echte helden blijven op het schip

Natkanenflipover

“Je hebt niet voor niks ontslag genomen!”

Dat werpt Natka mij toe, in mijn theatervoorstelling.

ik heb haar niet altijd even goed in de hand, en soms pakt ze de regie

En het komt aan, steeds weer.

Want soms heb ik het gevoel dat ik het zinkende schip te snel verliet.

Dat ik best wat harder had mogen proberen om . . .

nee dat is niet waar,

niet harder,

slimmer, met meer zelfinzicht.

Nou ja, het is gebeurd.

En ik ben niet gezonken. Ik houd nog steeds vast aan wat me drijft, en ik maak steeds mooiere dingen, theater bijvoorbeeld.

nietzinken

En toch houd ik grote bewondering voor mensen die op het schip blijven, en daar het verschil maken.

Mensen die zich niet laten inpakken door systemen. Die blijven knokken voor waar ze in geloven. En die stappen zetten. Soms twee vooruit en dan weer één achteruit. Maar er verandert onmiskenbaar iets. Die hele grote oceaanstomer verandert van koers. Het kán dus!

Die mensen, daar kunnen we wat van leren.

Dus daar ga ik een boek over schrijven.

De eerste die ik gesproken heb is Steven Gort, een man die op een Lutheriaanse manier stevig schudt aan de bureaucratische palen waarop de belastingdienst staat: hier sta ik, ik kan niet anders. En hij krijgt dingen voor elkaar.

Wat is het geheim van hun succes?

Daar ga ik een boek over schrijven.

Ik weet nu al dat het geen recept zal worden voor succes,

maar dat het behoorlijk inspirerend wordt, weet ik ook,

een aanmoediging om je eigen recept te maken.

 

(Als je mensen weet die ik moet interviewen, hoor ik het graag. Ik heb al een lijstje, maar er kan nog meer bij.)

14 thoughts on “echte helden blijven op het schip”

  1. Ik denk dat het een heel goed plan is. Misschien neemt het ook wel je eigen twijfel weg. De twijfel of je er goed aan gedaan hebt. Want volharden in het bureaucratisch systeem is niet voor iedereen weggelegd. En of het heldendom is weet ik ook niet. Mijn eerste ingeving is dat heldendom juist je eigen weg kiezen is.

    De waarheid bestaat niet. En jouw beslissingen veranderen niets in de wereld, evenmin als die van mij.

    1. Ik ben heel blij met mij keuze hoor! Ik denk ook dat die klopte. Het is zo’n stemmetje dat soms even iets roept. Maar ook het besef dat ik heel lang niet stevig genoeg in mijn schoenen heb gestaan. Dat jammer vinden, helpt geen ene moer, en toch zit ik het af en toe heel even een potje jammer te vinden.

      1. Begrijp ik. Herkenbaar ook. Ik vraag me wel af wat je er voor jezelf uit wilt halen met dit project. Is t inspiratie? Is t persoonlijke groei? Want louter bewondering lijkt me zo… tja, zinloos.

        1. Mijn oprecht wens om het verschil te maken.
          In mijn theater kan ik dingen benoemen, kritisch zijn, ergens tegen aan schoppen. Maar ik wil niet alleen schoppen en afbreken, ik wil ook bouwen. Dat doe ik ook met verhalen, maar meer in op een meer praktische manier met dit boek.

  2. ‘En ik ben niet gezonken. Ik houd nog steeds vast aan wat me drijft, en ik maak steeds mooiere dingen, theater bijvoorbeeld’.

    Je vaart je eigen koers en hoe mooi is dat!

    Miss M.

  3. en stel…. het WAS een verkeerde keuze? Dan was dat toen nog geen verkeerde keuze, maar pas nu. Nu je terug kunt kijken, en inmiddels veel andere ervaringen hebt opgedaan.

    Op dat moment heb je een keuze gemaakt. En die keus was op dat moment het beste wat je kon doen. Anders had je het niet gedaan.

    Je moet wel keuzen maken in het leven. Anders maakt het leven voor jou de keuzen, want het leven gaat gewoon door.

    Hier ben je nu,
    dit is het.

    en ik volg je blog…

    groet, Marianne

  4. ik begrijp wat je bedoelt, waar je heen wilt. Maar ook die standvastigheid heeft een keerzijde, ik hoef slechts te verwijzen naar Cervantes’ Don Quichotte. Het blijven keuzes die pas achteraf goed of verkeerd uit blijken te pakken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.