laatste keer SPIEGELS

Vanavond (29 juni 2015), speel ik mijn stuk SPIEGELS voor de laatste keer.

In het openbaar dan. Ik heb hier en daar nog afspraken om het te spelen op speciale gelegenheden.

Niet het eind dat ik me had voorgesteld toen ik begon.

Mislukking?

Nee. Ik heb een stuk op de planken gezet. Ik heb het meerdere malen gespeeld. Dat mag ik vieren.

Maar in mijn hoofd had ik het groter gemaakt. Naar de sterren gereikt. Ik heb mezelf opgepompt. Als een soort alles of niets heb ik mij er in gestort. Ik denk dat ik dat nodig had, die oogkleppen, omdat ik anders niet durfde.

En misschien was het alleen een oerbehoefte om gehoord te worden.

Want dat grote hoeft niet meer zo.

Ook de kleinere zaal van de Bieb zit morgen niet vol. En dat is goed.

Klein is mooi, dat heb ik afgelopen weekend op het vertelfestival op de Duivelsberg ervaren. Daar was vertellen een plezier.

Dat plezier ga ik morgen ook hebben.

Het is goed zo.

Ik vertel niet meer om gehoord te worden. Dat was aandacht halen. Ik vertel nu om iets te brengen, een mooi verhaal.

Het enige waar ik me een soort van schuldig over voel, zijn al die mensen die me zo enthousiast steunden in mijn grootse plannen. Ze geloofden er in, en het is net of ik ze nu verraad.

Ik wil deze mensen hier heel erg bedanken. Het heeft me namelijk zo veel gebracht, dit avontuur. Ik zou heel graag iets terug willen doen.

En lieve bezoekers vanavond . . . Ik heb er zin in!

 

 

One thought on “laatste keer SPIEGELS”

  1. Ik geloofde in je en doe dat nog steeds.
    Misschien nog wel meer dan ooit.
    Mij maak je niet wijs dat dit het einde van het verhaal is.
    En mocht het wel zo zijn – en ik een niet te stuiten positieve gelover zijn – dan is het ook goed. Meer dan goed zelfs.
    Je hebt enorm veel gegeven en dat doe je nog steeds.
    Dankjewel daarvoor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge