Categorie: Uncategorized

Ik maak geen politieke grappen, maar ik ga nu voor één keer een uitzondering maken.

Er loopt een idioot rond in Nederland die vreselijk zijn best doet om op Hitler te lijken, en dan wordt ie boos als dat lukt.

En ik snap Wilders note bene ook nog eens een keer!

Ja, want ik snap heel goed dat het niet leuk is om met Hitler vergeleken te worden.

Ik speel mijn theater in kleine zalen, en wil uiteindelijk heel graag in Carré staan.

Dus als je me nu vergelijkt met Freek de Jonge, Youp van het Hek, of Najib Amhali, of Theo Maassen . . .

. . . Die het allemaal al wél bereikt hebben, en volle zalen trekken . . .

Ja, dan word ik óók hardstikke jaloers!

 

Ik heb ze niet geteld, maar het zijn er veel.

Alle ‘argumenten’ om niet te doen wat ik nu doe. Alles wat me tegen houdt.

Ik ga ze blootleggen, hier op mijn blog.

Vandaag de eerste, en deze doe ik even in vlogvorm:

rechtstreeks op youtube bekijken

 

En toen kwam dit blog van Elja , en besefte ik dat hoop ook wel mooi kan zijn. Namelijk in alle gevallen waar je het zelf niet in handen hebt. Dan is hoop juist het tegenovergestelde van angst.

Op weg naar Carré maak ik alle gedachten, die zeggen dat ik daar niet thuis hoor, onschadelijk Dat kun je hier lezen.

In deze categorie staan alle andere posts, die ik schrijf op weg naar Carré.

BESTEL HIER JE KAARTJE

Op weg naar Zeist waar ik een klein stuk uit mijn theatervoorstelling ga spelen.

CI’s uit, want bandengeraas en motorgeronk is niks om naar te luisteren. Dus even lekker stil, en alleen maar kijken. Er zit geen uitknop op, dus ik schuif de accu’s altijd een stukje naar buiten. Ja, meer dan de helft van dat bakbeest is een accu, en nog gaan ze niet een hele lange dag mee.

 

 

 

Boek mee. Ik ben een op tijd freak en dus overal te vroeg. Soms lees ik nog even in de auto.

 

Magnolias gaan bloeien in de wijk.

 

En de bomen langs het spoor worden al groen.

 

File, maar niet voor mij 🙂

 

De ingang van Figi Zeist, vanaf de overdekte parkeergarage. Fijn want intussen stortregent het.

 

Hee! Het is ook een schouwburg! Dat onthoud ik.

 

Goed aangegeven. De NVVS, ja daar kom ik voor, nee niet als gast, maar als spreker 🙂

 

En als spreker heb je dit soort zaaltjes. Mwa, wel aardig maar…

 

Dit is al beter, maar . . . .

 

Dit is natuurlijk het echte werk.

Mijn hart gaat echt sneller kloppen van zo’n zaal. Ik zou het zoooo gaaf vinden als die technici nu bezig waren met de techniek voor mijn theater, en als ik dan straks op dat podium sta.

Komt Jacob Jan, komt. (ik weet nu wel heel erg zeker dat mijn keuze klopt)

 

Maar nu voorlopig hier spreken:

Schrijftolk bereidt vast voor.

 

En dit is haar toetsenbord. Een schrijftolk typt lettergrepen in plaats van letters.

 

Eerst een praatje van een meneer van het audiologisch centrum. (rechts de schrijftolktekst)

 

Omdat ik geen zin heb om de hele tijd de microfoon vast te houden, heb ik mijn eigen zendermicrofoon mee.

Dat was nog even gedoe om die op de luidsprekers én de ringleiding te krijgen, maar het lukte.

Het ging erg lekker. Ik voelde me vrij, en heb met erg veel plezier gespeeld.

Ja, en daar heb ik dus geen foto’s van. Stom hè?

Op een gegeven moment kreeg de schrijftolk de slappe lach (nee, niet omdat ik stoms deed, ik had daar ook een lach gepland, dus hoe leuk is dat?)

Ze zei sorry, maar ik vond het alleen maar vreselijk leuk.

 

Ik kan nog wel even de bloemen laten zien. En ja hoor, ik ben keurig betaald.

NVVS bedankt!

Kon het beter?

Het kan altijd beter, en ik word ook elke keer beter, maar voor nu gewoon erg tevreden.

(Ja de verbeterpunten heb ik al meegenomen)

 

Bestel hier je kaartje

In deze categorie staan alle andere posts, die ik schrijf op weg naar Carré.

 

 

 

Die ga ik je laten zien.

Hier, op mijn blog.

Want laten we eerlijk zijn, dat wil ik gewoon: in Carré staan¹.

Geen doekjes om winden, maar gewoon aan de slag.

En jou mee laten kijken.

Echter dan reality TV. Live te volgen, via mijn blog.

Ik ga bloggen, vloggen en ploggen en wat ik allemaal nog meer kan verzinnen, zodat jij mee kunt kijken. Wees getuige van de verandering, want dat er wat gaat veranderen is wel zeker.

Mijn wereldbeeld staat nu al op zijn kop. Er is van alles aan het kantelen in de manier waarop ik naar dingen kijken.

The more it changes, the more it stays the same.

Als Stewart (o.a)

Alles verandert. Van dingen die ik verwerpelijk vond, kan ik nu de schoonheid zien. En het gekke is: uiteindelijk verandert er niets aan de kern, want hoe meer ik verander, hoe meer ik mezelf wordt.

Mezelf durven zijn, dat was altijd al mijn kern.

Ik ga laten zien dat mezelf zijn niet strijdig is met beroemd willen zijn.

Ik ga sowieso laten zien dat heel wat tegenstellingen fictief zijn.

Ik ga laten zien hoe oogkleppen er voor kunnen zorgen voor een minder beperkte blik.

Ik ga je manipuleren tot en met, en juist daardoor laat ik je vrijer. (Bloggen is manipuleren, toch? Beter om daar geen doekjes om te winden)

berekening sluipt mijn leven binnen Ik was er al fluistert het maar vond het moment niet daar om je dat te melden kwestie van berekening

— Jacob Jan Voerman (@jjvoerman) March 17, 2014

Kortom, ik ga allemaal dingen doen waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou doen, waar ik soms zelfs tegen aan getrapt heb, en toch ga ik daarmee mezelf niet verloochenen.

Ik kan mijn voorzichtigheid laten varen, ik kan alle remmen loslaten. Wat me tegen hield: mijn angst om de zoveelste lege hype te creëren, is overbodig.

Ik kan helemaal niet hypen, want diep daarbinnen weet ik:

Ik² ben nooit een hype, ik ben een fantastisch mens

Ik ben geen gebakken lucht, want ik zit barstensvol talent en inhoud

Bescheidenheid kan de deur uit, want de enige reden waarom ik die zo koesterde, is omdat het zo langzamerhand een handelsmerk werd. Hoe niet-mezelf-zijn is dat?

Blijf me volgen. De toppen én de dalen (want deze blogpost heeft wat tranen gekost, al zou je dat niet zo verwachten, als je het leest.)

Dit wordt een bijzonder avontuur, en hier doe ik verslag.

¹ De grote verandering is dat ik het niet meer stiekem wil, het niet meer op de Calvinistische manier wil bereiken: Doe maar je stinkende best, en hoop dat je opgemerkt wordt. Heel nobel dat, maar ook dom, en ik heb daar gewoonweg geen tijd meer voor. Dus ga ik nu zelf wat TamTam maken.

² Eerste verandering: Er staat hier een hoop IK, en helemaal niets over het verbeteren van de wereld. Ik geloof dat ik de wereld mooier maak door mezelf niet meer te verstoppen.³

³ Het feit dat ik deze voetnoten nodig vindt, is een restje oude ik. Geeft niks. Mag.

Oké.

Er gebeurt nu zo veel dat ik het nog even niet kwijt kan in een blog.

Nee, er is niets te zien, het gebeurt allemaal van binnen.

Kwartjes die vallen.

Dus maar even wat afleiding, gewoon dagboekachtig schrijven hoe mijn weekend was.

Zaterdag met Fenna naar Maastricht. Ze gaat Algemene Cultuurwetenschappen studeren. Ze twijfelt tussen Nijmegen en Maastricht.

Ik ben enorm trots op haar, want ze is zich heel goed aan het informeren. Ze volgt ook de Engelse voorlichtingsronde, want dat is inhoudelijk wel het zelfde verhaal, maar iemand anders vertelt, en legt dus andere accenten.

En als we later door Maastricht wandelen, toch nog even terug, om vragen die bij haar opgekomen zijn  te stellen.

Ze gaat straks voor de studie die het best bij haar past. Knap!

Zondag is Dion thuis. Even een weekend terug uit Madrid waar hij een half jaar stage loopt. Fijn, weer even alle kinderen onder één dak.

En tijdens dit klein (groot!) huishoudelijk geluk, loeien er stormen binnen in mij.

Mooie stormen, maar ook heftige en eenzame stormen.

Als ze een heel klein beetje gaan liggen, zal ik hier de winden beschrijven.

 

(op youtube)

(bekijk op youtube)

10 mei in Alkmaar, bestel hier je kaartje

“Heb je hem nu weer op voorverwarmen gezet?”

Dat doe ik wel eens. Met de pizza er in, op voorverwarmen (met grill), dan krijgt ie een mooie korstje.

Als je er tenminste bij blijft staan.

Ik wacht de “Dat wéét je toch?!!!” niet eens af, en weet niet hoe snel ik weer naar de winkel moet fietsen om een nieuwe pizza voor mijn dochter te halen.

Dat doe ik niet meer.

Ja, op de fiets springen en die pizza halen, wil ik best nog wel een keer doen.

Mezelf voor de kop slaan, en (al is het maar voor heel even) mezelf heel erg schuldig voelen, daar ben ik nu wel klaar mee.

Dat is zo maar even een heel klein voorbeeldje, maar wel typerend.

Ik heb hem door, die schuldigvoelert, de Fantakid.

Ik weet wat ie aan het doen is, en ik trap er niet meer in.

Dat weten,

én dat kunnen voelen.

Mooie start van mijn coachingstraject.

 

 

Kies nou toch gewoon eens een keer!

Potdikkie!

Je hebt nu al een meerdere keren blogjes geschreven over je onzekerheid.

Booring, dat!

eh, ja maar als ik pieker, ben in niet zo creatief, en dan komt er niks anders meer uit 

Tja dat is het nadeel van elke dag bloggen.

Nee wacht!

Dat is het voordeel van elke dag bloggen.

Op deze manier heb jij je twijfels mooi uitgerookt. Door ze een podium te geven heb je ze laten zien voor wat ze zijn: oersaai, en niet bijster origineel.

Dus kun je er nu mee ophouden.

Het is 40 dagen tijd, en weet je wat? We spreken af dat je gaat vasten.

Deze 40 dagen geen onzekerheid.

Ga maar eens schrijven over wat er gebeurt als je niet meer onzeker bent.

Doen?

doen we!