders.

In beide gevallen zie je mij niet,

maar het beeld dat jij gemaakt hebt.

Dat is nooit helemaal te voorkomen.

Wat we wel kunnen doen is bereid zijn deze beelden als gordijnen opzij te schuiven.

Maar in plaats daarvan zijn we met zijn allen hard bezig om nog meer gordijnen op te hangen.

Jezelf laten zien?

Welnee!

Gebruiken, dat mechanisme.

Als ze dan toch alleen die gordijnen zien, waarom dan geen mooie plaatjes er op schilderen?

Personal Branding, noemden we dat in 2011.

Storytelling noemden we dat in 2012.

Manipuleren van vooroordelen is het.

En ook al schilder je mooie authentieke plaatjes,

het blijft nep.

 

Life is what happens to you while you’re busy making other plans.

John Lennon.

 

Terwijl we met zijn allen op zoek zijn naar een verhaal dat “viral” kan gaan, missen we de pracht van het alledaagse.

Terwijl we bezig zijn met mooie dingen te doen vergeten we hoe mooi we al zijn.

Lees de oudejaar blogs er op na.

Heftige momenten brengen allemaal dezelfde waarheid aan het licht.

Dat de waarde zit in de simpele dingen van het leven.

En in menselijk contact.

Daar zit het echte verhaal.

Als je het maar de aandacht geeft die het verdient.

En niet weg stopt achter dikke gordijnen.

Schuif ze opzij en zet de ramen open.

Niet alleen voor dat mooie succes. Ja dat is ook hartstikke echt. Dat mag er zijn. Je bent er terecht trots op. Maar dat is niet het enige.

Laat jezelf zien. Ook op de momenten dat het niet handig is om jezelf te laten zien.

Ik ben niet voor niets begonnen met die schijnbare uitersten van mezelf.

Ik weet precies welke uitspraak in welk gezelschap handig is.

Maar ‘handig’ is passé.

Want handig is nooit echt.

Hoe goed je het ook vertelt.

Laten we ‘handig’ en ‘slim’ gebruiken voor wat we maken. Niet voor wie we zijn.

 

We don’t need anybody else

to tell us what is real.

Inside each one of us is love,

and we know how it feels

Paul McCartney

 

Hoewel wij social media gebruikers dol zijn op trends, er bij willen horen, en ons daardoor makkelijk in de luren laten  leggen,

hebben we ook allemaal haarfijn door wat echt is en wat niet.

We weten het.

Jij weet het.

Je voelt het.

 

Dus sta op uit die luren.

 

Echtheid en openheid is wat er over blijft als alle trends vervlogen zijn.

In deze wereld waar aandacht de grote schaarste is, zullen trends elkaar steeds sneller op volgen, steeds sneller vervliegen.

Investeer niet in lucht.

Investeer in je echte verhaal.

Dat blijft overeind.

 

Het wordt tijd voor eb aan de personal branding.

Dan gaan we jutten, en vinden alle we alle weggegooide schatten terug.

Laten we die delen.

 

Niet eens aan goede voornemens doen en dan toch opeens de trapkast opruimen.

En de tak afzagen.

Die tak waar Sacha al heel lang van zegt dat ze hem uit de boom wil.

Een scheve, rare.

En hoewel ik de eerste zal zijn die roept dat niet alles wat afwijkt weggesnoeid moet worden, wil ik Sacha een plezier doen.

Dus als Sacha aan het gastvrouwen is op het bezoekerscentrum haal ik de trap. Verrassing als ze terug komt.

Ik sta bovenaan met de zaag in de aanslag als ik de trap langzaam onder me uit voel glijden.

Dat bijzondere moment van vallen.

Ik zie een prachtig blauwe lucht met witte wolken.

En wat heb ik veel tijd voor gedachten.

“Verrek ik val.

Ik heb ook niks om vast te houden,

dus dat wordt helemaal naar beneden.

Zou het zeer doen?”

Om dan meteen een bevestigend antwoord te krijgen.

Ik val plat op mijn rug, gelukkig zwaait de zaag een andere kant op.

Mijn CI’s vallen uit dus ik hoor mezelf niet schreeuwen.

Kreunend en hijgend strompel ik naar binnen, de adem is me even letterlijk ontnomen.

Drie dochters die bezorgd toestromen wimpel ik af.

Ik zoek steun op de tafel, sta voorover en laat de pijn zakken.

Voorzichtig kom ik omhoog.

En dan besef ik dat veel geluk heb gehad.

Ik heb gevlogen.

Ik heb de aarde gevoeld.

En alles doet het nog.

Ik ga ondanks de spierpijn de komende dagen heel erg genieten dat ik kan lopen en (relatief) gewoon kan bewegen.

Dan ga ik weer vergeten hoe bijzonder dat is.

Hoeveel meer dingen zijn er waarvan ik niet genoeg geniet omdat ik niet weet hoe bijzonder ze zijn?

 

 

Ik wens je zachtheid

om schoonheid te zien,

ook als die verborgen is.

Ik wens je hardheid

om meningen en oordelen te weerstaan.

Ik wens je draagkracht

maar ook kwetsbaarheid.

Ik wens dat je tot tranen toe bewogen wordt.

Moge de meeste van geluk zijn.

Ik wens je kleine momenten van verlegenheid

waarmee jij de schat in jezelf bloot geeft.

Ik wens dat je veel moois ontdekt

in anderen

en daarmee

in jezelf.

Ik wens je momenten

die eindeloos in zichzelf verloren gaan.

Ik wens je lichte onrust toe

en diepe tevredenheid

als iets op zijn plek schuift.

Ik wens dat je oprecht “het zij zo” uit kunt spreken

over dat wat je al zo lang dwars zit.

Ik wens je vele dagen

met een lach op je gezicht.

Ik wens je durf

uit liefde geboren.

Ik wens voor dit jaar

dat alles

dat later,

achteraf

zo mooi zal blijken

op het moment zelf

voldoende tot je doordringt.

Neem dit jaar tot je

met volle teugen.

 

 

 

 

 

Om te beginnen kieper ik alle B2B blogs overboord.

En de haal-meer-uit-je-leven blogs

Als ik een gebruiksaanwijzing nodig heb, Google ik wel. Reken maar dat ik ze dan vind, want ze zijn allemaal SEO-slim geschreven.

Maar om zo te lezen, nee.

Blogs met alleen maar hemelstormende ideeën, gedachten of heldere analyses hoef ik ook niet.

Nou ja, af en toe dan.

Verder ik denk zelf wel.

 

Een mooi blog gaat over het leven

en is zo diep én zo oppervlakkig als dat leven zelf.

 

Een mooi blog is als een webcam boven een grote stad.

Zo-een waar je versneld de dag voorbij ziet trekken.

Flikkerende lichtjes in een stad die ontwaakt.

Op de wegen een stromend lint van koplampen.

De zon komt op en alles schittert.

Overvliegende wolken spelen een spel met licht. Donkere en stralende momenten wisselen elkaar af.

Te midden van al die snelheid is de langzame voortgang nu goed te zien.

Trage schepen glijden soepel over de rivier.

Hijskranen geven hun ritme prijs. Daaronder groeit langzaam een bouwwerk.

 

Dat bouwwerk te zien groeien.

De kleine en grote momenten vanaf de zijlijn meemaken.

Dat maakt een blog de moeite waard.

Meer dan duizend lijstjes met een dozijn slimme tips.

 

 

Als je voorbeelden wil. Goed. Een paar dan. Een onvolledige greep:

 

Elja Daae  afgelopen jaar steeds persoonlijker en daardoor steeds leuker geworden

Steven Gort Hakt staccato diep je hart in.

Ruud Ketelaar Donkere wolken, maar ook veel schittering. Je moet wel van lange stampvolle teksten houden.

Carolien Geurtsen Laat je mee sleuren in een chaotische woordenstroom. Een zeer levende draaikolk.

Kitty Killian Ja, dit is eigenlijk een B2B. Maar erg goed geschreven (ja, de estheticus wil ook wat) en een paar hele openhartige doorkijkjes.

Peter Pellenaar Op zijn mooist als zijn tegendraadse ik aan de haal gaat met de werkelijkheid.

Marloes Juffermans die de waarde van het leven opnieuw uitvindt, het leven leeft.

Agnes   Swart  Tekst en beeld, beiden wonderschoon en echt.

Henk Boshove  Die zijn mijmeringen hardop fotografeert en schrijft.

Karin Winters blogt over beter onderwijs, maar gelukkig ook over zichzelf.

Hendrik-Jan de Wit  die ik bijna was vergeten, en dat kan niet want zijn liefde voor boeken, zijn woonwerkomgeving en zijn gezin zijn zo’n mooie mix.

Carel de Mari  Bijna een dagboekblog. Alledaags. Maar dat is juist mooi. Wat meer afstand van alle hijgende en jachtende mensen. Goed om op adem te komen.

Linda Kwakernaat     Moeder met een zeer aards beroep: voeten op de grond. En juist daardoor veel diepgang.

en natuurlijk  Mijn moment. Een verzameling “Stills” uit vele filmpjes.

 

 

Dit jaar begonnen en meteen de openhartige diepte in:

Helen Soler

Mary Sjabbens

 

En dan twee dingen blogs. Maar geschreven vanuit zoveel plezier dat het mensendingen zijn.

Vakblog

Anneliesje.nl

 

Hier zou je wat op af kunnen dingen.

Ten eerste dat dit mijn zeer persoonlijke leeslijst is.

Dat klopt.

En dan zou je  kunnen zeggen dat ik gewoon mijn vriendjes op een rij heb gezet.

Bedenk dan dat het andersom is.

Ik lees ze niet omdat het vrienden zijn.

Het zijn vrienden geworden omdat ik ze lees.

Dat is wat de echte waarde is van bloggen.

Mensen dichter bij elkaar brengen.