“Waar heb je het voor het laatst gebruikt?”
vroeg mijn moeder altijd
als ik weer iets kwijt was.
Goede vraag.
Waar hebben we het voor het laatst gebruikt?
Dromen.
Verwondering.
Onbevangenheid.
Als kledingstukken op kinderkampen
zijn ze achtergebleven,
vergeten.
Als knuffeldieren
uit de gratie geraakt.
Als tieneridolen
uit schaamte afgedankt.
Wanneer was dat nou?
Dat we ze voor het laatst gebruikten?
Een kaart van Teske.
Die loopt 5 maanden stage in Sri Lanka. (waarvan er drie om zijn vandaag, dus over twee maanden zie ik haar weer).
Ze loopt nog steeds over van enthousiasme. De school voor gehandicapte jongens waar ze werkt is dicht, dus viert ze nu even vakantie. Daarna weer verder met de stage.)
Jaloers?
Nou, ik zou daar ook best willen zijn, maar ik geniet vooral. Plaatsvervangend genieten.
Het is bijzonder hoeveel plezier ik beleef aan het plezier van Teske.
De kaart hou ik lekker voor mezelf.
Als je nieuwsgierig bent..dit is Teskes blog, maar ze heeft het veel te druk (en te leuk) om daar veel te posten.
(Trotsevaderblog. Ik hou me erg in hoor. Ik ben n.l. zo’n onuitstaanbaar trotse ouder. Niet trots in de zin van : “kijk mij een goede ouder zijn”, ook niet in de zin van “wat doe mijn kinderen het toch goed” Wel in de zin van: “wat zijn het toch ongelofelijk mooie mensen, en wat maken ze geweldige keuzes., en wat zijn ze lekker zichzelf.” )
Soms kan ik niet mijn zinnen buigen.
En even soms
schramt het rechte eind.
Als een baksteen
die vergeten is
hoe hij moet vallen,
hang ik ik de lucht.
Soms vlieg ik nooit.
Elja Daee gaf onlangs op haar website een mini workshop klantgerichtheid.
Nu is er het video trainingsmateriaal dat bij deze cursus hoort.
De 21e eeuw.
Een eeuw waar wij maar zeer weinig over weten. De eeuw die ook wel de tweede prehistorie is genoemd, omdat er hoegenaamd geen historische bronnen beschikbaar zijn.
In de paar boeken, kranten en tijdschriften die in het begin van deze eeuw nog wel verschenen, is te achterhalen dat men volledig ging vertrouwen op electronische opslag en communicatie. Dat betekent dat alles uit deze eeuw verloren is gegaan bij de ElectroMagnetische Puls van 21 december 2112 (9:12 PM).
Daarom nu een speciale serie.
Aan de hand van archeologische voorwerpen neem ik u mee naar deze bijzondere eeuw. Om in stijl te blijven presenteer ik u deze serie in een vorm die in die XXIe eeuw zelf bijzonder populair was. De vlog.
Hier staat deel 1, de barbecue. Ik had beloofd te gaan kijken naar wat eeuwen gezien is als reuzebarbecue. Nu blijkt het toch iets anders te zijn.
Voorwerp van deze week is: de Spingring
Ik ben te gevoelig.
Ik ben geraakt door commentaar op mijn blog.
“Sodeflikker op”, zegt iemand. Die krachtterm vind ik niet zo erg. Ik baal ervan dat iemand langs mijn boodschap leest.
(Ik krijg terwijl ik dit schrijf een tweet dat die “sodemieter op” niet aan mij gericht is. Fijn. Maar dat ontslaat me niet van wat ik nu ga schrijven.)
Het is helemaal mijn eigen schuld. Ik moest zonodig die post schrijven over dat koningslied. Wie kaatst kan de bal verwachten.
Maar ik kaatste niet.
Dacht ik.
Ik wilde alleen maar iets aankaarten, benoemen.
Is dat wel zo?
Nu even zoeken hoe eerbaar mijn motieven waren. Dicht bij mezelf blijven is mijn motto. Dus ook heel eerlijk naar mezelf kijken.
motief 1
Ik schrok van het gemak waarmee ikzelf in eerste instantie plezier had in de tweets tegen dat koningslied. Er zaten leuke vondsten bij. En ik maakte zelf ook een grap. Over doof zijn en het dus niet hoeven horen. Dat gemak is eng. Want ik wist dat ik kon scoren met die grap. Dat is eng, want dat is mee doen om er bij te horen.
Zo ontstaat dus stemmingmakerij. En zo makkelijk doe je er aan mee. En je hebt het niet door, want je gelijk staat aan je kant. Mensen die je kent, mensen waarvan je weet dat ze ongeveer hetzelfde denken doen het ook. Daar kun je veilig bij aansluiten.
Ik denk echt dat dit een van de dingen is waardoor Geen Stijl zo’n succes heeft.
Dat was een ontdekking. Het zit in ons allemaal. Niet erg, als we er maar mee op passen, niet uit de hand laten lopen.
Dat wilde ik laten zien.
motief 2
Ben ik nu stiekem ook aan het meeliften met een hype? Zodat ik lekker veel lezers krijg op mijn blog? Ik vermoed van wel, omdat ik deze blogpost twee keer met een tweet aankondigde. En lekker trots op mezelf dat ik iets bloot had gelegd wat anderen nog niet zagen.
En ook lekker aansluiten bij anderen. Want @Hassnae had ook al een tweet geplaatst met bedenkingen bij al dat commentaar op het koningslied. En als reactie daarop schreef ik die blogpost. En van Hassnae had ik net dat mooie boek gelezen, over op een andere manier naar Islam kijken. Die zoekt de nuance en het tegengeluid op, dus die mag ik. (En wilde ik nu ook een beetje bij haar horen omdat ze een beroemdheid is? Vast wel.)
foutje
En ik heb te onduidelijk geschreven. Ik heb ongevraagd iedereen erbij betrokken. Terwijl ik bedoelde: wie de schoen past trekke hem aan. In de zin van: ga eens bij jezelf te rade. Veralgemeniseren is nooit goed. Heb ik nog verbeterd, maar te laat dus.
conclusie
Eigen schuld dus allemaal.
Dat ik geraakt ben, komt doordat ik voorbij mijn grenzen ben gegaan.
Nooit meer doen dus ?
Nee hoor. Grenzen blijven opzoeken.
Motief 1 is er ook nog, en dat was de hoofdmoot. En zo heel arrogant is het nou ook weer niet om een boodschap te willen hebben.
En ook gewoon geraakt durven worden (nou ja gewoon). Gevoelig blijven, niet afstompen.
Maar als ik geraakt word, ook de tijd nemen om weer even stil staan bij mezelf.
Hier.
Vandaar deze blogpost. Want dat krijg je als je ieder dag blogt. Dan kun je niet weglopen voor wat zich aan dient. Want een leuk blogje over lenteknoppen kwam niet uit mijn vingers.
Met zijn allen bashen op het Koningslied.
Ik weet hoe het werkt, want ik deed er (tot mijn schande) zelf aan mee.
Maar het is een eng mechanisme. Wat je ook van het lied zelf vind, meedoen met die massale beschimping is eng.
Op een gegeven moment gaat het los staan van dat lied zelf. Dan is het elkaar overtreffen in leuke opmerkingen. Ben je een loser als je het wel leuk vind.
En dan komen de veralgemeniseringen, en termen waar je mee kunt slaan. Debilisering van Nederland. En dan kun je alles wat je niet bevalt op dezelfde hoop gooien. En je weet van te voren dat je applaus krijgt als je dat doet.
Is dat niet precies hetzelfde wat Geen Stijl doet?
Het onderwerp is anders, maar het mechanisme is hetzelfde.
Het kwalijkste is, dat het geen nuancering toe staat.
Ik hoor nu al de stemmen die zeggen: “Nunacering? Voor zo’n wangedrocht?”
En dat is dus precies wat ik bedoel.
Omdat we vinden dat we het zo goed bedoelen zijn we niet aanspreekbaar op ons onhebbelijke gedrag.
Nog steeds worden we boos als iemand zegt dat zwarte Pieten wel degelijk een racistisch element hebben, terwijl die natuurlijk gewoon gelijk heeft.
Ik gebruik dat Zwarte Pieten voorbeeld expres. Want nu ga jij ook vinden dat ik über-correct ben. En dat is mooi, want dan hoef je niet naar me te luisteren.
En ook dat is een typisch Geen Stijl trekje.
Ik herken het ook in mezelf.
Ik herken het in ons allemaal.
(deze heb ik net doorgstreept, n.a.v. reacties. Trek svp alleen de schoen aan als die past. Ik heb niks tegen oprechte en gefundeerde kritiek)
Het is eng. Laten we proberen om daar wat minder vaak aan toe te geven.
Ja dat blog over Teeven.
Ja, dat. Maar dat ging natuurlijk gewoon over mezelf.
Ik ben allergisch voor spelletjes. En politiek is een spel. Het gaat helemaal niet om de boel goed te regelen. Het gaat erom het spel te winnen.
Bah.
Die allergie voor spelletjes komt omdat ik er slecht in ben. En omdat ik jaren heb geprobeerd om toch mee te spelen. Omdat ik vele malen mijn neus gestoten heb, omdat ik de regels toch net niet goed genoeg snapte.
Niet alleen de politiek.
Jammer genoeg is internet alweer het nieuwe spel geworden. Waar je de regels moet kennen.
Ik weet niet of het waar is, maar ik hoorde ooit dat de moeilijke spelling van het Nederlands onder andere komt doordat de adel er een beetje van baalde dat Frans niet meer de sjieke voertaal was. Dan kon je het plebs niet meer herkennen. Die lastige spelling zorgde opnieuw voor het hoognodige onderscheid.
En nu worden er trainingen gegeven. Netwerken, social media, personal branding. Om de spelregels te leren. Want anders ben je zo 2012. of zo.
Als loopbaanbegeleider deed ik daar aan mee. Mensen leren om zich aan te passen.
Ik gooi mijn kont tegen de krib. Ik doe niet meer mee.
Daarmee heb ik een keuze gemaakt in een lastig dilemma. Stoppen met de regels van een verziekt spel. Of het spel van binnenuit proberen te veranderen.
Ik denk dat beide nodig is. ( “You can go create that better world, then I will see to it that we get there in one piece, okay?” Terry Pratchett in “A hat full of sky”)
Het spel van binnenuit veranderen kan ik niet. Daar ga ik aan kapot. Dan moet ik het spel kunnen spelen, én veranderen. Ik kan het eerste niet eens es.
Ik denk dat veel mensen het proberen, maar niet kunnen. Veel idealistische politici zijn door het spel veranderd. Diederik Samsom. Van Greenpeace naar het slopen van Amelisweerdse bomen.
Hulde aan hen die het wel kunnen. Ik kies de weg van dwarsligger. Of lengteligger. Het is maar net hoe het uit komt, want ik lig zoals ik lig.
Met dat blog over Teeven was ik zo naïef om te vragen. Ik dacht als ik een vraag stel, gaan mensen misschien nadenken. Of misschien mis ik iets, en dan krijg ik dat te weten. Maar ik had moeten weten: “If you’ve got to ask, you’ll never know.”
(Wat dan wel weer fijn is, is dat @ruudketelaar de moeite gaat nemen een antwoord te formuleren)
Zucht.
Moet ik mijn eigen antwoord geven.
Want ik hoor nergens iets over het nut van die politieke verantwoordelijkheid.
Nou dan maar even een gooi. Het enige waar ik op kan komen:
Het is een gebaar, dat opstappen.
Het is een manier om te laten zien hoe erg je vindt dat er gefaald is. Het is een gebaar naar de slachtoffers.
In dit geval een gebaar naar de familie van de overledene. Een gebaar dat groot genoeg moet zijn om respect te laten zien. Een gebaar dat verder gaat dan een excuus.
Dat zou ik snappen. Dan heeft symboliek zin. Dan is symboliek het tonen van respect.
En dan, op heel veel afstand, zijn er meer slachtoffers: iedereen die gelooft in de Nederlandse rechtsorde. Een deuk in het vertrouwen in de politiek.
Maar daar blijft voor mij de vraag hangen.
De vraag of het symbolisch opstappen beter is dan het zoeken naar een oplossing.
Waar ik last van heb is dat die vraag kennelijk niet gesteld wordt. Waar ik last van heb is dat het klaar lijkt te zijn met het opstappen van iemand. Het is niet klaar. Er deugt iets niet. Daar moeten lessen uit getrokken worden. Die lessen wil ik zien. Wat gaan we anders doen? Daar moet het over gaan.
De titel heb ik vooral gekozen omdat het mooi spiegelt met de titel van mijn eerste blog hierover. Maar die titel betekent niet dat ik geen vragen meer heb.
