Jacob Jan Voerman

Niemand houdt van een auto DM op twitter.

En toch is inmiddels bijna alles geautomatiseerd.

Ik zit nu te zoeken naar online systemen om kaartjes te verkopen.

man, man.

Wat een hoop. En wat kunnen ze veel.

En alles is te fine-tunen. “Zodat ik mijn gasten een unieke belevenis kan geven.”

Jaja,

Nekharen.

Waarom?

Nou, omdat al die programma’s allerlei extra’s hebben. Ze kunnen allemaal gegevens van klanten gebruiken, op zo’n manier dat die klanten zich allemaal heel persoonlijk aangesproken voelen.

Het begon ooit met mailmerge. Weet je nog? Dat je vroeger allemaal van die nep-persoonlijk geadresseerde reclame kreeg? Met een nep-handtekening van de directeur eronder? (WoW! In elke brief kunnen we de naam van de klant zetten. En we kunnen in kleur printen, dus als we een plaatje van een handtekening in blauw printen, lijkt het net echt.)

Nou, inmiddels kan er dus heel veel meer.

Vandaar natuurlijk al die coockies.

“Om uw belevenis te optimaliseren.”

Mooi hoor.

Maar toch: Nekharen.

Ik ben een beetje dwars. Misschien wel om het dwars zijn zelf. Maar ik neem mijn nekharen altijd serieus. Ook al weet ik niet waarom ze overeind staan. Ook al kan ik het niet uitleggen, zelfs als ik het weet.

En ik ben niet alleen. In “Bloggen als een pro”, schreef @Elja1op1 er ook al over. Dat je moet oppassen met automatiseren, want ergens is een grens.

Ik probeer toch uit te leggen waar het mij om gaat.

Punt is dat al dat geautomatiseer er voor zorgt dat ik . . .

(laat ik het maar weer even bij mezelf houden)

. . . dat ik er zelf niet meer bij ben. Het gaat niet meer door mijn handen. En dan mis ik iets. Een beetje zoals het verleren om kaart te lezen, bij veelvuldig gebruik van een Tom Tom.

Dus gooi ik die mooie kaartjesverkoop plugin er maar weer uit.

Ik ben nu een lekker ouderwets formulier aan het maken om in tekenen. En dan ga ik al die mensen die een kaartje willen kopen in een spreadsheet zetten. En dan krijgt iedereen een handgeschreven kaartje. (Dat kost een euro aan postzegels. Maar die systemen zijn ook niet gratis)

Vreselijk ouderwets. Maar zo gaat wel iedereen “door mijn handen”. En ik denk dat dat uit maakt. Al kan ik niet benoemen wat dat uitmaken nu is.

Gaat dat lukken?

Ik heb straks op jaarbassis 5000 man/vrouw publiek nodig. Dat moet kunnen, 100 kaartjes per week schrijven. Ik ga er in ieder geval net zo lang mee door tot het echt niet meer kan.

Nu nog die 5000 publiek 🙂

@petepel vraagt welk dierenboek me bij is gebleven.

Vraag 12 van #50books

Dat is natuurlijk Watership Down. Of Waterschapsheuvel, zoals ik het in mijn jeugd las. Ik was 12 en las nog geen Engels.

Niet origineel, kijk maar bij Ruud. Kan ook niet anders, want dit was een must-read, destijds. Hoewel dit boek geheel zijn eigen plek geheel verdient, hoort het toch bij de vele boeken over queestes, die in navolging van Tolkien’s Lord of the Rings verschenen.

Ik heb het boek van mijn moeder. Zij kreeg het van haar klas, de opdracht en de namen staan nog voor in het boek.

Toch heb ik iets zeer orgineels.

In Wageningen, waar ik studeerde opende een kleine boekwinkel voor tweede-hands boeken. Die heette “De Beschte“. (Het bestaat nog, zag ik).

En daar vond ik iets bijzonders. Een van de allereerste audioboeken.  Een box met 5 elpee’s.

Ingekort. maar toch nog steeds zo’n 200 minuten luisteren. 

Een mooie Engelse stem van Roy Dotrice, die zonder te overdrijven prachtige stemmen weet te geven aan de konijnen, en aan Kehaar, de meeuw.

Mijn geheugen werkt vreemd. De volgende zinnen kan ik nog zo horen:

The primroses were over. Towards the edge of the wood, where the ground became open, and sloped down to an old fence, only a few patches of pale yellow still showed. On the other side of the hedge, the upper part of the fields was full of rabbitholes. In places the grass was gone altogether, and everywhere were clusters of dry droppings. At the end of the slope ran a brook. The cart track crossed it by a brick culvert.

The field was dotted with rabbits. Here and there one sat upright on an antheap, ears erect, nose in the wind. But a blackbird singing in the outskirts of the wood, showed that there was nothing alarming. The warren was at peace.

(give or take a few mistakes)

Dit zit dus nog gewoon in mijn hoofd. Naar believen af te spelen. 

Is dat “bijgebleven” genoeg, Peter?

 

Je bedoelt cabaret?

Nee. Ik hoop dat er gelachen kan worden, maar het zijn vooral verhalen.

Waar gaat het dan over?

Tegenstellingen. Vechten, accepteren. Geloven, niet geloven. Moed, angst. Links, rechts. Het collectief, het Individu, Waarheid, Andere waarheid.

Je hebt dus een boodschap?

Ja en nee. Vragen wil ik oproepen, antwoorden zijn er al te veel in de wereld.

Niet vermaken?

Wel vermaken. Geen makkelijke lach. Wel ontroeren, verwonderen, lachen.Iets bijzonders meemaken, dus.

Hoezo bijzonder?

Nou, onder andere hierdoor:

 

(rechtstreekse link)

In 1973 maakte ik voor het eerst kennis met de christelijke betekenis van Pasen.

Ik zag Jezus Christ Superstar in de bioscoop.

Ik was niet echt Bijbels onderlegd, en snapte erg weinig van het verhaal. Dat snappen was overigens niet nodig om diep onder de indruk te zijn.

Dat kwam niet alleen door de muziek en de bijzondere manier van vertellen, maar ook door het verhaal zelf. Want ook al snapte ik veel niet, ik wist direct dat hier iets heel bijzonders gebeurde. Nog steeds krijg ik kippenvel als ik de muziek hoor en de film zie.

Het verhaal kruipt onder mijn huid.

Niet dat gedoe dat Jezus voor onze zonden is gestorven. Ook niet het gejubel over de opstand uit de dood. Daar heb ik niet zo veel mee.

Wat mij intrigeert is dat Jezus zijn eigen weg volgt. Ondanks alle invloed die van verschillende kanten op hem wordt uitgeoefend. Zelfs als hij weet dat die weg niet goed voor hem af loopt.

Wat mij ook intrigeert is de bijzondere relatie tussen Jezus en Judas. Judas wordt hier eindelijk eens niet als een vuile verrader afgeschilderd. Judas is degene die Jezus misschien wel het meest nabij is. Beiden lijken ze als enigen door te hebben wat er op het spel staat.

 

 

Kijk even bij 2:32 , kippenvel, krijg ik daar van.

Het is een verhaal dat meer vragen op roept dan het beantwoord. En dat is mooi. Zo is het een verhaal dat op vele lagen door blijft spelen.

Jammer dat de kerk er zo’n eendimensionaal verhaal van heeft gemaakt, een verkoopverhaal voor het geloof.

Jammer, want de Bijbel heeft een schat aan bijzondere verhalen. Verhalen met meerdere lagen. Als je daar de ruimte voor geeft.

Dat is waar we verhalen voor hebben. Om een relatie met ze aan te gaan. Om vragen te beantwoorden, maar vooral om nieuwe vragen op te roepen.

 

Toch even wat langer bij stil staan.

Angst.

Zat bij mij altijd in de tegenstelling angst <> liefde/vertrouwen.

Handel je uit angst, of handel je uit liefde.

Daarmee zet ik angst weg in de hoek, met ezelsoren op. Foei, angst. Mag niet !

Maar daar hoort ie helemaal niet.

Al die akelige dingen die wij doen uit angst, doen we niet uit angst. Dat doen we om de angst niet te hoeven voelen.

Dus welkom angst. Wat heb je te bieden.

Een van mijn ontdekkingen kwam uit mijn vingers toen ik erover schreef:  Angst is ook ontzag.

Ontzag.

Letterlijk: wegkijken van.

Omdat het te groot is, verblindend, misschien. Overweldigend.

Wegkijken.

Maar niet weglopen.

Ook niet in de ogen kijken. Tenminste, niet in de zin van trotseren. Want dat is vechten tegen je angst.

Juist met eerbied benaderen. Met overgave.

Wat zou het opleveren als we onze angsten op die manier benaderen?

Ik ga dat doen

met mijn angst voor mislukking

met mijn angst om met de kop boven het maaiveld uit te steken

Niet weglopen

Niet trotseren

maar ondergaan.

 

 

Lieve 56 lezers van mijn blog.

Tenminste dat is het aantal abonnementen. Ik kondig deze niet aan op twitter, dus we zijn even onder ons.

Dank dat jullie er zijn.

Ook al lees je niet elke dag, want dat is natuurlijk wel erg druk in je mailbox. Er valt al zo veel te lezen.

“Wat doe ik jullie aan?” denk ik wel eens.

En ik denk nog meer . . 

Ik kan wel heel hard roepen dat ik geen rekening wil houden met mijn lezers, maar dat is natuurlijk niet helemaal waar. Want ik wil publiek. Niet alleen straks, in het theater, maar ook hier. (en hier is nodig voor straks)

Ik wil wel de moeite waard zijn.

In mijn hoofd zit die wipwap, die de ene keer zegt: “vertrouw er op dat wat jij kwijt wil de moeite waard is” , en de andere keer vreselijk benieuwd is naar wat jij graag willen lezen.

Ik heb net in de vorige zin het woord ” jullie”, door “jij” vervangen. Is dat een truuk? Om je persoonlijker aan te spreken, je te vangen?

De jullie komt als eerste uit mijn vingers, doordat ik vele gezichten voor me zie (meestal in de vorm van jullie AVA’s), als ik schrijf.  

Maar de jij klopt ook.

Begin ik jou nu als doelgroep te zien? Ik hoop het niet. Ik hoop dat je er bent als vriend.

Want je bent er bij als ik schrijf. (Alle 56)

Ik blijf elke dag schrijven. Je mag overslaan als je wil. (ja duh daar heb je geen toestemming van mij voor nodig..wat ik bedoel is dat ik beslis dat voor mezelf niet erg te vinden)

Misschien mis je daardoor wel een keer een pareltje.

Misschien lees je een keer een post, en denk je “o, nee, niet weer op die toer”.

Het zij zo (en die laatste kun je gewoon weer wegklikken toch?)

Lieve vriend, vriendin,

bedankt dat je er bent.

Nee je krijgt geen gratis e-book, wel mijn liefde.

Oja,

waarschuwing!

Er komen binnenkort wel verkoopknoppen op mijn blog. Voor kaartjes vooral, en misschien ga ik mijn “ongebundelde” bundelen (als echt boek, ik houd niet van e-books). Ik weet nog niet hoe dat moet: knoppen, betalen, maar dat zoek ik uit, dus dan wordt dit plekje ook een verkoopplekje. Zeg sorry. Ik ga proberen dat niet te schreeuwerig te maken.

Want de schoorsteen moet straks ook nog roken, zeker als het zo koud blijft 😉

 

 

 

Vrijheid is verantwoordelijkheid.

Verantwoordelijkheid is antwoord geven.

Maar niemand stelt de juiste vraag.

Heb je het wel volgens de regels gedaan?

Ben je niet buiten  je boekje gegaan?

Hoe wijzen we een schuldige aan?

-zucht-

De vraag waar het echt om gaat is:

Wie ben jij?

En dan alle antwoorden die al klaar lagen

wegdonderen.

Met lege handen een antwoord zoeken, steeds opnieuw.

In jezelf

in je woorden

in je daden.

Dat is vrijheid

Dat is verantwoordelijkheid.

En dan wordt ik opeens diep geraakt. 

Precies op dat punt van verantwoordelijkheid. Aangesproken, hard met neus erin geduwt. Kijk dit doe je fout fout fout. Foei!

Mijn hoofd vind dat dit wel iets subtieler ligt. Mijn hoofd zegt: onder deze omstandigheden kon je niet beter. Laat het zo. 

En toch ben ik geraakt. Voel ik  me schuldig. Wil ik repareren. Wil ik niet dat er iemand rond loopt die zo vreselijk ontevreden over mij is. Wil ik perfect zijn, of op zijn minst goed genoeg.

Hah! Jij met je mooie blogpost van vandaag! Roept een akelige stem. Ik ken hem wel, die stem. Ik zou daar niet meer naar luisteren, weet je nog, Jacob Jan?

Als alles zo makkelijk was viel er weinig te beleven, vermoed ik.

Dat wordt een potje er in duiken, kijken wat ik vind.

Soms is goed niet leuk.

 

 

 

Ik ben te dichterlijk om te dichten.

Dat staat in het schriftje waarin ik als puber gedichten schreef (toch, dus).

Ik kan me het gevoel nog helemaal voor de geest halen. Want wat ik eigenlijk wilde uitdrukken, kreeg ik niet op papier. Mijn gedachten waren vele malen mooier dan de woorden in dat schriftje.

Nu is dat anders. Ik vind makkelijker de woorden. Nog steeds bevatten de woorden die ik op mijn blog zet maar een fractie van wat er in mijn hoofd zit. Maar er is ook iets anders aan de hand bij het schrijven op mijn blog. Als ik de woorden aaneen rijg, ontstaat er iets nieuws. Ik ben daarom niet meer zo rouwig om het feit dat ik maar de helft in woorden kan vangen. De andere helft wordt gevuld met iets dat ik me nog niet bewust was.

En toch. 

Soms wil ik iets zeggen zonder dichtvorm. Want, die dichtvorm heeft nog steeds beperkingen, andere beperkingen nu.

Als ik de “ongebundelde” blogs schrijf wil ik geen woord te veel. Ik wil ritme, cadans, eenheid. Daarmee heb ik geen plaats voor alle zijweggetjes waarlangs mijn hoofd ook nog eens rond dwaalt.

In zo’n babbelblog als dit kan dat wel.

Daarom nu de zijweggetjes, en morgen mijn ongebundelde.

Ik ben blij met mijn vrijheid.

Ik ben blij dat ik de ruimte heb om beter naar mezelf te luisteren. Dat ik moe kan zijn als ik moe ben. Dat ik er even uit moet als ik er even uit moet. Ik leer mezelf op een nieuwe manier kennen. Luisteren naar mijn lijf. Luisteren naar mijn  intuïtie. (Dat laatste deed ik al heel veel, maar ik kon er nooit zo veel mee). Ik heb het gevoel dat ik veel meer ruimte heb om te groeien En dat brengt het besef mee dat ik daar zorgvuldige mee om moet gaan. Zorgvuldig naar mezelf. Dat is een mooie opdracht. Dat is een mooie verantwoordelijkheid. 

Het enige andere waar ik rekening mee hoef te houden . . .  dat ben jij.

En dat doe ik door geen rekening met je te houden. 

(en ook weer wel, natuurlijk)

Geen rekening omdat ik hier niet wil schrijven wat je wil horen. Als ik dat zou doen, zou hier niks nieuws voor jou te lezen zijn. Ik wil je verrassen, onthutsen, troosten, koesteren, sussen, wakker maken.

Daar wil ik mijn woorden zorgvuldig voor kiezen. Daar wil ik mijn grenzen voor opzoeken. Daar wil ik mijn grenzen zelfs voor over gaan. Om uit den vreemde mooie souvenirs mee te nemen. (dat deed ik hier)

Zou ik dan eindelijk, eindelijk af komen van het doe-ik-het-wel-goed -gevoel? 

Nee.

Maar er zit nu wel een heel ander soort spanning op. Een plankenkoorts-spanning. En die is niet verkeerd.