Een blogsoap geschreven door @Ruudketelaar en @jjvoerman

Previously on BLOGSOAP:

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/12/bilateraaltje-met-de-taskforce-voerman/

http://jacobjanvoerman.nl/onderonsje/

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/14/letter-to-the-honorable-mr-jj-voerman/

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/25/message-to-mr-jj-voerman/

http://jacobjanvoerman.nl/wat-maak-je-me-nou/

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/26/het-proces-help/

 

Ruud , kun jij onderstaande speach zo vertalen dat het echt Amerikaans klinkt.  Zo’n master in Oxford blijft toch een beetje hangen. Het accent kan ik nu aardig verdoezelen, maar ik wil niet dat er typisch Engels idioom terug te vinden is.

ik heb het morgenvroeg (Florida tijd ) nodig

 

Beste mensen,

Toen ik jullie vorig jaar moest verlaten deed ik dat met spijt in mijn hart.

Spijt maar geen ongerustheid.

Niet één keer heb ik getwijfeld of INVESTICOM het zou redden.

Niets kon mijn rotsvaste geloof in het voortbestaan,

nee ik moet zeggen het succes van INVESTICOM  (pauze voor applaus)

niets kon mijn geloof in het succes van INVESTCOM laten wankelen

NIET de de wankelende markt

NIET de grote merger van onze twee grootste concurenten

NIET de toestand rond de Malediven

NIET de lastercampagne die onze concurrenten via social media daarvan gemaakt hebben

zelfs niet de change of power van ons high command die hierdoor noodzakelijk was.

NIETS

Waarom?

Vragen jullie je af?

Waarom wist ik dat zo zeker?

Omdat INVESTICOM iets heeft dat niemand anders heeft.

En als ik zeg niemand bedoel ik niemand.

INVESTICOM is hiermee uniek in onze markt.

Als we dit nóg effectiever gaan inzetten zal dit een voorsprong opleveren die ze nog lang zal heugen.

We zullen vanuit onze kleine achterstand onze concurrenten voorbij vliegen.

And they’ll never know what hit them!  (pauze voor applaus)

Wat is het hoor ik iedereen vragen.

Ik zal het niet langer uitstellen.

Nadat ik Richard Franklin bedankt heb voor zijn bewonderingswaardige klus, zal ik het met jullie delen.

Dus nu eerst een applaus voor Richard.

(wuivende gebaren om Richard-Richard scanderende menigte te bedaren)

Jullie waren benieuwd naar onze unieke asset.

Ik heb Richards toestemming om dat nu te onthullen.

Dat wat ons uniek maakt

Dat waar alle concurrenten een moord voor zouden doen, en geloof me ik heb ze het afgelopen jaar van me af moeten slaan, want ze hebben me van alle geboden. Maar het is en blijft van INVESTICOM

Dat wat  INVESTICOM voor eens en voor altijd op nummer één gaat zetten

Dat mijn beste mensen . . . .

Dat zijn JULLIE !

 

(het dak gaat er nu af)

 

 

 

 

 

dit is een deel-je-blog-blog-avant-al-lettre. Ontstaan doordat @Ruudketelaar in een #blogpraatsessie aan gaaf dat hij best een blog in ambtenarentaal kon schrijven.

Dat was deze:

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/12/bilateraaltje-met-de-taskforce-voerman/

ik antwoordde:

http://jacobjanvoerman.nl/onderonsje/

en toen kwam die:

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/14/letter-to-the-honorable-mr-jj-voerman/

en toen wist ik even niet hoe hier een draai aan te geven. nu wordt ik geprompt met deze:

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/25/message-to-mr-jj-voerman/

Okee, okee. ik stroop mijn mouwen op. hier komt ie.

 

Ruud,

Wat flik je me nou?

Ik vraag je om intern wat dingen te checken, haal jij Charlie erbij! Ik wist helemaal niet dat jij daar nog contact mee had!

Ik stuur dit onderweg naar het vliegveld. De idioten hebben een taxi naar mijn huis gestuurd. Charlie zit naast me. Nou ja naast me. Bijna op me.

Zeg nou niet dat je niks wist over mijn buitenechtelijke slippertje met haar. Het moet je opgevallen zijn dat ik haar amper van me af kon schudden op de laatste beurs in Amerika.

Ik dacht dat ik dat allemaal achter me kon laten. Het is je reinste Fatal Attraction!!!

 

Ruud help me! Ze trekt mijn I-phone bijna uit mijn handen.

 

 

Ik ben bezig met iets nieuws beginnen.

Ik zoek moed.

En vind moed.

Allemaal mooie, inspirerende teksten en filmpjes op internet, maar ook veel dichterbij.

Ons eigen #blogpraat. Gestart met niks, en nu regelmatig trending topic. Maar dat is niet het belangrijkste. Belangrijker is dat Elja een fijne club mensen bij elkaar bracht.

Elja, bedankt voor je voorbeeld.

en de rechtsreekse link

#blogpraat is een twitterchat. Hier kun je zien wat het is en hoe het gaat.

 

Elja heeft intussen vertelt dat het allemaal heel anders ging. Dat kun je hier lezen.

Storytelling is niet nieuw. Het is zo oud als de wereld.

Maar zo ver in het verleden hoef ik niet te gaan.

Zijn we niet allemaal opgegroeid met onze helden? Met verhalen over moed, hoop, verlies, en alles herwonnen?

Kinderboeken, films, series, strips.

Allemaal verhalen.

Zoals de verhalen de de dieren aan koning Mansolein vertellen, om zijn hart aan de gang te houden, in “Het sleutelkruid” van Paul Biegel.  De wonderdokter is intussen op weg om het sleutelkruid te vinden waarmee het hart weer kan opwinden. Verhalen die kracht geven. Verhalen die hun ankers in de wereld hebben. Zoals de wonderdokter op zijn tocht de echo’s tegen komt van de verhalen de dieren verteld hebben.

Ik denk dat we meer beïnvloed zijn door de verhalen uit onze jeugd dan we beseffen. In mij zit nog steeds een Tiuri, uit “Brief voor de koning” van Tonke Dragt, die de regels van de officiële ridderceremonie breekt om een échte ridderlijke daad te doen. Of Edu, uit “Torenhoog en mijlenbreed”, ook van Tonke Dragt. Edu is een planeetonderzoeker op Venus die alle regels aan zijn laars lapt en daardoor contact met buitenaardse wezens op Venus maakt.

Ik moest aan Edu denken door een discussie over ‘ontlezen’. In de toekomst waar het verhaal speelt bestaan geen boeken meer. Ook geen e-readers, dit boek komt uit 1969, en toen bedacht de schrijfster dat boeken vervangen zouden worden door oorknopjes. Edu leest toch antieke boeken, en zelfs gedichten. Hij maakt zich daarmee verdacht bij de psychologen, die in de gaten moeten houden of de planeetonderzoekers niet gek worden door het klimaat van Venus.

Helden als buitenbeentjes. Tegen de gevestigde orde. Een sterke boodschap om niet alles voor zoete koek te slikken. Een sterke boodschap om op je eigen oordeelsvermogen ter vertrouwen. En hoewel ik me jarenlang in de luren heb laten leggen, is die kiem nooit dood geweest. Altijd aanwezig, wachtend in de grond tot het juiste moment om te ontkiemen. Als de held die op het juiste moment aan komt om de profetie te vervullen, ook al zo’n thema.

Je zou er een wetenschappelijk betoog over kunnen houden, en misschien is dat ook wel al een keer gedaan. Deze thema’s zitten in onze cultuur. Bevruchten onze cultuur, komen voort uit onze cultuur. Alleen daarom al zijn ze waardevol. Alleen daarom al zijn ze waar.

Ik blijf verhalen zien. Mijn manier om zin te geven aan het leven is mensen verbinden in verhalen. Soms expliciet. Ik heb verhalen gemaakt, gebaseerd op mensen en gebeurtenissen. Maar meestal gebeurt het zonder dat ik het door heb.

En zo leef ik mijn eigen verhaal. Ik breek door de afgesproken standaarden omdat de échte opdracht me roept. En natuurlijk hoop ik, net als Tiuri dat ik aan het eind van het verhaal tóch tot ridder geslagen mag worden.

Buiten de werkelijkheid? Ik denk het niet. Ik denk dat onze verhalen onze werkelijkheid weerspiegelen. Onze ziel aanspreken. Ons verbinden met elkaar en met ons zelf.

Zonder verhaal valt alles uiteen in postmoderne ledigheid.

Ik denk dat het succes van storytelling en van bijvoorbeeld TEDx dat laat zien.

 

 

rechtstreekse link

In #blogpraat ging het gisteren over ontlezing.

We lezen sneller, vluchtiger. Worden blogs verdrongen door tweets, of facebook updates?

Korter sneller.

Kan het nog korter dan 140 tekens?

Ja dat kan.

Een pin, een check-in op foursquare, een instagram, en dat kunnen we steeds makkelijker, automatischer en sneller.

Blogs spelen daar al op in.

Blogposts worden scanbaar geschreven.  Veel witregels, tussenkopjes. Korte zinnen.

Waar gaat die snelheid naar toe?

Ik vermoed dat die snelheid uiteindelijk een tegenreactie op roept.

Mensen gaan stukken tekst zoeken waarin ze kunnen wegkruipen.

Mensen gaan verhalen zoeken waarin ze kunnen dwalen.

Mensen gaan de ruimte zoeken waarin ze zichzelf kunnen zijn.

En daar past haast niet bij.

We gaan weer verlangen naar langzaam

Kijk maar naar al die andere snelle dingen die weer langzaam worden.

Onbedoeld, maar toch:

Ik zou de tijdwinst van onze kantoor efficiency wel eens afgezet willen zien tegen de tijd die we met zijn allen meer kwijt zijn aan burn-outs.

 

Maar ook bewust gekozen:

We kunnen steeds sneller reizen (Ja! 130!) , en wat wordt populair?

Juist.

Een voettocht naar Santiago de Compostella.

 

Lieve bloggers, lieve schrijvers.

 

Blijf schrijven, ook lange stukken.

 

De honger ernaar zal groeien.

 

 

Tussen de regels door lezen wordt weer echt een sport als er minder witruimte is.

Tenminste dat zeggen ze.

Jij scant dit blog door, en vliegt door naar de volgende tweet.

Deze zin lees je niet want je bent al bij het volgende kopje.

 

Ongeduld of onvermogen?

 

Kun je het nog?

Een dikke pil lezen, of leg je je boek steeds neer om op je tweede, derde of vierde scherm te kijken?

Zelfs TV houd je al niet vol.

Heb je het wel eens geprobeerd? Een hele avond met een boek? Een film uitkijken zonder weg te lopen?

En lukt dat?

 

Zijn we aan het veranderen?

 

Nou, ik doe al mee met de rage.

Ik zit hier een scanbaar blogpostje te schrijven.

En zou versnellen we dat proces wel natuurlijk. Wij bloggers maken je lui. Door ons aan te passen aan jouw luiheid versterken we de spiraal.

 

Is het te stoppen?

 

Moet dat? Echte liefhebbers blijven dat boek wel pakken.

En sneller betekent niet altijd slechter.

Als we maar zinnige dingen blijven vertellen.

Als we elkaars verhalen maar blijven delen.

 

Ik lees de blog van Jeanet Bathoorn op het blog van Kitty.

Hier staat ie

en daardoor besef ik :

dat doe ik ook helemaal niet.

Alledaagse dingetjes delen.

Ik heb een rubriek huis, tuin en keuken, maar daar staat erg weinig in.

Ik woon in mijn hoofd. En ben dus vooral bezig met verwoorden van mijn gedachten. Daar kun je heel veel van vinden op mijn  blog. Daarin geef ik me bloot.

Ik deel wel beelden. Dat wat ik verpletterend mooi vind wil ik hier graag kwijt.

Maar van dat alledaagse krijg je niet veel te zien.

Net zoals ik niet zo goed ben in het praten over niks, ben ik ook niet zo goed in het delen van het alledaagse.

En nu besef ik pas dat dat een gemis kan zijn.

Of niet natuurlijk, kan ook.

Maar ik bedenk dat ik de Leilinde van Steven leuk vind om te volgen.

En de fietsroute van Ruud Ketelaar  vind ik ook leuk.

En de obeservaties van Hendrik-Jan de Wit.

En gaaf als ik iets van de wereld van Elja ontdek.

Dus hier wat plaatjes van mijn herfstvakantie.