Voorbij
de goede vader willen zijn.
Voorbij
het goede willen doen.
Zelfs voorbij
er willen zijn.
(Want wie willen zijn?
wat willen zijn?
Ik neem mezelf toch mee.)
Is er diep verdriet.
En liefde,
altijd liefde.
Auteur: Jacob Jan Voerman
Lessen in falen
“Ik sta niet op de lijst!”
“In welk groepje zit ik?”
“Karel heeft zich niet ingeschreven, mag hij toch mee doen?”
Onze school doet mee aan de koningsspelen en ik organiseer het.
Met mijn slechte gehoor is het op zijn zachtst gezegd topsport om alle vragen te horen. Laat staan dat ik overal een antwoord op heb. En dan nog proberen om kalm te blijven en ruimte te maken voor iedereen, onder alle spanning die ik voel.
Dat lukt niet.
Wat me wel lukt, is het mezelf vergeven. Deze koningsspelen zijn voor mij één grote les in falen.
En dat is belangrijk. Veel van onze kinderen hebben faalangst. Ze willen iets kunnen, maar ze durven niet de lange weg van mislukken en opnieuw proberen aan. En dat snap ik. Want leren is niet altijd leuk.
Dat gaan we ze dus leren: mislukken. En wat ben ik als leraar waard als ik dat zelf niet durf?
Onze school doet mee aan de koningsspelen en ik organiseer het.
Terwijl ik helemaal niet kan organiseren. Die klussen laat ik altijd aan me voorbij gaan, omdat ik weet dat ik er een potje van maak. Ik praat dat goed met: “Je moet de dingen doen waar je kracht ligt.” Klopt. Maar niet altijd. Soms is er gewoon iets nodig, en dan pak je dat op. Ook als je er niet goed in bent. En dan leer je.
Ik leerde me te pletter de afgelopen weken.
Ik maakte de ene fout na de andere. Pas achteraf ontdekte ik elke keer hoe het handiger had gekund.
Ik zit met het voorbereidingsteam rond de tafel. Twee andere scholen en iemand van de oranjevereniging. Er ligt een keurig draaiboek, en de lijstjes worden nagelopen.
“Hoeveel bovenbouwers zijn er?” De cijfers worden opgelepeld, en ik blijf het antwoord schuldig. Ik weet het niet. We hebben geen klassen, en ik weet van veel kinderen de leeftijd niet. Bovendien heb ik nog niet gevraagd wie er mee wil en wie niet. Voor die andere scholen is dat geen punt, die gaan allemaal mee.
“Wie zijn de contactpersonen van de oudercommissie?” Ook die hebben we niet. Ouders zijn per onderwerp actief, en dit is een nieuw onderwerp, dus er zijn nog geen ouders.
Ik loop overal achter alles aan.
Ik loop te rotzooien met lijstjes, leeftijden en voorkeuren die te laat worden doorgegeven. Het is op onze school best lastig alle kinderen te bereiken, want ze lopen allemaal door elkaar.
Daar hebben ze natuurlijk die klassen voor uitgevonden. Je hebt in een keer overzicht op al je kinderen, en als je ze nodig hebt, ze zitten altijd op dezelfde plek. Dat tafeltje daar.
Ik heb weken buikpijn en ik droom er over.
Op de ochtend zelf vliegt het me even aan. Ik stel mezelf teleur als ik voor mijn gevoel te scherp reageer op alle verzoeken die ik maar half hoor, en waar ik maar een half antwoord op heb. Ik jut de boel op omdat ik bang ben te laat te komen. En direct daarna vergeef ik mezelf dat allemaal.
We gaan op weg. Het komt goed.
En het kwam goed.
Het was een prachtige dag. De kinderen genoten, en ik genoot.
Onze school doet mee aan de koningsspelen en ik organiseer het, volgend jaar weer.
schrijven
Dichten (nou ja dichten)
Bloggen is voor mij . . . schrijven wat ik zelf nodig heb.
Vandaag is dat deze http://www.verwonderfabels.nl/uncategorized/ik-zie-je-en-ik-wil-je-graag-iets-zeggen/
En misschien is dat een begin van opnieuw elke dag bloggen.
Misschien ook niet.
Schuld en trots
Spectrovita, zo heet ons leerlingvolgsysteem.
Twee keer per jaar hebben we gesprekken, met leerling en ouders, en dan vullen we samen in welke stappen een leerling gezet heeft. (Nee, dat doen we niet in tien minuten. Drie kwartier maken we daarvoor vrij. Of meer, als dat nodig is)
Deze periode voel ik me tweeslachtig.
Schuld, voel ik.
Schuld omdat ik met van alles bezig ben geweest, dingen op touw gezet heb, en daardoor lang niet al mijn coachkinderen in het oog gehouden heb. En dat terwijl ik nog niet eens de helft van de projecten die ik wilde, heb gerealiseerd.
Trots, voel ik.
Trots, niet op mij, maar op mijn coachkinderen die grote sprongen maken. Die opeens van alles geleerd hebben. Buiten lessen om. Ik heb coachkinderen die amper lessen volgen, en toch opeens kunnen lezen bijvoorbeeld.
Bewondering, voel ik.
Bewondering voor de kinderen die dwars tegen ons gevoel dat ze kansen laten liggen, allemaal kansen oppakken om te leren, en ons steeds opnieuw verrassen en ontroeren.
Bewondering voor onze school, ons team, waar dit allemaal mag zijn, waar we samen genieten en samen huilen. Waar we alles binnen durven laten komen. Waar we onze plannen net zo makkelijk omgooien als we ze maken.
Ce’st ma memoire qui fait la musique
Muziek en Cochleair Implantaat.
Ik maakte daar al eens een filmpje over.
Het blijft bijzonder. Want het klinkt naar niks. (Stel je een slechte zwart-wit fotokopie van je geliefde schilderij voor).
En toch.
Gisteren deed ik culturele educatie met mijn kinderen. (De laatste dingetjes die ik ze nog kan meegeven voordat het alleen nog andersom kan)
Ik keek Once upon a Time in the West met mijn jongste. (Hier schreef ik eerder over deze film)
En die muziek zit nog zo in mijn geheugen dat ik bij de introductie van elk thema letterlijk kippenvel kreeg van ontroering.
Ja, de beelden helpen ook. Toch blijf ik het bijzonder vinden.
Het verhaal dat we maken zit ons soms in de weg
Ik ben dol op verhalen.
Mijn leven is een verhaal, en ik ben de anti-held. Want die winnen altijd.
Maar deze vakantie is na een fijn begin een beetje ingezakt. Ik kom nu al de voor de derde dag tot erg weinig. Lekker niets doen is afgegleden tot niets lekkers doen.
En dat wil ik niet, mijn verhaal moet groots en meeslepend. Ik zou onsterfelijke woorden moeten schrijven, of op zijn minst iets nuttigs moeten doen in huis of voor school.
En dat doe ik niet.
Ik gun mijn held zelfs niet de anti.
Maar het leven is geen verhaal.
Het leven is.
Ik lees The Portrait of a Lady, van Henry James. Die wist dat in 1880 al.
De kaart is niet het gebied en andere NLP shit
Ik word kriebel van quotes.
Ja, ik maak ze zelf. (hier). Maar dat zijn tenminste verse. En ze komen allemaal uit voort eigen ervaring. Sterker nog, ze komen allemaal voort uit eigen shit.
Dat is er wat er mis is met die quotes. Ik mis de shit.
Want het lijkt allemaal zo leuk en aardig en waar.
Welnu, ze zijn waar, maar ze zijn niet leuk en aardig.
De kaart is niet het gebied.
Dat is zo’n NLP dingetje. Helemaal waar, en het zegt precies wat ik bedoel. Maar ik had diezelfde quote al duizend keer begrepen voordat ik écht wist wat het betekende.
Voor mij.
Dat is nog zoiets. Die quotes zijn universeel, maar wat er aan betekenis achter schuilt is voor iedereen anders.
Voor mij betekent die quote van de kaart en het gebied dat beleven iets anders is dan weten en snappen. Ja duh!
Dat snap je zo ook wel.
Maar heb je het ook gevoeld?
Dat beleven is namelijk de shit.
En daar willen we allemaal graag omheen lopen.
We weten best wel dat dat niet werkt, maar we blijven het doen.
We bestoken elkaar met citaatjes over comfortzones waar we uit moeten. Maar als we er onverwachts een keertje echt uit zijn, dan is er alleen maar paniek, en willen we snel weer terug.
We roepen dat fouten goed zijn, maar ieder van ons kent fouten die we onder geen beding willen maken.
We zijn zo Zen, en we laten alles los,
we laten alles toe,
denken we.
Tot er iets gebeurt waardoor we echt van slag zijn.
Die quotes houden de schijn op dat we echt met het leven bezig zijn.
Lulkoek! Als je echt met leven bezig bent, heb je helemaal geen tijd voor quotes.
Tenzij. . .
Tenzij je midden in zo’n kut-ervaring iemand bij je hebt die je het juiste zegt, precies op het moment dat je klaar bent om het ook écht binnen te laten komen.
En nu ga ik reclame maken.
Omdat ik maar één iemand ken die slim genoeg is om te weten dat er achter de lagen nog meer lagen zijn, (die allemaal reuze echt lijken te voelen).
Omdat zij je kan laten voelen hoe al die quotes voor jou voelen.
Dus als je het allemaal al weet, en je komt er achter dat je daar geen moer verder mee komt.
Kijk dan eens hier:
Nee, dit is geen affiliate link.
Ik doe het ook niet om Xandra een plezier te doen.
Ik doe het om jou een plezier te doen.
Je hebt lang genoeg aangequote.
Heb je stem, of ben je ruis?
Lieve social media gebruiker,
Ik heb een verzoek.
Wil je alsjeblieft wat zuiniger doen met je cynisme. Liever nog, gooi het maar eens helemaal overboord. Het heeft zijn mooiste tijd gehad, en ooit krijgt het zijn verdiende come-back.
Maar niet nu.
Nu is de tijd om te stoppen met je energie verspillen aan het volgen van alles wat je dom vindt, om daar vervolgens laatdunkend over te berichten.
Nu is de tijd om lef te tonen, en je kwetsbaar uit te spreken.
Nu is de tijd om je te laten zien, om je te verbinden.
Schrijf over wat je raakt, ik heb geen zin om te horen waar jij je te goed voor voelt.
Ik wil weten of je überhaupt nog voelt.
Als je dat niet kunt laten zien, ben je alleen maar ruis.
Je bent niet machteloos
Dit is wat je kunt doen
op dagen dat de wereld doordrenkt lijkt van haat:
Kies iemand
kies iemand die jou het bloed onder de nagels vandaan trekt.
Zie hem voor je.
Zie haar voor je.
Sluit hem in je hart.
Sluit haar in je hart.
Het hoeft niet eens hardop.
En als dat te moeilijk voor je is,
zeg dan: “Ik hou van je” tegen je naaste.
Dat dan wel hardop.
Geef de wereld je liefde.
Die heeft het nodig.
Wat we missen
Van de tien (woord)grapjes en associaties die in mijn hoofd opkomen, deel ik er één. De mensen om me heen kunnen het anders niet trekken.
Eén op tien is veel. Vroeger was dat 1 op 100.
Dat het er nu meer zijn komt door mijn werk. De kinderen en mijn collega’s snappen het namelijk wél.
Ik ben niet de enige die uniek is.
Dus.
Hoeveel prachtige, leuke, bizarre, dingen missen we elke dag?