Auteur: Jacob Jan Voerman

Ik gebruik soms een schrijftolk. Die typt met behulp van een speciaal toetsenbord alles wat er gezegd wordt. Als het een goede is, bijna op spreeksnelheid en letterlijk alles, ook de uh’s en de onafgemaakte zinnen.

Ik wilde een keer met behulp van de opgeslagen tolktekst *) notulen maken van een vergadering.

Dat doe ik nooit meer!

Ik moest vele schermen doorploegen voordat ik iets tegen kwam dat de moeite waard was om te notuleren.

Wat ongelofelijk veel woorden om zo weinig te zeggen!

Ik doe het zelf ook, merk ik. Als ik trainingen geef aan slechthorenden is er een schrijftolk bij, met scherm en beamer. Als ik achter me kijk zie ik het scherm vol lopen, nog voor ik ook maar iets zinnigs heb gezegd.

Inbinden, Jacob Jan!

Ik hoorde vroeger goed, en kan me niet herinneren dat ik daar ooit last van had, van dat vele praten. Pas nu ontdek ik hoe nietszeggend onze woorden vaak zijn.

Zoveel loos gelul, dat ik er van schrik.

En eigenlijk kan dit hele artikel ook zonder woorden. Kijk maar.

Hier staat het vervolg: oeverloos gelul

*) wel altijd toestemming vragen aan alle deelnemers of een tekst gebruikt mag worden. meestal wordt hij meteen gewist.

Even een heel kort bericht om te schrijven dat ik eigenlijk al over mode geschreven heb.

Hier, vanmorgen. Mijn eigen woord (onvervaard) gekozen omdat Karin wat laat was met haar WOT.

Waarom dat toch over mode gaat?

1. Het gaat over mijn eigen weg gaan, los van elke mode.

2. Als ik een anagram maak, krijg ik MOED. Dat heeft veel te maken met onvervaard.

Verder heb ik niets met mode. Niet voor, niet tegen. Ik draag mode, omdat geen mode dragen niet kan. Ja het kan wel maar dat is dan juist weer modieus.

Lekker ouderwets woord.

Past bij waar ik nu voor sta, want ik heb hardop uitgeschreven waar ik naar toe wil: een gebied dat ik op geen enkele kaart kan vinden.

Ik voel me een ouderwetse ontdekkingsreiziger. Ontdekkingsreizigers zijn onvervaard. Dat moet ik ook worden. Worden ja, want ik ben het nog niet.

Ik wordt bevangen door twee soorten angsten. Twee geheel tegenstrijdige:

• de angst dat ik niets vind

• de angst dat ik wel wat vind

De eerste angst wordt gevoed door iedereen die zegt: “Niet die kant op. Daar is niks.” Dat is lastig want er is dus niemand die ik de weg kan vragen. Er is ook niemand die het gebied in kaart heeft gebracht. Elke stap is zoeken. Elke stap is onzeker. Bij elke stap vraag ik me af: val ik niet van de wereld?

De tweede angst is dat ik, eenmaal aangekomen, erachter kom dat die “nieuwe” wereld al lang bewoond is. Dat maakt mij tot kolonialist. Want hoe mooi mijn streven ook, ik wil er wel mijn geld mee verdienen. Ik wil kunnen leven van het inzetten van mijn talenten. En ik wil dat doen door iets te creëren, iets neerzetten wat er nog niet is.

Onvervaard is voor mij, ondanks mijn angsten, stappen zetten, open zee kiezen. Durven varen op een innerlijk compas. Niet luisteren naar de mensen die me waarschuwen dat er niks is. Open staan voor alles wat ik tegen kom, dus ook alles wat er al is.

Dit is een blog in de serie “gehoord en gezien worden”. Ik deed 13 mei een oefening: schrijf uit wat je doel is in je leven. Daar kwam uit: Het is mijn doel om omstandigheden te scheppen waarin mensen écht gezien en gehoord worden. Ik houdt op dit blog mijn weg daar naar toe bij. Het help me om mijn gedachten te ordenen. Antwoorden te vinden op mijn eigen vragen. En het mooie is dat ik ondersteuning krijg van lezers, en ook antwoorden op vragen die ik nog niet eens gesteld had.

Elke dag 30 minuten werken aan je doel. Net als tanden poetsen.

zie hier, via Elja.

Goed dan. Soms moet je advies gewoon maar eens uitproberen. En waar beter dan op mijn eigen blog. Mijn blog is mijn adviseur. Nu schrijven, en straks mijn eigen gedachten kunnen lezen.

Verder lezen elkaar écht zien en horen

Uitersten kiezen mij als ontmoetingsplek

Meestal missen ze de afspraak

dan schiet ik de ene kant op, of juist de andere

want uitersten zijn ongeduldig, wachten niet keurig op de ander,

willen meteen aan de slag.

Maar soms ook zijn ze stipt op tijd

smoorverliefd, smelten ze voor elkaar.

Negen maanden later wordt dan een waarheid geboren

Content is King.

Geef gratis je advies weg. Word gezien als expert.

Doe dit door op een pakkende manier te schrijven. Wervend, sleep je lezer mee.

Dat is de valkuil, want …. Verder lezen De risico’s van contentmarketing voor adviseurs

Omdat het niet altijd in goede aarde valt.

Goede aarde is omgeploegd, klaargemaakt, er wordt zorg aan besteed, er is onkruid gewied.

Goede aarde is er niet vanzelf. Goede aarde heb ik gemaakt. En ik weet al wat ik daar wil kweken. Het is mijn land, mijn doel.

Pas dán heb ik wat aan advies. Want dan staat het advies in het teken van mijn plannen.

Als ik te vroeg advies ga vragen kom ik in de verleiding om het te volgen omdat het zo logisch klinkt, of omdat  iedereen het zegt of doet, dus het zal wel goed zijn. Ik ga met verschillende winden mee, en verlies mezelf.

Hoe “beter” een advies geschreven is (volgens de regels van de blogkunst) hoe meer zo’n blog mij bij mezelf weg kan trekken, lijkt het wel.

Ik volg uit nieuwsgierigheid allemaal blogs en lees dus ook heel veel advies. En soms trekt al dat advies mij bij mezelf weg. Ik krijg een overload. Die overload heb ik minder als ik de meer persoonlijke weblogs lees. Mensen die ook met advies bezig zijn, maar daar een persoonlijk verhaal van maken. Let op : dat is iets anders als dat persoonlijke verhaal inzetten om advies te verpakken. Het verschil is subtiel.

Persoonlijk: http://www.eljadaae.nl/  Zij haalt me never nooit bij mezelf weg.

Zakelijk: http://www.infomarketeers.nl/homepage/ Zij begint haar nieuwsbrief ook met een persoonlijk verhaaltje, maar ik heb daar toch een ander gevoel bij. Linda geeft me het gevoel dat ik iets mis, dat ik het niet goed doe, dat ik als de sodemieter moet  ….. (vul maar in, ja ligt allemaal aan mezelf maar toch…)

Dat zakelijke is niet verkeerd, maar ik moet dat pas gaan lezen als ik de grond heb geploegd. Als ik de grond van mijn eigen land stevig onder mijn voeten voel.

Ik denk dat mijn rant over al die adviesblogs hier mee te maken heeft.

Ik geef zelf advies. Ik help slechthorenden omgaan met hun slechthorendheid op het werk. En ik ben samen met klanten voortdurend op zoek naar: welke stap is nu goed? Want sommig advies is gewoon te vroeg. Mensen gaan pas actie ondernemen als ze er klaar voor zijn.

Dat brengt me bij mijn blog over slechthorendheid. Hoe zorg ik daar voor de juiste toon? Ik  ben er dan niet bij als ze het lezen. Ik wil waken voor de “doe nu maar wat ik zeg dat komt het goed” toon.

Vandaag zat ik met collega slechthorende rond de tafel om ervaringen uit te wisselen, en hoewel er grote overeenkomsten zijn, is elk verhaal weer anders.

Daarom ben ik tegen alle conventies in geneigd mijn stukken in de “ik” vorm te schrijven. Ik vertel wat ik beleef aan slechthorendheid. Dat herkennen mensen, of niet.

Daarom heb ik grote aarzeling om in de “je” vorm te schrijven. Want dan ben ik de expert die mensen vertelt wat ze moeten doen. En ik wil niet dat ze het doen omdat ik het zeg.

Is dat valse bescheidenheid, of voorzichtigheid?

Ik ben er nog niet uit. Maar ik heb inmiddels gemerkt dat het uitstekend werkt om dingen waar ik niet uit ben op mijn blog te zetten. Morgen lees ik dit terug en geef mezelf advies.

dit is morgen

. . . zijn we. Allemaal.

Vooringenomen zijn we. Allemaal.

Tenminste dat hoop ik. Want anders ben ik de enige.

Slechthorend zijn levert communicatie inzichten op.

Zo ontdek ik dat ik gesprekken veel beter versta als ik weet waar het over gaat. Ik kan dan flarden van wat ik mis, makkelijker invullen. Bij het onverwachte gaat het sneller mis.

Maar dat betekent dat ik het beste hoor als ik luister naar wat ik al weet.

Maar is dat niet universeel? Doen we dat niet allemaal? Luisteren naar de bekende weg? Omdat luisteren naar iets nieuws moeite kost? Doe we niet te veel op de automatische piloot?

Ik loop er, vanwege mijn oren,  vaker mee tegen de lamp. Ik zal dus vaker de automatische piloot uit moeten zetten. En ik vind dat winst.

Zo maak ik van mijn handicap een pluspunt. Want de wereld is mooier zonder die automatische piloot.

Ik vertelde gisteren al dat we scholen hebben uitgezocht waar onze kinderen meer zichzelf konden zijn. Dat had ook te maken met afwezig zijn van die automatische piloot.

Het heeft te maken met mijn purpose: een wereld zonder automatische piloot. In de communicatie steeds opnieuw beginnen, met een leeg blad.

Dat is onwennig. Lastig. het kost tijd. Maar het levert zo veel op.

Slechthorenden moeten wel. Daarom kunnen slechthorenden ambassadeurs zijn voor die wereld zonder automatische piloot. Dát zou mooi zijn. Om daar iets mee te doen.

wordt vervolgd (categorie “communicatie” aangemaakt)