Moet dat nou, deel twee uiterlijkheden

Het antwoord is, “Ja dat moet”, ook op deze tweede “Moet dat nou?”

dat je het vast even weet.

De dingen die ik tot nu toe verander aan mijn uiterlijk:

Wenkbrouwen laten epileren en verven, soms oogschaduw, eyeliner en mascara.
Ik vond make-up altijd boring. En nu kijk ik met andere ogen (pun intended). Mijn ogen worden er mooier van, tenminste als ik leer het goed te doen, en het is gewoon heel leuk om er mooier uit te zien.  Ik vond mijn uiterlijk niks waard. Nu wel.
En ja hier is een heel interessante discussie mogelijk over voldoen aan schoonheidsnormen. En weet je, daar ontkomt niemand helemaal aan. Ga maar eens oude foto’s kijken van jezelf, en ontdekken dat de mode van toen helemaal niet kan. Hoezo niet kan? dat bedoel ik!

Ik draag soms laarsjes met hoge hakken.
Laarsjes zijn handig omdat veel leggings te kort zijn. En die hakken zorgen er voor dat mijn maat 45 niet zo uit steekt. En ik vind ze gewoon mooi. Als ik geen laarsjes zijn, draag ik hele simpele gympen, die vind ik ook leuk.

Ik draag een BH
Dit is voor mij de heftigste “moet dat nou?” . Waarom wil ik borsten? Ben ik niet gewoon een vent die op borsten kickt? (Daar is trouwens een theorie over waar heftig over wordt gediscussieerd op internet. Google autogynefilie.) Mijn antwoord: Het begon met mijn mannenborstjes (net geen cup A). Ik wilde ze niet kwijt. Ik vond dat bij me hoorden. Maar ze zijn wel een beetje ielig. Die cup A BH met padding, maakt het voor mijn gevoel net even af. Ik hoef er geen vulling voor te dragen, daar zijn mijn eigen borstjes dan weer wel groot genoeg voor.

Ik draag jurken als het kan.
Ik ga nu nog niet overal even ver, niet iedereen in mijn omgeving is daar aan toe.
Jurken dragen heel fijn en ik ben dol op leggings. Ze zitten lekker, en ze laten mijn benen goed uit komen, en ik ben trots op mijn benen.  Ze gaven mij het eerste compliment dat ik ooit kreeg over mijn uiterlijk.
Rokjes heb ik ook al gekocht. Maar ik heb nog niet de momenten gevonden om alles uit te proberen.

Volgende stap
Als ik genoeg geld heb, ga ik me trakteren op een make-up cursus. Ik kan dan ook leren om mijn baardschaduw weg te werken, want die is best zwaar. Hier weet ik nog niet hoe ver ik wil gaan. Wil ik altijd een foundation (of hoe heet dat?)  op mijn gezicht? ik kan het nog niet betalen, dus ik hoef het me ook nog even niet af te vragen.

Het is natuurlijk ook een soort tweede puberteit waar ik nu door heen ga: Aan al die nieuwe dingen ruiken en proeven. En misschien ga ik wel te ver daar in. Maar ook dat moet. Als ik niet te ver ga, hoe weet ik dan waar mijn grenzen zijn?

 

Moet dat nou, dat transgender verhaal?

Geen idee waar dit toe leidt

Ik wil even iets verkennen.

Het stukje hoofd van mij dat alles logisch verklaarbaar en onweerlegbaar wil hebben is soms aan het zeuren.

En eigenlijk is het helemaal niet nodig, want ik krijg alleen maar hartverwarmende reacties als Emma.

En toch die ene. Die me bevraagt, me uit daagt. Is het niet gewoon een spel? Een manier om te ontsnappen? ¹

Is het dat?

Weet je, zou kunnen. Ik voel me bevrijd. Logisch gezien zou ik die zelfde bevrijding misschien wel gevonden kunnen hebben als Jacob Jan, op den duur. Genderpatronen worden steeds meer doorbroken. Misschien had ik op den duur het lef gehad me zo te uiten zoals ik me voel. Zonder andere naam, zonder geslachtsaanpassing.  Dan maar blijvend ontevreden met mijn lijf. Ik houd dat al ruim vijftig jaar vol.

Want als je echt echt echt durft is alles mogelijk, toch?

Heb ik met deze stap dan gewoon een shortcut genomen? Heb ik een kapstok gevonden om te durven uiten?

Zou kunnen.

Theoretisch dan.

Want het voelt anders. En dan zit ik met dat verklaarbaar en omweerlegbaar. Want gevoelsmatig kan ik niks verklaren, en al helemaal geen onweerleg baren.

Het gevoel is zo sterk. Als ik aan mezelf als vrouw denk, voel ik me zo veel heler. Maar dat kan ik niet uitleggen aan sceptici. Dan sta ik met een mond vol tanden.

Het enige wat ik kan zeggen is: “Hier sta ik, Emma, ik kan niet anders.”

 

 

 

 

 

¹           En al die akelige stukken die je tegen komt op internet. Google maar een op transgender sceptisism. (En hier staat dan gelukkig een heel gaaf antwoord daar op: http://skepchick.org/2012/01/13-myths-and-misconceptions-about-trans-women-part-one/ )

 

Vlog Emma 3

Ja, zo snel al weer een. Maar dat moest even 🙂

Vandaag wenkbrouwen laten doen voordat ik naar de voorlichting van het transgenderteam van het VUMC ging.

Wat een cadeau! Die schoonheidsbehandeling dan, niet de voorlichting. Daar heb ik niet heel veel nieuws gehoord.

Met dank aan Marianne Mulder die alles razendsnel getypt heeft (maar goed ook, want ik kon zelf niet elk woord meer verstaan!), is de ondertiteling, er ook.

 

En hier is deel 2: Vlog 3 deel 2 want dat is er ook.

Ik ben haar

Flarden songteksten.

Quotes uit films.

Ze zweven altijd in mijn hoofd. Ze gaan aan de haal met alles wat ze daar vinden. Herinneringen die elkaar nog niet kenden gaan intieme relaties aan, en zo worden er nieuwe herinneringen geboren van gebeurtenissen die ik nooit heb meegemaakt.

Mijn hink-stap-sprong serie gaat daar over. Lees deze bijvoorbeeld eens. Klik voor deze keer nu een wel op die link, ze behoren tot de mooiste blogs die ik schreef: http://jacobjanvoerman.nl/hink-stap-sprong-3-quotes-and-more/

Casablanca komt langs. De film die zo veel anderen inspireerde. Zo ook Al Stewart.

On a morning from a bogart movie
in a country where they turn back time
you go stroling through the crowd like Peter Lorre
contemplating a crime
 

 

She comes out of the sun in a silk dress
running like a watercolour in the rain

Deze mysterieuze vrouw dwaalt al sinds 1976 in mijn hoofd. Ik zag haar later vaak terug in films. De onnavolgbare quirky vrouw, die je wakker kust uit je grijze bestaan.

Don’t bother asking for explanations
she’ll just tell you that she came
in the year of the cat

She doesn’t give you time for questions
as she locks up her arm in yours

Een maand geleden luisterde ik er weer naar, en de tranen stroomden over mijn wangen. Zij, die ik onbereikbaar buiten me had geplaatst bleek in me te wonen.

Zij is mij.

Ik ben haar.

Emma in real life

Ik ben weer op school.

Spannend en fijn.

Donderdag eerst met mijn collega’s, een studiedag. Fijn, mijn hoofd weer gevuld met waar het om gaat op school. Samen zorgen dat het een fijne plek is voor de kinderen. Ook onze school is in transitie, en ook dat is een spannend proces.

En vrijdag had ik vooral een hele gave dag.

“Hee Jacob Jan, dat zijn meisjeskleren die je draagt! Is dat ergens voor?”

Alle kinderen zijn geïnteresseerd als ik het ze vertel. Sommige kinderen reageren zelfs enthousiast omdat ze het gaaf vinden als iemand zichzelf durft te zijn.

Een meisje komt speciaal naar me toe om te zeggen dat ze me mooi vindt zo.

En een paar kinderen vragen hoe ik ga heten.

Emma.

Vier jaar geleden maakte en speelde ik een theaterstuk, Spiegels. Rode draad was het verhaal van Natka, gebaseerd op een meisje dat ik ooit een anti-spijbel training gaf.  Ze was een schitterende, eigenzinnige, sterke meid. Ik gaf haar een introverte vriendin als tegenspel. Dat werd Emma, en ze was gebaseerd op mezelf.

Ik schreef mezelf vier jaar geleden dus al als vrouw, en gaf me mijn naam.

Ik heb op school alleen maar fijne reacties gehad, ook van ouders.

Maar alle reacties zijn goed. Ook kinderen die aangeven dat ze erg moeten wennen. Dat is oké, Ik moet zelf ook wennen.

Ik heb met school afgesproken dat ik na de zomervakantie helemaal Emma ben. Ook ik alle communicatie. Tot die tijd gaan we wennen.

En ook na die tijd zal er Jacob Jan en “hij” gezegd worden. En ook dat is oké. Ik ben niet van de genderpolitie. Ik word blij van Emma en “zij”. Maar niet ongelukkig van “Jacob Jan” en “hij”.

 

Ik kan mezelf nu toestaan. Ik kan het alleen niet met droge ogen.

Dat niet-goed-genoeg-zijn dingetje, daar wil ik het nog even over hebben.

Die ken ik natuurlijk al heel lang.

Ik heb er al heel wat potjes mee gevochten. Vele rondes heb ik zo op punten gewonnen. Er waren steeds meer dingen waarvan ik het niet erg vond om niet goed genoeg in te zijn. Want ik hoefde per slot van rekening niet overal goed in te zijn, toch? Ha!

En toen lukt het me zelfs om ruiterlijk fouten te maken in de dingen waar ik wel graag goed in wilde zijn. Want fouten maken is op weg zijn, toch? Groei-mindset en zo. Ha!

Ik maakte zelfs deze quotbirdy

En toch.

Tot voor kort besefte ik niet hoe diep, dieper diepst dat gevoel zat.

 

Dat ik kennelijk fouten mocht maken omdat ik nog aan het leren was.

Dat ik kennelijk ooit goed genoeg zou zijn, maar dat ik nu op weg was.  En dat dat oké was om op weg te zijn. De reis is belangrijker dan het doel, en zo. Ha!

Maar nu!

Nu voelde ik dat er helemaal geen “op weg” bestaat.

Ik ben er al.

Dat proces is helemaal niet lineair. Het is nooit af.  Er is geen begin, er is geen eind. Ik hoef niet te groeien. Ik mag zijn. Ik ben precies goed. Die fouten zijn helemaal geen fouten.

Allemaal dingen die je met je hoofd kunt snappen en bedenken. Waarmee je jezelf gerust kunt stellen.

Die prachtige je-mag-er-zijn momenten waren helemaal echt. Daar was niets bedachts aan.

De troostende armen van mijn interne fan zijn ook nog steeds echt.

En toch.

Was er kennelijk nog iets . .

iets van . .

ja, dat is mooi, maar niet voor jou

en als ik dan voelt dat het tóch voor mij is,

dat  vrouw zijn bijvoorbeeld,

De eerste welkom die ik voelde was dat het er mocht zijn: Ik voel me een vrouw, ik ben transgender, ik hoef dat niet te verstoppen.

Goed voor een hele nacht huilen.

En dan toch nog het gevoel dat ik een vrouw met zijwieltjes ben.
Net echt, maar not the real thing. Ik mag me een beetje opleuken, er mee spelen en that’s it.

In de categorie: leuk, maar niet voor jou.

En steeds als ik voel dat het wél voor mij is, houd ik het niet droog. De tranen zijn er direct, en als ik door adem blijven ze komen ook.

Ik kan mezelf nu toestaan. Ik kan het alleen nog niet met droge ogen.

Dat.

poeh, wat had ik een hoop woorden nodig om hier te komen.

Enne, ik vermoed dat die ‘nog’ uit die zin moet:

Ik kan mezelf nu toestaan. Ik kan het alleen niet met droge ogen.

Even stilstaan

Ik ben ruim een week thuis. Tijd om mijn proces goed te voelen. En om te voelen wat het doet met mijn omgeving.
Dat mijn vrouw-zijn nu pas naar buiten is gekomen, komt doordat ik mij liet bepalen door mijn omgeving.
Daar mee stoppen is niet hetzelfde als geen rekening meer houden met mijn omgeving.
Maar dat rekening houden is iets dat ik opnieuw moet leren. Volgens mij de grootste les van iedereen: jezelf zijn in verbinding met de ander (die heb ik van Xandra)

Zo ook op mijn school. Die gave school waar iedereen zichzelf kan zijn, dus ik ook. Maar ook die school heeft een omgeving. En ook die verbinding hebben we te maken en houden.

Daarom ben ik woensdag bij een coach geweest. Een ervaringsdeskundige die weet hoe je je omgeving mee neemt in je proces. Want natuurlijk ga ik sneller dan mijn omgeving. Volgende week woensdag komt hij op school, om te zien hoe we het daar zorgvuldig aan pakken: mezelf zijn in verbinding met mijn omgeving.

En dan kan ik weer op de vloer zijn. Ik kan daar alleen zijn als mezelf. Mijn coach heeft geholpen met het terug krijgen van mijn vertrouwen. Ik was bang dat mijn transitie me zo in beslag zou nemen dat ik de kinderen niet meer zou zien. Hij zei dat het niet anders kon dan dat die transitie me in beslag neemt. Maar hij gaf me ook een handvat om te weten wanneer ik daardoor het contact met anderen mis. Met dat handvat durf ik de vloer weer op. Ik heb er ook weer zin in.

een vent in een jurk

Een maand geleden was ik er nog bang voor.

De ‘real-life’ fase van het transitie traject. Ik moet dan een jaar als full time vrouw leven. Ik kocht een jurk, trok hem aan en zag in de spiegel een ‘vent met jurk’. Bah. Dat ga ik niet trekken, dacht ik. Dat gaat het einde worden van mijn reis.

En vandaag liep ik met jurk door Utrecht. In en uit de trein op mijn eigen station Wijchen. Zelfs op hakken. Geen greintje gêne. Sterker nog, het voelde goed. Mens wat gaat dit snel, en wat vallen er een barrières.

Er is in korte tijd veel met me gebeurd.

  • Ik vind shoppen opeens leuk.
  • Iemand zei dat ik mooie benen had, en voor het eerst kon ik over mezelf denken in termen van mooi.
  • Ik wordt ‘girl’ genoemd in een bericht en reactie, en het komt heel erg binnen.
  • Ik huil.
  • Ik durf van me te laten houden. Poeh! En dat is een grote. Van mezelf houden dat durfde ik al. Maar dit . . . toestaan dat iemand lief voor me is. En dan tot de ontdekking komen dat het eigenlijk juist heel erg bij me past: gekoesterd worden. (help, dit hardop schrijven is rete-eng!!)

Er sneuvelen mindsets waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden!

Ik ben er niet meer bang voor, die passabiliteit (dat betekent: kun je zo voor vrouw door gaan). Ik zal waarschijnlijk nooit echt passabel worden, en het interesseert me niet. Ik ga namelijk wel helemaal ik worden. Dan zien ze maar de vent in mijn vrouw. Die is er ook.

Misschien kom ik ergens in het midden uit, maar nu eerst ruim baan voor die vrouw!  En het zit ook verrassend lekker, rokken en jurken. En ik ben dol op leggings.