Categorie: Uncategorized

en de directe link

Dit is het rode draad verhaal van mijn theater. Het verhaal van Emma en Natka.

 

Update, 24 februari 2014:

Intussen heb ik mijn antwoord.

En toch ook weer niet.

Ik heb mijn theater gemaakt en ge try-out. Zoals ik het nu heb, is de vierde wand helemaal in tact. Geen interactie met het publiek. Geen improvisatie.

En toch, voel ik dat er momenten in zitten waar, ik wat mee kan.

En dat wordt koorddansen.

Want lang niet alles wat in mijn hoofd op komt klopt. Sommige ‘leuke’ vondsten zijn door mijn regisseur naar de prullenbak verwezen. Terecht, realiseerde ik me, toen hij het benoemde.

En toch, en toch en toch.

Als de voorstelling helemaal als gegoten zit (en daarvoor moet ik het nog een aantal keren spelen, precies zoals ik het gemaakt heb), kies ik misschien toch voor de vrijheid om te gaan improviseren. Te spelen met wat zich hier en nu aan dient.

 

Chris Brogan vraagt in zijn nieuwsbrief 

(ja dat is de enige die ik nog lees)

wat er op mijn vlag staat.

* Your flag states what you stand for. 
* Your flag is also the ideal you strive towards. 
* Your flag isn’t only for you. It’s so others will know why they should gather around you. 
* Your flag represents how you serve the world, not your own needs, as such.

Mijn vlag is theater maken: een mengeling tussen een verhaal, een, TED talk, toneel en cabaret. (Van dat laatste ben ik het minst zeker, en misschien schrap ik dat element wel helemaal).

En ik wil tenminste één kinderboek schrijven.

Maar dat is natuurlijk maar de helft. Want wát is het waar ik het over ga hebben?

(daar duikt ie tóch weer op!)

Wat is mijn rode draad?

En nou even geen “de rode draad dat ben je zelf”. Dat is wel waar, zo doe ik het de afgelopen 17 maanden, en dat bevalt goed. Maar nu komt er een moment dat het voor mij nodig is om mensen te vertellen waar het over gaat, dat theater.

Nu komt het er op aan te weten wie mijn publiek is.

Mijn verhaal is heel erg de moeite waard.

Vorig jaar had ik dat nog arrogantie genoemd, nu weet ik dat ik zonder deze overtuiging wel kan stoppen. En ik ga niet stoppen. Dus is het gewoon waar.

Maar het is natuurlijk niet voor iedereen de moeite waard. Want iedereen is niemand.

Als ik het zelf zou moeten zeggen wat er op die vlag staat, is het zoiets als:

ontwaakt verlegenen der aarde

Ik wil een lans breken voor de mensen die hun mond niet open doen, omdat ze tussen al die anderen die dat te veel doen, de kans niet krijgen.

“De kans niet nemen!” , roepen die anderen dan meteen. Ja, zo zitten die anderen in elkaar. Maar dat is het hem nou net. 

Tegen de tijd dat de verlegenen hun verlegenheid kwijt zijn, zijn ze ook het verhaal van die verlegenheid kwijt.

En zo worden al die mooie verhalen niet verteld.

Zo worden al die prachtige ideeën niet gedeeld.

Zonde.

Nou ja, zoiets zou het zijn dus.

Maar nu heb ik een mooie kans.

Ik word gereviewd in #blogpraat vanavond.

Kan ik eens aan mijn lezers vragen wat zij denken dat mijn rode draad is.

Bij deze dus.

Soms ben ik jaloers, als ik berichten lees van stellen die het helemaal met elkaar hebben gevonden.

Vaak (maar niet altijd) zijn het hertrouwde mensen die nu heel bewust voor elkaar kiezen. Heel bewust van elkaar genieten.

Een romantische komedie kan ook zo’n schaamtegevoel oproepen.

Ik ben mijn huwelijk onbewust in geklungeld. Ik kende mezelf amper.

Toen groeiden we. Mooi, maar ik vermoed dat we de groeipijnen op elkaar hebben geprojecteerd.

Iemand die zo dichtbij, zo gewend is . . .  de iemand die het  ‘ t meest verdient . . . die iemand wordt het minst ontzien. Er sluipt een soort gewoonterecht in, eisen in plaats van vragen, erger nog … een woordeloos verwachten. Al mijn onhebbelijkheden vrij baan, want ik ben lekker thuis.

En dat we ondanks de pijn, ondanks het verschil tóch voor elkaar kiezen, heeft niet die romantische glans die je in films ziet, of in blije verhalen.

Daar zit de adder.

Gewoon vinden wat bijzonder is, alleen maar omdat het duurt.

Alledaagsheid hoeft geen sleur te zijn.

Vieren moet ik, vaker vieren.

Dat ik mezelf mag zijn, dat we samen zijn, ook al lopen we uiteen, dat we een thuis hebben gecreëerd.

Vaker vieren, ga ik.

Ik vier bijvoorbeeld een doodgewone zaterdag:

Langzaam opstaan, koffie met een boek. Boodschappen doen,  onkruid wieden in de tuin, kijken naar wat op komt en nog op moet komen. Koken, samen eten. Samen jurk bewonderen van dochter die naar gala gaat. Samen zeggen dat hij wél mooi staat. Samen nog even lezen. En dan zonder wroeging in mijn eentje nog een aflevering van LOST kijken.

 

 

Toen ik nog niet blij was

met mezelf

wilde ik ruilen.

Maar het bonnetje was kwijt.

Een gebruiksaanwijzing had ik ook al niet.

Ik wist niet eens waar ik voor diende.

Sinds mijn beslissing

dat ik niet nuttig ben

maar speelgoed,

leer ik mij pas kennen.

Vooral de intuïtieve interface is prettig.

Weinig geheugen,

maar er kunnen

oneindig veel verhalen in.

Niet lineaire gameplay.

Duizend levens,

evenveel als ik doden sterf.

Oplaadbaar

zowel thuis

als in de natuur.

Draadloos verbonden,

(de laatste touwtjes zijn doorgeknipt)

met ieder die me dierbaar is.

Nu ik blij ben met mezelf

ben ik pas nuttig.

Ik doe iets fout, denk ik.

Ik deed gisteren een try-out.  Op een netwerkborrel voor slechthorenden van 100% slechthorend.

Oefenen voor een theater solo. Niet met de tekst van mijn theater, maar wel oefenen.

Oefenen met tolk gebarentaal en schrijftolk.

Oefenen met grappen. Niet omdat ik lollig wil zijn, maar wel omdat ik lucht wil, in mijn theater.

Oefenen met publiek, en met timing.

 

Maar ik doe iets fout.

Want in plaats van publiek zitten er opeens vrienden in de zaal.

Ik heb geen publiek gemaakt, ik heb vrienden gemaakt.

En aan vrienden kun je niet meer vragen hoe het was. Ik kreeg warme en ontroerende reacties, maar ja, dat is dan van vrienden hè?

 

Dus kijken wat ik zelf op een rij kan zetten:

 

Wat ging goed:

– ik bleef mezelf

– ik liet me niet afleiden door de techniek (microfoon, ringleiding, schrijftolk op beamer)

– ik had een mooie structuur

– er werd gelachen

– mensen waren onder de indruk

– ik had plezier

– ik kon improviseren

 

Wat heb ik geleerd?

– grappen die spontaan ontstaan, zijn leuker dan bedachte grappen

– sommige bedachte grappen werken wel (geen idee waarom, geen idee waarom andere niet)

– ik weet nog steeds niet wat timing is

– ik ging, ondanks mijn zeer goede bedoelingen, te snel voor de schrijftolk

– ik vind het leuk om op een podium te staan, en niet eng

– hoewel het niet eng is, is er toch spanning, daardoor heb ik veel gemist (dat was ook waarom ik te snel ging)

– ik wil dit zelfde optreden nog veel vaker doen om dingen te ontdekken die ik nu gemist heb.

 

Samenvattend: Ik heb genoten, en ik heb heel veel hele mooie mensen ontmoet.

 

Bianca, dank je voor deze prachtige kans.

Vrienden, bedankt voor het luisteren. 

xx