Zijn of doen

 

Ik kan niet niks doen.

Ik doe het wel, niks. Ik ben tamelijk lui, dus ik doe veel niks.

Maar ik ben er niet goed in. Wat er op neer komt dat ik mezelf op mijn kop zit, omdat ik vind dat ik wat moet doen.

Omdat ik pas wat kan zijn, als ik er wat voor doe.

Dat heb ik van mijn moeder. Die kon niet stil zitten. Als ze niet aan het werk was, was ze bezig met huishouden, en als ze een moment voor zichzelf had, was ze aan het werk, in de tuin.

Of ze moest even iets doen, voor iemand. Ze was lerares. Ze deed alles voor haar leerlingen, en het leek alsof de hele wereld haar leerling was.

Ik wilde dat ik kon zeggen dat dat luie van mij, ook door mijn moeder kwam. Omdat ze zo veel voor me deed. Maar ik was het zelf die het me liet aanleunen.

 

Mijn moeder bleef tot het eind toe druk. Mijn vader had Parkinson, werd zieker en zieker, en er was steeds meer te doen.

Moet ik je overeind helpen?
Wil je even lopen?
Wil je anders zitten?
Moet ik de kachel lager zetten?
Moet ik de kachel hoger zetten?
Wil je even liggen?
Zal ik je jasje aan doen?
Lust je nog iets?

Maar alle doen van de wereld kon zijn lasten niet wegnemen.

De maatschappelijk werkster, die na veel aandringen van iedereen, vooruit dan maar, voor één keer, langs mocht komen, vertelde dat ze er alleen maar hoefde te zijn voor hem.  Dat dat genoeg was.

Niet doen, maar zijn.

Mijn moeder haalde een keer diep adem. Liet het tot haar doordringen. Eigenlijk wist ze dat ook wel. Ze zuchtte nog een keer, keek de maatschappelijk werkster aan en vroeg:
“Maar hoe doe je dat? ¨

Uiteindelijk heeft ze het mij toch geleerd, het zijn. Want ze bleek het al die tijd al te kunnen. Dat doen van haar, dat was alleen maar de manier waaróp ze was.

Dat ontdekte ik toen ze er niet meer was.

Ik denk dat je eerst moet zijn, om wat te kunnen doen.

 

20 thoughts on “Zijn of doen”

  1. Wat mooi gezegd, en wat prachtig dat je die levenslessen nog kunt terughalen later. Daar kun je ook van genieten, ik geniet er in elk geval van.

  2. Beng. Die was raak. Zit hier met tranen in de ogen. Dit is zo mijn thema. Ik weet dat het zo is, maar kan het niet. Want wie ben ik als ik niets doe? Wat blijft er dan nog over?
    Ik leer graag met je mee JJ. Vandaag nog. Oefenen om te zijn.

    Eens hoorde ik in een preek de volgende uitspraak: ‘Als je er geweest bent en je hebt alleen gehad, ben je er dan werkelijk geweest?’

    Ik voeg toe: ‘Als je er geweest bent en je hebt alleen gedaan, ben je er dan werkelijk geweest?’

    1. Iets wat ik pas ten volle besefte toen ik het zo opschreef: Mijn moeder wás. In al haar doen wás ze. Met heel haar ziel. De vraag is of ze dat zelf altijd door had.

      In het gedicht dat ik voor haar begrafenis maakte, schreef ik:

      Ik vond je soms dwangmatig in die dingen
      Nu weet ik hoe een hart kan dwingen.
      Jacob Jan Voerman recently posted…Zijn of doenMy Profile

      1. Mooi geschreven en de boodschap is helder.
        Ik zie je moeder als je schrijft, inderdaad altijd bezig.

        En had ze een keer rust.. dan waren wij aan het giebelen..
        Moest ze daar weer wat van zeggen, want we konden echt zo omtutten en inderdaad giebelen.

  3. Ja, zo was Jenny. En zo was Ubbo. Ze deden én ze waren.
    Jij ook. Jij bent en je doet.
    Misschien nu nog een beetje leren verlummelen…..
    Ik gun het je zo. Ik gun je dat je het eerder leert dan ik!
    Nog vóór je een #pensionado bent…..
    Je bent er, en wat ben ik daar blij mee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge