zonder titel zonder zin

Mijn hoofd roert in een veel te vol kopje. En ik leer nog wel zonder suiker te drinken.

Allemaal ideeën (sommige best goed), maar daar ga ik niet over schrijven. Want ik voel ze niet. Ze zitten in mijn hoofd, maar ze zijn niet ingedaald. Het voelt alsof ik in een soort vacuüm zit. Ik ben nog steeds de baksteen die maar niet wil vallen, en intussen zwaar op mijn eigen maag ligt.

Misschien is dit wel het moment vlak voor het moment dat het allemaal in elkaar past. Misschien ook niet.

Ik ben (denk ik, zelfs dat weet ik niet zeker) dingen aan het loslaten.

Meningen. Ik heb er geen zin meer in. Ik heb er last van dat ik er zoveel van vind. Overal van. En dat wil ik niet. Want hoe meer ik er van vind, hoe meer ik verlies.

Weten hoe het zit. Ik heb er geen zin meer in. Ik heb er last van te denken te weten hoe het zit. Een gedachtenreeks in gang zetten, en dan uitkomen bij het startpunt. Mooi natuurlijk, behalve dan dat ik er aan begonnen was om juist te bedenken hoe het anders moet. Kennelijk moet er niks anders? Is dat mijn boodschap aan mezelf?

En ik heb ook geen zin aan het “wat dan wel”. Dat zijn beloftes, voornemens. En die ga ik hier niet delen voor ik ze heb uitgevoerd. Geen woorden maar daden? Is dat het?

Hoezo het?

Ik heb er last van dat hét iets moet zijn. Er is niet zoiets als een idee, of een knip met de vingers, en alles klopt weer. Er is geen het.

Ik heb er last van dat ik dat zojuist overboord gegooid heb. Want dat idee was zo fijn, dat ik stukje bij beetje bij een oplossing kwam. Maakt niet eens uit waarvoor.  Gewoon een inzicht. Een aha. En dan lekker achterover leunen. Dat zou fijn zijn. 

Jammer hoor dat ik mezelf niet meer voor de gek kan houden.

Misschien moet ik gaan dansen.

 

 

6 thoughts on “zonder titel zonder zin”

  1. “Misschien is dit wel het moment vlak voor het moment dat het allemaal in elkaar past.”
    Zo voel ik me nou ook…
    Ik wil iets maken, iets schrijven, een project beginnen, alleen is het nog niet concreet in mijn hoofd dus ik heb geen flauw idee waar te beginnen.
    Bij mezelf, waarschijnlijk.
    Bedankt dat je hier toch iets over hebt geschreven. Dat helpt mij weer een beetje verder, zo iemand anders’ gedachten lezen. (Alleen weet ik niet of het doel of het pad waar het “verder” op is bestaat.)
    Iris recently posted…#005. a train ride through marshlandsMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge