Jacob Jan Voerman

Martine Bakx ( @artoek)  nodigde mij uit om van gedachten te wisselen over de Zen of Attraction.

Omdat deze blogpost van Kitty ons beiden aansprak. Omdat we beiden, net als Kitty, getroffen werden door de 14 punten van Thomas J. Leonard.

 

Ik doe mee, omdat ik er gedachten over heb, over marketing, en over hoe dat wel en niet zou moeten. (ondertussen merk ik dat het soms wat af dwaalt van marketing)

Disclaimer:

Eén (of meer) van mijn gedachten klopt niet. Want ik verkoop niet. Niet veel, tenminste. Lees mijn verhaal dus niet als een how-to. Je mag het als zoekplaatje zien. Als je erachter komt wat er niet klopt hoor ik het graag.

Oh, en nog een opmerking:

Zen is heel mooi, maar soms heb ik het gevoel dat het een half verhaal is. Als een soort Yin, waar ook de Yang nog bij hoort. Zen is de rust, maar voor creatie is ook de onrust nodig. Zoiets. Ik beperk me in deze serie tot de Zen-kant van de zaak, want die levert voor mij genoeg op

Daar komen ze dan. Ik doe er twee tegelijk, dan ben ik een week bezig. Zowaar een serie!

Het werkt zo. Op mijn site staan mijn overwegingen.

Op de site van Martine zul je haar overwegingen zien verschijnen met mijn opmerkingen.

 

11. Plan niets

Plannen is westerse magie  (heb ik niet van mezelf maar van Marinus Knoope).

Het klopt wel. In mijn studententijd woonde er een jongen in onze barak die rechtstreeks uit Suriname kwam. Hij vroeg me waar het station was, omdat hij naar Groningen wilde. Ik kwam met een spoorboekje aan om hem te helpen zijn reis te plannen. Hij was hogelijk verbaasd.

“Bedoel je dat je nu al weet hoe laat ik straks in Groningen aan kom?”

Ik antwoordde bevestigend (de treinen reden toen beter), en vroeg hoe hij dat dan wilde doen zonder spoorboekje.

“Gewoon, op weg gaan. Ik zie wel wanneer ik daar kom.”

Iedereen die een beetje zuidelijk gaat en met openbaar vervoer reist leert diezelfde berusting. Een veel relaxtere manier van reizen, als je je er aan over kunt geven.

Ik leef in een wereld die beheerst wordt door de agenda, en ben dus min of meer gevangen. (Ja, ik weet het, ook daar ben ik zelf verantwoordelijk voor) Je kunt bijna niet zonder.

En dan ook nog: “Neem het pas met de minste weerstand.”

Poeh. Zou ik mijn bed nog uit komen?

Praktisch draai ik vast, hier.

Verbeeldend kan ik er wel iets bij verzinnen.

Plannen haalt de urgentie uit het moment. Je doet iets omdat het op de agenda staat. Maar je kunt urgentie niet voorspellen.

Ik zag als leraar kinderen worstelen omdat ze om 10.10 moesten gaan rekenen, terwijl hun hoofd misschien in een hele andere stand stond. Door te gaan rekenen, werden andere, natuurlijke leerprocessen verstoord. Nu wil ik niet de hele discussie over onderwijsvernieuwing starten, maar het is duidelijk dat die westerse planning flinke nadelen heeft.

In ieder geval haalt geplande marketing een element van echtheid uit je manier van communiceren. En dan heb ik het nog niet eens over de verkeerd geplande tweets tijdens dodenherdenking.

Bij geplande marketing is de urgentie gespeeld, of op zijn minst “opgewekt”. De mogelijkheid om spontaan te reageren vermindert.

Minder plannen, zou een mooi begin zijn. (Terwijl er ergens een stemmetje in mijn hoofd roept dat halfslachtig werk nooit echt de voordelen laat zien).

 

Reactie Martine:

Als ik ergens een hekel aan heb is het aan wachten. Op mensen die te laat komen. In de wachtkamer van de dokter (kan die nou niet beter plannen potverdorie, ik zit er al bijna 1 uur en de parkeermeter loopt door). Aan reizen heb ik dan weer geen hekel, terwijl je je dan eigenlijk in eenzelfde toestand bevindt (als je niet zelf rijdt), beetje rondkijken, beetje lezen, beetje met je mobiel spelen, beetje kletsen. Gewoon proberen om wachttijd op eenzelfde manier in te vullen dus.
Ik herken het wel hoor, van jouw Surinamer. Ik heb stage gelopen in Sri Lanka. Als je al wat afsprak dan was dat “in de middag” of in de “ochtend”. Openbaar vervoer is daar niet te plannen. Vond ik in Turkije (25 (?)  jaar geleden aldaar 3.000 km rondgereisd met openbaar vervoer) ook zo prachtig. Een systeem met Dolmusjes http://nl.wikipedia.org/wiki/Dolmu%C5%9F werkte perfect. Het busje ging rijden zodra er genoeg personen in zaten. Meestal hoefde je niet langer dan 10 minuutjes te wachten totdat het busje vol zat.

Toch is een soort vaste regelmaat, planning wil ik het niet noemen, wel noodzakelijk voor mij. Zonder kinderen die naar school moeten zou ik, net zoals jij, mijn bed niet uitkomen ’s ochtends. En ’s avonds er niet in gaan liggen.

 

12. Leer niets.

Laat je lichaam het namens jou absorberen.

Ik maak daar van : leer op een natuurlijke manier. Je kunt namelijk niet niet leren.

Als je weet waar je hart ligt, leer je vanzelf. Dit klinkt ontzettende zweverig, zelfs al heb ik het woord passie er uit gehaald.

Nou, voorbeeldje dan.

Mijnheer Ben, de geweldige leerkracht die mijn kinderen hadden toen ze kleuter waren, vertelde mij zijn ontdekking.

Ik deed hiervoor groep acht, en kwam met allemaal prachtige plannen om de kleuters iets te leren. Ik kom er nu achter dat het enige dat ik moet doen is vooral niet in de weg lopen als ze iets leren.  Ik leer ze helemaal niks, dat doen ze zelf.

Nog een voorbeeldje:

Ik heb trainingen “sociale vaardigheden als taakstraf” aan jongeren gegeven.

Ten eerste bleek daar heel duidelijk dat die trainingen alleen maar werkten als de jongeren echt zelf iets wilden veranderen. Na twee sessies maakte ik samen met de jongere een programma. Als ik het gevoel kreeg dat ik hem of haar dan moest overtuigen van het nut van de training, wist ik al dat het geen zin zou hebben. In overleg met justitie is het dan beter om een andere taakstraf te geven. Ik heb inderdaad een keer de opdracht terug gegeven.

Ze leerden iets omdat ze er aan toe waren. Ik hoefde als trainer alleen dat proces te begeleiden.

Ten tweede kwam ik daar jongeren tegen die een spijbelstraf hadden. Ik moest ze leren weer naar school te gaan. En bij een aantal dacht ik: waarom?

Zo was er een jongen die hopeloos in de knup kwam omdat alle leraren hem met wantrouwen benaderden. (Nu even niet over het kip en het ei). Allemaal, behalve één. Zijn leraar techniek. Alleen in dat lokaal, bij die leraar werd hij gerespecteerd voor wie hij was, en daar straalde hij. Hij deed het fantastisch op zijn stage in een garage. Ik dacht toen: laat die jongen daar alsjeblieft hele dagen werken. Stop hem niet in een klaslokaal om rekenen of geschiedenis te leren. Het rekenen dat hij nodig heeft leert hij in die garage wel. En alles wat hij mist kan hij later leren, als hij weet waar hij het voor nodig heeft. Ik denk dat er zo heel veel kinderen opgesloten zitten in klaslokalen.

Wat heeft dit nog met marketing te maken?

Ik denk dat je pas echt goed bent in marketing als je beseft dat alles uit het leven zelf met marketing te maken heeft, dus die link, die mag je zelf leggen.

 

 

Reactie Martine:

Deze had ik leeg gelaten in mijn eigen stuk. Omdat je heel je leven leert. Toch?

En LOL, ik weet ineens wat ze hiermee bedoelen. Je moet bezig zijn met “doen”. Niet met “leren”. Leren doe je al doende.
Ik ken iemand, ze gaat richting de 50. Die is bezig met haar 7 of 8^e universitaire studie. Onder het mom van “Want met deze studie is wèl genoeg werk te vinden.” Ze heeft last van, zoals ik dat noem; het-buurmans-gras-is-groener-syndroom. Dat herken ik bij meer mensen, die zoeken een houvast in cursussen, boeken, opleidingen,  c o a c h i n g s t r a j e c t e n   e.d. Laatst sprak ik iemand die zich had laten omscholen en zijn diploma had gehaald. Op mijn vraag hoe zijn nieuwe vak beviel antwoordde hij; “ik volg nu eerst een marketingopleiding, ik ga pas echt beginnen als die af is”.

 

>> GA NAAR DEEL 7 >> 

 

 

 

Tenminste de techniek.

Ik lees nu Lijmen / Het Been.

Ja, dat heeft iedereen op school al gelezen, omdat het zo’n lekker dun boekje was. Maar ik niet dus.

En ik schrik er van hoe actueel het is.

“Er is met die man op ’t ogenblik niets te beginnen”, zei Boorman. “Die Van Ganzen behoort tot een zeldzaam geslacht, dat slechts te lijmen is met eenvoud en oprechtheid; maar toen wij kwamen wist ik dat niet, en ik kon onmogelijk zo opeens van  ene uiterste in ’t andere vallen, zonder gevaar te lopen Van Ganzen voorgoed te bederven… Later loop jij nog wel eens bij hem aan, maar nu ik hem eenmaal beroerd heb, moet jij minstens een jaar lang bezinken.” 

en

“Maar altijd vind je er weer die het doen, als je maar lang genoeg blijft zoeken.”

 

Verplichte kost, voor marekteers, wat mij betreft. 

Willem Elschot: Lijmen/Het been.

 

(dit is een heel klein aanvullend tussenblogje in de serie: Zen en Marketing)

Martine Bakx ( @artoek)  nodigde mij uit om van gedachten te wisselen over de Zen of Attraction.

Omdat deze blogpost van Kitty ons beiden aansprak. Omdat we beiden, net als Kitty, getroffen werden door de 14 punten van Thomas J. Leonard.

 

Ik doe mee, omdat ik er gedachten over heb, over marketing, en over hoe dat wel en niet zou moeten.

Disclaimer:

Eén (of meer) van mijn gedachten klopt niet. Want ik verkoop niet. Niet veel, tenminste. Lees mijn verhaal dus niet als een how-to. Je mag het als zoekplaatje zien. Als je erachter komt wat er niet klopt hoor ik het graag.

Oh, en nog een opmerking:

Zen is heel mooi, maar soms heb ik het gevoel dat het een half verhaal is. Als een soort Yin, waar ook de Yang nog bij hoort. Zen is de rust, maar voor creatie is ook de onrust nodig. Zoiets. Ik beperk me in deze serie tot de Zen-kant van de zaak, want die levert voor mij genoeg op

Daar komen ze dan. Ik doe er twee tegelijk, dan ben ik een week bezig. Zowaar een serie!

Het werkt zo. Op mijn site staan mijn overwegingen.

Op de site van Martine zul je haar overwegingen zien verschijnen met mijn opmerkingen.

 

9. Maak er geen hype van

Simpel zat.

Iemand doet iets zo creatiefs, zo unieks, zo bijzonders dat het een hype wordt. Of niet, dat kan ook nog. Heeft waarschijnlijk te maken met plaats en tijd, en misschien nog wat.

Ik durf er iets om te verwedden dat in 99% van de gevallen, die hypes niet gestart zijn met het idee een hype te starten.

Een hype willen starten.

Dat is dom.

Dat is leeg.

Dat is lucht verkopen.

Dat is kinderachtig: “mama ik wil ook zo’n groot ijsje” 

Niet doen dus. Klaar.

 

Reactie van Martine

Als je aan het creëren bent, ben je met van alles bezig. Maar niet met het bedenken van een hype.

Je ontwikkelt iets wat in je hoofd zit, je bedenkt iets voor iemand. Wat er uit voorkomt, hoe mensen er op reageren is voor later. Dat weet je pas als het er is.

 

10. Repareer niks, heel jezelf (ik wordt maar geen vertaler, geloof ik)

Ik heb genoeg new age boeken gelezen om hier een boom over op te zetten. Dan krijg je iets in de trant van 

Als je iets wil repareren, ga je er van uit dat het kapot is. Je stuurt daarmee een negatieve boodschap de wereld in.

Niet dat dat complete onzin is, maar het blijft een beetje te wazig vind ik. Kijken of ik dat concreter kan maken.

*even nadenkt*

Ja, ik heb iets, denk ik.

Ik ben erg blij met mijn Cochleaire Implantaat. Daardoor kan ik weer horen. Niet heel erg goed, maar in vergelijking met doof zijn een verschil van dag en nacht. Dus fanfare toeters, hulde voor de CI.

Toch ken ik dove mensen die geen Implantaat willen. Niet alleen omdat bij mensen die doof geboren zijn het resultaat vaak veel minder goed is, maar omdat ze zichzelf hebben geaccepteerd als doof persoon. Toch moeten deze mensen zich regelmatig verantwoorden dat ze zichzelf niet laten repareren. Alsof ze stuk zijn. Psah!

Wat heeft dit nu met marketing te maken?

Voor mij heeft het met respect te maken. Niet voor anderen beslissen wat “heel” is en wat “kapot”. 

Tenzij het je gevraagd wordt. Zie punt 3. Deel wat je hebt (ook aan vaardigheden) aan hen die daar om vragen. Dan ben je dus, gevraagd, een onderdeel van het helingsproces van de ander. Laat die ander dan svp de touwtjes in handen houden.

Dit heeft ook weer te maken met mijn terughoudendheid in trainingen. Ik beslis niet wat mensen moet leren. Dat is één van de redenen waarom ik liever een verhaal vertel of theater maak. Dan laat ik het aan mijn publiek over of, en hoe ze geraakt worden.

 

reactie Martine:

Dat vind ik een hele lastige. Enerzijds ben ik heel erg van het lost zich vanzelf wel op. Vertrouwen op de kracht van de natuur. En het is zoals het is. Maar toch. Niet alles geneest vanzelf. En waarom zou je een situatie laten voortbestaan die je kunt verbeteren? Maar dat moet altijd een vrije keuze zijn.
Die inenting voor baarmoederhalskanker vond ik een lastige in dit kader. Hebben we uiteindelijk niet gedaan. Meer dan 95% (ik weet het niet meer precies, dacht zelfs 99%) krijgt het virus en ontwikkeld geen kanker. Je roeit het virus niet uit want alleen de meisjes worden ingeënt. Je moet relatief veel meisjes inenten om 1 ziektegeval te voorkomen. De druppel was dat men denkt dat de inenting tot 10 jaar bescherming biedt. Tot je 22^e dus. Ratio (kleine kans, geen 100% bescherming, je roeit de ziekte niet uit) en niet emotie (ik vergeef het mezelf niet als ze het toch krijgt) heeft gekozen.

Heel jezelf. We vatten hem wel letterlijk op door het in de medische hoek te zoeken J.
Ik ben erg vóór repareren. Omdat het zo zonde is om spullen af te danken die nog bruikbaar zijn na reparatie.

Ik had deze in mijn stuk open gelaten. Omdat ik er niets over te vertellen had.

 

>> GA NAAR DEEL 6 >>

 

 

 

 

 

Martine Bakx ( @artoek)  nodigde mij uit om van gedachten te wisselen over de Zen of Attraction.

Omdat deze blogpost van Kitty ons beiden aansprak. Omdat we beiden, net als Kitty, getroffen werden door de 14 punten van Thomas J. Leonard.

 

Ik doe mee, omdat ik er gedachten over heb, over marketing, en over hoe dat wel en niet zou moeten.

Disclaimer:

Eén (of meer) van mijn gedachten klopt niet. Want ik verkoop niet. Niet veel, tenminste. Lees mijn verhaal dus niet als een how-to. Je mag het als zoekplaatje zien. Als je erachter komt wat er niet klopt hoor ik het graag.

Oh, en nog een opmerking:

Zen is heel mooi, maar soms heb ik het gevoel dat het een half verhaal is. Als een soort Yin, waar ook de Yang nog bij hoort. Zen is de rust, maar voor creatie is ook de onrust nodig. Zoiets. Ik beperk me in deze serie tot de Zen-kant van de zaak, want die levert voor mij genoeg op

Daar komen ze dan. Ik doe er twee tegelijk, dan ben ik een week bezig. Zowaar een serie!

Het werkt zo. Op mijn site staan mijn overwegingen.

Op de site van Martine zul je haar overwegingen zien verschijnen met mijn opmerkingen.

 

7. Verleid niemand

Dit is mijn grootste ergerpunt met betrekking tot internet marketing.

Het exploiteren van alles wat we ontdekken op het gebied van neurologie en psychologie, met de kreet OMDAT HET WERKT.

Dat is je reinste tovenaarsleerling spelen, omdat het werkt. Weet je nog? Mickey Mouse die een toverspreuk gebruikt om iets te doen waar hij geen zin in heeft?

Korte termijn denken is het : doen wat werkt.

Niet bij nadenken waarom het werkt. Of nog erger: heel goed weten waarom het werkt, en gewoon lak hebben aan de consequenties.

Juist omdat het zo makkelijk is om mensen te verleiden moet je er voor kiezen om dat niet te doen.

Kijk even naar het Millgram experiment. Helemaal geen kunst om mensen ergens toe te verleiden.

Lees het boek “The Wave” of kijk de film.

Ach wat. Je weet donders goed waar het toe kan leiden. Je weet nog veel meer voorbeelden.

Spelen met verleiding, zeker met een grote massa, is NOOIT onschuldig.

Het doel heiligt NOOIT het middel.

Je begeeft je op de helling, en ergens, daar waar je het niet kunt zien, is die helling ingesmeerd met groene zeep.

 

Reactie Martine

LOL, deze had ik dus zelf verkeerd vertaald. Ik dacht veroordelen. Maar ik kom uiteindelijk op hetzelfde uit. Want ik veroordeel ondernemers die niet bezig zijn met hun product maar vooral met verleiden. Verleiden van klanten tot aankoop van hun product. Een product dat die klanten niet altijd nodig hebben of beter elders kunnen kopen. Omdat het elders goedkoper is. Beter is. Of omdat elders bij een ondernemer is die de opbrengsten harder nodig heeft, of die je het meer gunt.

Ooit heb ik geleerd dat een verkopen bestaat uit 4 P’s. Het Product. De Prijs. De Presentatie. En de Plaats.
Plaats valt weg bij online verkoop. Want het product kan vanuit iedere woonkamer besteld worden. Je hoeft er niet voor op stap. Wel geldt bij wie je het koopt. Misschien is Persoon dan wel de vervanging van Plaats.
Marketing, verkooptrucjes, verleidingstechnieken, volgens mij valt dat geen van alle onder Presentatie.

 

 

8. Adrenalyze nothing. (kan geen goede vertaling bedenken)

Dit ligt regelrecht in het verlengde van het vorige.

Ik denk dat het te maken heeft met intentie.

Ben je ergens enthousiast over? Of gebruik je enthousiasme als truuk?

Enthousiast doen is compleet iets anders dan enthousiast zijn.

Intentie is het sleutelwoord.

Authentiek zijn heeft alles te maken met intentie.

En kap nou eens een keer met zeggen:”Het werkt”

Daar heb ik het al over gehad.

 

Reactie Martine

Jamaar het werkt. Op mensen die zoekende zijn. Onzeker zijn. Mensen die nog in de leerfase zijn (al ben je dat eigenlijk altijd).

Wellicht kun je dit interpreteren als dat anderen enthousiast over je zijn. Anderen die vertellen dat je goed bent. Dat jij de expert bent. En dat doen ze alleen als ze dat daadwerkelijk vinden.

Gepokt en gemazeld in internetland vind ik het inmiddels heel ongeloofwaardig overkomen, mensen die over zichzelf vertellen hoe goed ze wel niet zijn. Juist dat gaan de alarmbellen rinkelen hier.

 

 >> GA NAAR DEEL 5 >>

 

Martine Bakx ( @artoek)  nodigde mij uit om van gedachten te wisselen over de Zen of Attraction.

Omdat deze blogpost van Kitty ons beiden aansprak. Omdat we beiden, net als Kitty, getroffen werden door de 14 punten van Thomas J. Leonard.

 

Ik doe mee, omdat ik er gedachten over heb, over marketing, en over hoe dat wel en niet zou moeten. (ondertussen merk ik dat het soms wat af dwaalt van marketing)

Disclaimer:

Eén (of meer) van mijn gedachten klopt niet. Want ik verkoop niet. Niet veel, tenminste. Lees mijn verhaal dus niet als een how-to. Je mag het als zoekplaatje zien. Als je erachter komt wat er niet klopt hoor ik het graag.

Oh, en nog een opmerking:

Zen is heel mooi, maar soms heb ik het gevoel dat het een half verhaal is. Als een soort Yin, waar ook de Yang nog bij hoort. Zen is de rust, maar voor creatie is ook de onrust nodig. Zoiets. Ik beperk me in deze serie tot de Zen-kant van de zaak, want die levert voor mij genoeg op

Daar komen ze dan. Ik doe er twee tegelijk, dan ben ik een week bezig. Zowaar een serie!

Het werkt zo. Op mijn site staan mijn overwegingen.

Op de site van Martine zul je haar overwegingen zien verschijnen met mijn opmerkingen.

 

5. Heb niks nodig.

Ja, dat is behalve Zen ook heel erg Jezus. Geef ons heden ons dagelijks brood.

Ik heb ooit een keer een boek gelezen waarin beweerd werd dat de uitvinding van de landbouw het begin van alle ellende is. Dat zou zelfs de betekenis van het verhaal van Kaïn en Abel zijn. Kaïn als landbouwer tegen Abel als de schaapsherder (jager/verzamelaar). Door die landbouw hebben we als mensen geleerd meer te produceren dan we nodig hebben. Daar heeft weer geleid tot beroepsdifferentiatie enzovoort.

De kern was, dat de mensen vanaf dat moment in hun genen hebben zitten dat ze altijd maar meer moeten. Alsof er geen einde aan kan komen. En zo plunderen we de aarde leeg.

Dus terug naar het dagelijks brood is misschien zo gek nog niet.

Misschien is dat wel heel erg het andere  uiterste. De boodschap, die er achter zit, zie ik als :  Stop met in de markt zetten van nieuwe spullen die we niet nodig hebben. Stop met het creeëren van een behoefte die er niet is.

Okee. Nog steeds heel erg ver gezocht. Ik vind Google Earth ook geweldig, en  de TomTom en zo, en nog veel meer.

Maar . . . 

Er wordt rotzooi zat geproduceerd waar je écht helemaal niks aan hebt. Die vuvuzela bijvoorbeeld kan me gestolen worden.

En hier! Een electrische tandeborstel is tot daar aan toe. Ik geloof best dat die beter poetst (ik heb er zelf één op aanraden van mijn tandarts). Maar een apart schermpje waar je de poetstijd en allemaal andere flauwekul op kan zien? Een “hybride” stand? Alsjeblieft!!!! (Zie dit filmpje bij 2:50,  het meisje is er helemaal enthousiast over dat schermpje, kost wel 200 euro.)

Ik weet zeker dat jezelf nog veel betere voorbeelden kan bedenken van dit soort flauwekul.

Als je niks nodig heb, maak je jezelf los van dit soort idioterie.

 

Ik word ongelukkig als ik te dikke mensen kiloknallers in hun winkelwagentje zie leggen. Als ik mensen met 6 tasjes uit de Action zie komen. Als ik met Koninginnedag over de vrijmarkt loopt en de overbodige prullaria zie die niemand wil kopen en op het eind in de containers beland. Tegenwoordig wordt de waarde van een product bepaalt door het prijsje dat er op staat i.p.v. omgekeerd.

De ontwikkeling van de technologie. Ik vind het prachtig. Magnifiek die documentaire van Tegenlicht 
Toch baart het me ook zorgen. Mensen moeten een bezigheid hebben. Anders hebben ze te veel tijd om na te denken, te piekeren. Gaan zich afvragen wat het doel van hun leven is. Besteden hun tijd aan verkeerde dingen. Zoals kippen elkaar kaal gaan pikken als ze zich vervelen omdat ze hun eten niet bij elkaar hoeven te scharrelen. Bhagwan had dat destijds goed begrepen. Workshoppen. Mensen bezigheden geven. Zoals kinderen op school beziggehouden worden. Wat is er mis met een arbeidsintensief kantkloswerkje? Het langzaam zien groeien van iets wat je met je eigen handen creëert?
Met de toegenomen automatisering/digitalisering verdwijnt er een boel werk, bezigheden. Straks worden chauffeurs overbodig, omdat er zelfsturende auto’s rondrijden. Terwijl voldoening in kleine dingen kan zitten. Een moestuin. Een zelfgebakken cake. Een zelfgemaakt kledingstuk. Een konijnenhok dat je zelf timmert.
Het verwondert me. We hebben meer tijd dan ooit. Je hoeft je biefstukje niet meer zelf te vangen, te slachten en te versnijden. En toch heeft iedereen haast.

 

6. Creëer niets

Na bovenstaande snap ik die opeens heel goed. Stop met het in de wereld zetten van onzin.

Maar !!!

Verder heb ik hier niks mee. Ik ga dat mooi niet doen: niet creëren.

Ik wil best heel Zen mijn aandacht richten op alles wat op me af komt, en daar mooi mee om gaan.

Maar ik wil OOK creëren!

Ik wil mooie dingen maken. Blogs schrijven, net zo lang tot daar het perfecte blog tussen zit. (ja, dat zou ik niet doen, en ja, het perfecte blog bestaat niet, maar je snapt wat ik bedoel)

Ik wil nog een boek schrijven, en natuurlijk wil iets heel moois creëren op de planken.

Ik blijf dus gewoon creëren.

 

Reactie van Martine

Creëren. Ja. Daar zit geluk in. Daar zit voldoening in.
En omdat iedereen meer tijd dan ooit overhoudt om te creëren is er geen plaats meer voor eenheidsworst. Voor massa productie. Voor overbodige productie. Voor productie middels uitbuiting. Voor slechte kwaliteit. 

 

>>  GA NAAR DEEL 4 >>

Martine Bakx ( @artoek )  nodigde mij uit om van gedachten te wisselen over de Zen of Attraction.

Omdat deze blogpost van Kitty ons beiden aansprak. Omdat we beiden, net als Kitty, getroffen werden door de 14 punten van Thomas J. Leonard.

 

Ik doe mee, omdat ik er gedachten over heb, over marketing, en over hoe dat wel en niet zou moeten.

Disclaimer:

Eén (of meer) van mijn gedachten klopt niet. Want ik verkoop niet. Niet veel, tenminste. Lees mijn verhaal dus niet als een how-to. Je mag het als zoekplaatje zien. Als je erachter komt wat er niet klopt hoor ik het graag.

Oh, en nog een opmerking:

Zen is heel mooi, maar soms heb ik het gevoel dat het een half verhaal is. Als een soort Yin, waar ook de Yang nog bij hoort. Zen is de rust, maar voor creatie is ook de onrust nodig. Zoiets. Ik beperk me in deze serie tot de Zen-kant van de zaak, want die levert voor mij genoeg op

Daar komen ze dan. Ik doe er twee tegelijk, dan ben ik een week bezig. Zowaar een serie!

Het werkt zo. Op mijn site staan mijn overwegingen.

Op de site van Martine zul je haar overwegingen zien verschijnen met mijn opmerkingen.

 

3. Bied niets aan

Oké. Watch it.

Hier ga ik flink projecteren. Trek geen schoenen aan als je dat niet wil, zelfs niet als ze passen.

Niet boos worden, je bent gewaarschuwd.

Ik ben gaan trainen omdat ik het licht zag in een training en ik zelf dat licht voor anderen wilde zijn. Ik vermoed dat dit voor veel coaches geldt, en zoals gezegd, misschien projecteer ik dat alleen maar.

Vanuit die zendingsdrang vond ik dat ik mensen iets moest aanbieden. Hoe harder ze niet wilden hoe harder ze het nodig hadden. Ik zag in trainingen vaak hoe mensen vast zaten, en een duwtje nodig hadden. Ik vond mezelf destijds een laffe trainer omdat ik dat duwtje vaak niet durfde te geven. Achteraf ben ik daar blij om. Mij lafheid was geen zacht heelmeesterschap. Mijn lafheid was voorzichtigheid, en respect voor het tempo van de ander.

Dat duwtje, daar moet om gevraagd worden. Door mensen die daar aan toe zijn. Dat duwtje moet je niet aanbieden, en zeker niet in combinatie met een lekkere belofte. Toch zie ik dat veel gebeuren. En ja, dit is misschien weer die projectie waar ik het al over had.

Maar  . . .  als mensen om er vragen, moeten ze wel eerst weten dat het er is.

Er is dus kennelijk een subtiel verschil tussen aanbieden en laten weten dat het er is. Ik vermoed dat dit een verschil is in intentie. Aanbieden in de zin van klaarzetten, en wachten of iemand het op pakt, daar lijkt me niks mis mee.

 

Commentaar Martine:

Wat omschrijf je dat weer krachtig! Ik worstel daar mee. Omdat ik graag meer website-checks zou willen verkopen. Omdat ik het analyseren van een site één van de leukste dingen vind om te doen. Maar ik wil niet pushen. Klanten moeten het zelf willen. Klanten moeten het ook nodig hebben omdat ik natuurlijk wel nog verbeterpunten moet kunnen vinden (alhoewel perfecte sites niet bestaan, er is altijd wat). Het moeten tevens klanten zijn die tegen mijn directe aanpak bestand zijn, waar ik geen tijd verspil omdat ik verbeterpunten diplomatiek moet omschrijven.

Duwen heeft inderdaad geen zin. Maar beter en vaker laten weten dat het er is. Dat is een goede!

 

4. Verwacht niets.

Verwachting is geplande teleurstelling. Verwachting haalt mijn concentratie weg bij waar ik nu mee bezig ben. Als ik meer geniet van waar ik mee bezig ben, heeft dat invloed, denk ik. Wat ik beleef is dan intenser, wat ik maak is dan mooier. Het wordt meer waard voor anderen.

Dat is een mooie manier van groeien. Als cirkels rond een steen die je in het water gooit.

De serie, die ik nu schrijf is voor een groot deel voortgekomen uit dit principe. Ik ben ingegaan op een uitnodiging, en was nieuwsgierig naar waar het me zou brengen. Niet de verwachting om een blockbuster te schrijven, maar het plezier in de zoektocht zelf is hier de motor.

Toch ben ik me hier erg bewust van het halve verhaal.

Want verwachting is ook een motor. Mijn theatershow komt er niet zonder verwachtingen. Terwijl ik ook heel erg voel, dat als ik daar té veel mee bezig ben, ik mezelf vast zet, en het niet gaat stromen. Mooi spanningsveld.

 

Commentaar van Martine 

In een flow geraken door het bezig zijn. Geen afleiding door te denken wat het zal brengen of moet opleveren. Daar komen de mooiste dingen 

uit voort. Het uitwerken van iets dat in je hoofd zit is iets anders dan verwachting. Zelden krijg ik het zo op papier zoals ik het voor ogen heb.

>> GA NAAR DEEL 3 >>

Martine Bakx ( @artoek)  nodigde mij uit om van gedachten te wisselen over de Zen of Attraction.

Omdat deze blogpost van Kitty ons beiden aansprak. Omdat we beiden, net als Kitty, getroffen werden door de 14 punten van Thomas J. Leonard.

 

Ik doe mee, omdat ik er gedachten over heb, over marketing, en over hoe dat wel en niet zou moeten.

Disclaimer:

Eén (of meer) van mijn gedachten klopt niet. Want ik verkoop niet. Niet veel, tenminste. Lees mijn verhaal dus niet als een how-to. Je mag het als zoekplaatje zien. Als je erachter komt wat er niet klopt hoor ik het graag.

Oh, en nog een opmerking:

Zen is heel mooi, maar soms heb ik het gevoel dat het een half verhaal is. Als een soort Yin, waar ook de Yang nog bij hoort. Zen is de rust, maar voor creatie is ook de onrust nodig. Zoiets. Ik beperk me in deze serie tot de Zen-kant van de zaak, want die levert voor mij genoeg op

Daar komen ze dan. Ik doe er twee tegelijk, dan ben ik een week bezig. Zowaar een serie!

Het werkt zo. Op mijn site staan mijn overwegingen.

Op de site van Martine zul je haar overwegingen zien verschijnen met mijn opmerkingen. 

 

1. Beloof niks

 

Training geven. Dat kon ik heel erg goed. En toch kon ik daar nooit iets over beloven. Ik ging met mensen aan de slag, met wat zich aandiende. Dat laat zich niet sturen. Beweging, had ik kunnen beloven. Maar ik kon nooit garanderen welke kant dat op zou gaan.

Ik heb op het arbeidsbureau wel eens problemen gekregen omdat een deelnemer in mijn sollicitatietraining ontdekte dat ze helemaal geen secretaresse wilde worden. Dat was een klein probleem, want er was net een jaar en zo’n 10.000 gulden uitgegeven aan een secretaresse-opleiding.

Opdrachtgevers wilden altijd sturen. Daarom ben ik gestopt met trainer zijn. Omdat ik te weinig opdrachtgevers kon vinden die vertrouwden in een training met een open einde.  

Mijn laatste training die ik gaf “assertiviteit voor slechthorenden” was keigoed. En zelfs daar kon ik geen garantie geven. Doodeenvoudig omdat sommige mensen er nog niet klaar voor zijn om een groot JA tegen zichzelf te zeggen. En dan is het resultaat van mijn training slechts dat kleine zaadje dat hopelijk gaat ontkiemen. 

Ik zou nooit nooit nooit iets willen doordrukken bij een deelnemer omdat ik een resultaat heb afgesproken.

Reactie Martine:

Je mag alleen beloven wat je kunt garanderen. Dan blijft er in het coachings/trainingswereldje heel weinig over, want resultaten kun je daar nooit garanderen. Resultaten zijn afhankelijk van de deelnemer en de omstandigheden.

In het webwinkelwereldje geldt het idem dito. Alleen beloven wat je kunt garanderen. Sinds jaar en dag beloof ik daarom in mijn  webwinkel dat betaalde bestellingen op werkdagen tot 14.00 dezelfde dag verzonden worden. En dus niet wanneer ze het in huis hebben.

 

2. Zet geen handtekening.

Sla ik even over. Ik heb daar wel ideeën bij, maar die lijken te veel op wat ik bij nummer 1 heb gezegd.

reactie Martine:

Handtekeningen zijn niet meer van deze tijd. Vroeger, toen er vrijwel niets automatisch op schrift vastgelegd werd was dat nodig. Bewijsmateriaal” dat je iets verkocht hebt (of gekocht hebt) is tegenwoordig via de mail geregeld. Een betrouwbaar imago is in deze tijden met sociale media belangrijker dan een handtekening. Gesjoemel, je niet aan de afspraken houden e.d. wordt genadeloos afgestraft.

en weer de reactie van mij: 

Oh, dat wordt bedoeld. Ik zat aan officiële stukken te denken, en prakkiseerde me suf hoe dat moest zonder handtekening. Ben wel blij dat ik van die loopbaancontracten af ben, trouwens. Dat vond ik ondanks de handtekening en de stoere praat ook maar boterzachte afspraken.

 

>>GA NAAR DEEL 2

 

Je kunt Martine hier vinden.

Mary, bedankt voor je uitnodiging. Ik laat hem geheel zo staan. Dat geeft mij structuur.

BlogInterview door @marysjabbens (en dit is haar site)

Wil jij je even voorstellen?

Ja, dat begint al moeilijk, want wat wil je weten. Dat wat interessant aan mij is staat allemaal al op mijn blog. Die standaardgegevens zijn niet zo vreselijk interessant toch? Getrouwd, met 4 kinderen (oudste zoon 22, dan 3 dochters van 20, 16 en 14) , wonend in Wijchen.

Landbouwuniversiteit gedaan(1980-1988,  8 jaar gestudeerd, omdat ik Hodgkin kreeg, en ook omdat ik een niksnut was). Afgestudeerd in de vorige crisis, geen werk, dus omgeschoold in de IT. Maar ik vond het trainingswerk van die omscholing leuker, dus werd ik trainer sociale vaardigheden. Nog geprobeerd leraar te worden.

Langzamerhand werd ik dover. Het ging zo hard achteruit dat ik in 2010 een CI kreeg. Dat is een implantaat dat het slakkenhuis vervangt. Daardoor functioneer ik nu als een slechthorende, ik hoor digitaal, en dat klinkt heel anders. Muziek klink als bagger in vergelijking met hoe het hoor(t)de.  In een rustige ruimte in een 1 op 1 gesprek versta ik alles. Met lawaai erbij wordt het exponentieel lastiger om mensen te verstaan. Ik een kroeg, of op een station versta ik niets.  Zonder CI ben ik helemaal doof.

In 2009 werd ik loopbaanbegeleider voor de doelgroep doven en slechthorenden. Dat beroep heb ik dit jaar opgegeven. Te veel regels, te veel mensen in hokjes moeten stoppen om ze een kans te geven op een baan. Te veel administratieve rompslomp waar ik niet tegen kan (gedeeltelijk ben ik nog steeds de niksnut). Mijn doel is om in seizoen 2014/2015 met een theaterprogramma op de planken te staan.

Wat is de reden dat je bent gaan bloggen?

Ik maakte verhalen. Niet schreef, want ik vertelde ze, en schreef alleen de rode draad van zo’n verhaal uit. Toch wilde ik ze een keer uitschrijven, en daar heb ik een blog voor aangemaakt. Heel erg weinig geblogd, totdat ik ontdekte dat bloggen me hielp met mijn werk als loopbaanbegeleider. In 2010 begonnen met een blog over slechthorendheid en werk.

Het feit dat ik alsmaar nuttige dingen moest schrijven voor een doelgroep stond me tegen. En vanuit mijn werkgever kreeg ik er geen enkele support voor. Dus ben ik eind 2011 gestopt met “zakelijk bloggen”. Ik heb alle remmen los gegooid en ben gestart met elke dag bloggen zonder rode draad.

Hoe lang blog jij al?

Ha! die heb ik net beantwoord. 🙂

Hoe vaak blog jij?

En die ook. Ik wilde nu meteen gaan schrijven wanneer dan, maar die bewaar ik voor de volgende vraag.

Heb jij vaste tijden waarop jij je blogs schrijft?

Meestal ’s avonds. Dan schrijf ik de blogpost voor de volgende dag. Soms begin ik eerder, Dat is dan omdat er een idee in mijn  hoofd zit dat er gewoon uit moet via mijn vingers. (Ik kijk even, het is nu 21.11) 

Heb jij altijd een thema of idee waarover je wilt bloggen of komt dat pas als je er voor gaat zitten?

Het groeit in de loop van de dag. Soms komt het pas als ik er voor ga zitten. Dan heb ik niks. Ik word dan stil, en luister naar binnen. Wat zit daar? Wat wil er uit?

Blog jij over alles?

En dan blog ik over alles wat daar zit, daarbinnen. Ook als het kwetsbaar is. Geen gene. Als het over mijn gezin gaat, vraag ik wel of ze het goed vinden, voordat ik het publiceer. 

Hoe zou jij jouw blogs omschrijven?

Tja. In mijn twitterbio staat dat ik een spel speel met de wereld. Ik ben een denker. Ik verwonder me over van alles. Vroeger hield ik dat allemaal binnen. Nu heb ik een uitlaatklep. Ik blog soms omdat ik een boodschap heb, soms blog ik mijn gevoel er uit (vaak in een soort gedicht), Soms zoek ik naar andere vormen. Vlogs of andere experimenten (ik heb een keer geprobeerd om blogs te scrhijven in de stijl van een aantal vrienden). Ik blijf op zoek naar iets dat nog niet gedaan is, omdat ik graag grenzen wil oprekken, en mensen wil verrassen.

Mijn rode draad is mezelf blijven. Onder alle omstandigheden, ook die omstandigheden waar mezelf zijn helemaal niet makkelijk is. Dat is mijn afspraak met mezelf. Iedere dag bloggen is een soort van iedere dag die gelofte afleggen.

In hoeverre en waarom houd jij rekening met jouw lezers, of doe je dat helemaal niet?

Mijn lezers zitten wel in mijn hoofd als ik blog. Het is alsof ik met ze praat. Maar ik blog over wat ik kwijt wil. Ik probeer niet mee te doen met populariteit. Ik vraag me niet af wat mensen willen horen. Ik vraag me wel af of het de moeite waard is om te delen. Omdat ik persoonlijke verhalen van anderen mooi vind, neem ik de vrijheid om te denken dat anderen ook persoonlijke verhalen van mij willen lezen.

Zijn er onderwerpen waarover je wilt schrijven maar het nog niet durft/wil/kan?

Nee. Als ik er over wil schrijven doe ik dat. En dan druk ik snel op publish, voordat ik me bedenk.  (volgende vraag bijvoorbeeld, daar komt iets wat ik heeeel erg niet leuk vind aan mezelf, en daar schrijf ik bewust tóch over)

Hoe belangrijk zijn de statistieken voor jou?

Schaamte. Omdat ik erg veel bevestiging nodig heb. Steeds opnieuw. Iets waar ik niet trots op ben, maar wat gewoon de waarheid is. Ik wordt dus blij van hoge kijkcijfers, en ben soms teleurgesteld als een post die ik heel goed vind weinig bezoekers trekt. (Laatste voorbeeld was mijn archeologie serie (vlogs), die vond ik zelf erg leuk, maar is niet zo heel goed bekeken. Op de eerste kreeg ik nog wel heel leuk commentaar, maar de laatste deed helemaal niks, en daar ben ik dan even sippig van. En dan baal ik weer heel erg dat dat zo’n invloed heeft. 

Mooie reactie op mijn blog zijn trouwens belangrijker dan kijkcjifers. Een slecht bekeken blog met een prachtige reactie is voor mij toch succesvol.

Op wat voor manier en waar, maak je kenbaar dat je een nieuw blog hebt geschreven?

Ik schrijf mijn blog voor de volgende dag, en plan ze in voor iets na 12-en (er is iets mis met de tijdzone, dus dat wordt altijd iets na 1 uur). Dan plaats ik ’s morgens handmatig een tweet met mijn blog. Tegenwoordig ook wel eens op facebook en google+.

Soms is een blog alleen maar even een update, en dan kondig ik hem niet aan op twitter, dan is hij alleen voor vaste lezers.

Ben je tevreden over jouw site?

Ja. Maar als het technisch mogelijk was, zou ik wel eens een heel ander format willen. Meer een soort visuele tuin waar je in kunt dwalen, en dan mooie dingen tegen komt. Meer intuïtief benaderbaar.

Wat vind je van de reacties van lezers op jouw blog?

Dat is mijn levensader. Ik heb bevestiging nodig, en reacties zijn de mooiste manier waarop ik die krijg. Door de reacties heb ik de stap aangedurft om theater te gaan maken. Ik weet zeker dat ik zonder dat die stap NOOIT had gezet. Dus lezers bedankt.

Ik kan er niets aan doen, die behoefte aan bevestiging. Misschien kan dat wel, maar die moeite doe ik niet. Ik mag me nu artiest noemen (van mezelf), en gelukkig zijn er meer artiesten die die behoefte hadden/hebben. Hele grote zelfs. Daar troost ik me mee.

Maar de reacties zijn meer dan alleen maar die bevestiging. Het is het contact met een groep echte vrienden op internet. Diepgaander dan twitter, hoewel ik de meest ook daar zie. Bloggen is ook vriendschap.

 

Dit zijn 14 vragen, je mag ze uiteraard ook anders indelen, alles staat je vrij!

Ook: @pixelprinses, @lindakwakernaat, @ruudketelaar, @caro_geurtsen en @CajaArtemis hebben op hun site dit interview verwerkt. Ieder op zijn/haar eigen wijze.