Jacob Jan Voerman

En dan is daar het moment dat het heel even leeg is. Opgedroogd.

-Hé dat doen we niet, een blog schrijven over geen blog kunnen schrijven.

Ik dacht dat we niet aan regels deden?

–Aan deze regel doen we wel!

En ik dacht ook dat we niet meer van die gesprekjes deden?

-Zei jij nu net dat we niet aan regels deden?

Eh. . .Nou goed dan, maar vertel jij dan maar waar ik het over moet hebben, dan. Weet je wel hoe moeilijk het is om elke dag met iets origineels te komen?

–Nu zou ik iets kunnen zeggen over de lat hoog leggen, en perfectionisme . . . maar dat vind je niet origineel genoeg hè?

Nee, en kom nou snel met iets, want dit is ook een oude truc, dat intern dialoogje spelen.

-Hé, ik ben je innerlijke stem. Als je mij gaat zitten commanderen heb je erg weinig aan me.

Ja, maar jij begint. Jij was degene die net zei dat ik niet mocht schrijven over niet kunnen schrijven. Over perfectionisme gesproken.

–Nou knap. Je hebt het zelf weer gevonden.

?

–Onderwerp. Voor je blog. 

?

-Zucht. Dat is het lastige met jou. Dat je het weet, maar dan denkt dat je het niet weet. Goed, ik moet het uitspellen voor je. Komt ie. Schrijf iets over de balans tussen perfectionisme en loslaten. Ja. dat zijn clichés. Dat heb je gisteren al gezegd. Het enige wat je daar tegen tegen kunt doen is ze terugpakken, die woorden. Jij laat je de woorden toch niet zomaar uit je handen stelen?

Je bedoelt dat loslaten en perfectionistisch zijn, naast elkaar kunnen bestaan?  

-Ja dat bedoel ik. Loslaten en perfectionisme zijn beiden constructief, maar kunnen ook beiden destructief zijn . . . ik zie dat het kwartje valt. Neem maar over . . . 

Ha. ik pak de woorden terug. Vertrouwen en angst mag ik ook weer even gebruiken.

Perfectionisme vanuit vertrouwen is mooi. Omdat je weet dat het beter wordt, als je er nog wat meer aandacht uit besteed.

Perfectionisme vanuit de angst dat het niet goed genoeg is, is dood de creativiteit.

Loslaten vanuit vertrouwen is mooi. Omdat je weet dat het goed is. Of omdat je weet dat dit niet het moment is om verder te gaan. Of omdat je weet dat dit niet het ding is om verder mee te gaan.

Loslaten uit wanhoop is heel jammer. 

 

–Wow wat een lef. Je hebt zelfs het woord “ding” gebruikt. Dan durf ik er wel een smilie tegen aan te gooien. 🙂

 

 

Bloggen is bouwen met woorden.

Maar anders dan bij Lego, waar een eentje een eentje blijft, veranderen de bouwstenen steeds.

Woorden slijten. Ik heb het gevoel dat dit door het internet sneller gaat dan ooit.

Dat een cliché niet voor niets een cliché is, is op zich ook al weer een cliché.

Dat je moet leren loslaten is een cliché. Maar inmiddels zijn er zo veel mensen die roepen dat ze het helemaal gehad hebben met dat loslaten, dat de roep om juist vast te houden ook al weer een cliché gaat worden.

 

(foto van Elja Daee)

En wat zeg je nu als je ergens met hart en ziel aan wil werken? Passie kun je niet meer gebruiken.

Niet alleen woorden, ook de onderwerpen zelf zijn besmet. Kun je bijvoorbeeld nog genuanceerd over de Islam schrijven? Kun je iets over het koningshuis of over onze regering schrijven, zonder voor of tegen te zijn? (Kun je in Nederland überhaupt ooit nog schrijven dat een overheid het goed doet?)

En zelfs de schrijfstijl is aan het zelfde onderhevig.  Kan ik zelf nog bepalen waar ik mijn witregels plaats, zonder dat ik daarmee in een categorie wordt geplaatst?

Met zulke wiebelige bouwstenen helpt alleen een goed fundament: Bij mezelf blijven. Heel dicht bij mezelf blijven.

En ook dat is een cliché.

 

 

Vandaag (maandag 15 april 2013), neem ik afscheid van mijn collega’s.

Met een mix van gevoelens.

Triest, omdat het fijne collega’s zijn, en het goed was om met ze te werken.

Schuldig, alsof ik ze in de steek laat.

Schaamte, omdat ik niet alles even goed deed, en het lijkt alsof ik wegloop voor de opdracht om dat beter te doen.

Opgelucht omdat ik ruimte voor mezelf schep.

Ontheemd, omdat ik geen werkplek met collega’s meer heb.

Heel, omdat ik me nu kan richten op dat waar ik helemaal achter kan staan.

Angst, omdat ik ver buiten gebaande paden ga.

Trots op wat ik wel geleverd heb, én op de stap die ik zet.

Verdriet over het stuk van mij dat geen plek kreeg.

Kwetsbaar omdat ik nog niet heb laten zien wat ik dan wel kan.

Blij omdat ik eindelijk voor mezelf gekozen heb.

Marieke kon kleuren ruiken.

Ze had zelf niet door dat dat bijzonder was. Mensen praatten over vieze kleuren,  over schreeuwende en vloekende kleuren. Dus dacht ze dat het heel gewoon was, dat sommige mensen kleuren hoorden, en anderen kleuren konden ruiken.

Haar omgeving had ook niet door dat ze bijzonder was. Dat ze zei dat ze kleuren kon ruiken, nam niemand serieus. Kleuters konden zulke leuke, verrassende dingen zeggen, toch?

Het probleem kwam toen ze naar groep 3 ging. De kleur groen van de kozijnen stonk zo erg dat ze er ziek van werd.

Maar alle volwassenen glimlachten lief naar haar, en zeiden dat dat over zou gaan. De andere kinderen vonden haar een beetje vreemd.

Het ging natuurlijk niet over.

Dat ze groep drie overleefde kwam misschien wel omdat ze vaak de klas uit mocht. Ze zat dan met allerlei juffen in een kamertje. Oefeningen doen, spelletjes doen en praten. Ze wist intussen dat anderen kennelijk geen kleuren konden ruiken, en dat ze zelfs de aardige en begripvolle volwassenen niet kon vertrouwen.

In groep vier waren de kozijnen blauw, de juffen tevreden, en Marieke vastbesloten nooit meer met iemand te praten over de geur van kleuren. Bovendien, besloot ze, ze kon het haar moeder niet aan doen. Die was zo opgelucht geweest bij de overgang naar groep vier.

Ze wist intussen perfect wat ze moest doen om haar omgeving tevreden te houden. Haar eigen zintuigen wantrouwen, dat was de belangrijkste. Goed opletten wat iedereen deed. Boeken lezen als gebruiksaanwijzing, in plaats van als inspiratiebron, dat hielp ook. En dan goed letten op de metertjes. Cijfers, in het begin. Linked-in contacten, salarisstroken, assesmentuitslagen, verkoopcijfers.   

Ze was al een succesvol manager totdat ze erachter kwam dat er meer mensen waren zoals zij.

Haar verborgen, herontdekte wereld kon ze alleen nog maar herstellen door de andere te ontwrichten.

 

 

 

Museumwinkels.

Ik word in boekenwinkels al hebberig, maar museumwinkels…

dat is pas echt gevaarlijk voor mij.

Sowieso wil ik de catalogus. Thuis nog eens lekker nagenieten. Maar dan ligt er nog veel meer moois.

Gemeen, want ik ben net helemaal in de stemming geraakt, en dan wil ik nog meer, en meer. In het Valkhof lagen bijvoorbeeld hele leuke geschiedenisboeken over de 18e eeuw. Over het ontstaan van ons politiek bestel. Over Gerrit Paape, een revolutionair, dwarsligger met een scherpe pen.

En nu dan.

In Singer.

“Dat kan mijn kleine zusje ook “, van Will Gompertz, uitleg over moderne kunst. Zo hebberig dat ik buiten pas bedacht dat ik het liever in het Engels had gelezen, en toen zat het al in mijn tas (het verdiende geld van het oud papier lopen zat nog in mijn zak, en ik dacht: ik heb er hard voor gewerkt, dus het mag).

Want ik zit met rooie oortjes te lezen. Nu snap ik al die idiote moderne kunstenaars pas. En of je het nu mooi vindt of niet, zo idioot zijn ze niet.

Ik voel erg veel verwantschap. Dat waar ze allemaal naar op zoek zijn, namelijk..

Dat.

Daar ben ik ook naar op zoek.

Mijn enthousiasme gaat gelijk met me op de loop. Vandaar ook dat grapje, gisteren in mijn blogpost. Dat velen niet gezien hebben.

Ik had een foto van gespiegelde bomen op zijn kop gezet. Zodat het even duurt voor je ziet dat het een weerspiegeling is.  Dat was niet origineel. Dat had ik al een keer ergens gezien.

Maar nu wilde ik een blogpost schrijven. Niet zomaar bij de foto. Nee, ik wilde dat de blogpost net zo was als de foto.

Die bomen en de lucht op de foto, dat zijn geen bomen en lucht, dat is water. Aan de cirkels in het water kun je dat zien. Je ziet twee lagen. Alleen het water is echt.

De gaten in de woorden waren mijn cirkels. En met de cursieve letters had ik een boodschap verstopt: “dit zijn maar pixels”.

Ceci n’est pas une pipe. (maar een schilderij van een pijp)

Zo heeft een blog ook meerdere lagen.

De eerste laag is de betekenis zoals die bij jou binnenkomt. Die leg jij  als lezer er zelf in.  Met een beetje geluk valt die samen met die van de schrijver. Daar heeft het vakmanschap van die schrijver veel mee te maken, maar niet alles.

Dan heb je de letterlijke betekenis van de tekst. Dus zonder alle emoties die het op roept. Maar als je nog een stap verder gaat, is ook die betekenis weg. Dan zijn het zwarte tekens op een witte ondergrond, of zelfs alleen maar een combinatie van pixels.

Beetje hoogdravend van me, zo’n uitleg bij een grapje als blogpost. Ik geef het toe.

Ik zei toch dat ik me mee liet slepen?

Die kunstenaars die wilden allemaal iets uitdrukken. Ze hadden allemaal een boodschap, zelfs als die boodschap was, dat ze geen boodschap hadden.

En eigenlijk wil ik dat dus ook, 

stiekem, met mijn blog.

Ik denk dat alle bloggers kunstenaars zijn.

Ik zie Steven Gort als Picasso. Hij schrijft als Kubist. Rukt de taal uit elkaar en zet hem weer terug om de weg naar zijn punt zo kort mogelijk te maken. Mooi vind ik dat.

Elja is een impressionist. De impressionisten braken met de traditie van mooie schilderijen over idyllische onderwerpen. Ze gingen naar buiten om hun persoonlijke indruk van het straatleven weer te geven. Dat doet Elja in haar blog: breken met de goed-opgebouwd-betoog-blogstijl. Ze vertelt uit losse pols. En daarmee zegt ze meer over marketing dan een zakelijk blog daarover.

Carolien Geurtsen is een expressionist. Zij gooit haar binnenste op haar blog in zwierige zinnen naar buiten.

Peter Pellenaars is Salvador Dali. Zijn blog is bij vlagen surealistisch. En die vlagen zie je soms niet aankomen.

Ruud Ketelaar is Oud Hollandse meester. Hij schrijft zorgvuldig. Geen losse streken. Zijn blog is clair obscure. Donker en licht wisselen elkaar af. Hij is eerder Johannes Vermeer dan Rembrandt, omdat hij persoonlijk schrijft.

Henk Jan Winkeldermaat die prachtige portretten schildert.

Helen Soler die kleine schilderijtjes maakt.

Hendrik Jan de Wit is een Voerman, een wolkenschilder.

En al die anderen (want deze lijst is niet compleet) die hun blog schrijven vanuit de behoefte te delen wat er in hun om gaat, om te delen hoe zij de wereld ervaren, dat zijn allemaal kunstenaars. 

Dát zijn de blogs die waardevol zijn.

Zakelijke blogs vind ik alleen interessant als ik die kunstenaar er doorheen zie schemeren. Voor mijn geen gelikte blogs, alsjeblieft.

Dus!

Wat mij betreft is de tijd rijp voor een blogrevolutie.

Bloggen is kunst!

Oh..

eh..

sorry. Ik zal me niet zo mee laten slepen.

 

 

1. Geniet van de kleine dingen

We zijn zo druk d t we vergeten op te letten. Onze doelen zijn zo gro t, dat we het kleine niet meer zien. Prima om de lat hoog te leggen, maar ver eet daarbij niet die kleine geluksmomenten.

2. Laat los

Laat je oude ballast los. Je zit vast aan oude v rwachtingspatr nen. Van anderen, maar ook v n jez lf. Je kunt meer losl ten dan jez lf denkt.

3. Zoek je passie

Waarom kom je ’s mo gens je bed uit? Waar lo p je voor warm? Maak een moodboard, en ontdek je passie, zoek hobbies die d ar bij passen.

4. Kies voor j zelf

Durf v or jezelf te kiezen. Misschien v rlies je daardoor vrienden. M ar zijn dat dan je e hte vrienden? Als jij voor je elf kiest, kiez n echte vrienden vo r jou.

5. Pluk de dag

Maak van elke dag iets mo is. W cht niet op bijzondere dag n. Elke dag kan bijzo der zijn als jij dat wil.

6. Wees aardig

Smile! And the world smiles back at you. Afgeza gd? Nee. Een oude wa rheid. Als jij je om eving leuker maakt, wordt je leven leuk r. Wees je eigen X factor.

7 Lees wat vaker tussen de regels door