Van wie ik leer: Kitty Killian

Nee geen affiliate link.

Bij mijn eerste kennismaking met @KittyKilian  schrok ik.

Schrikken is leren. (Tenminste, als je niet in de verdediging schiet.)

Ze is “as delicate as a handgrenade” zegt ze zelf, en dat klopt.

Geen blad voor de mond, en soms een beetje stangen.

Stellig.

En ik hield niet van stellig.

Laat dat nou precies zijn wat ik van haar leer.

Ook een beetje Stelliger zijn.

Wat Minder voorzichtig.

Want ze deugt.

Kitty neemt geen blad voor de mond, maar ze is geen roeptoeter. Soms werpt ze een knuppel in het hoenderhok, maar als je vraagt, krijg je tekst en uitleg. In haar blogs durft ze zichzelf te bevragen.

Wat ik leer is dat je nog steeds deugt, zelfs als je stellig durft te zijn.

Dat wist ik niet.

Eerlijk niet. Ik deed bij alles wat ik schreef een disclaimer.

Zoiets:

dit zeg ík, maar als jij iets anders vind, is het ook goed hoor.

Dat doe ik voortaan minder.

Dank daarvoor Kitty.

 

 

9 thoughts on “Van wie ik leer: Kitty Killian”

  1. Een disclaimer! Dat is een goede metafoor, mag ik die hergebruiken?

    Klopt, die neiging heb je, en dat is alleen maar saai voor de lezer. Niemand verlangt immers volstrekte genuanceerdheid van jou. En nuance kun je ook aanbrengen met humor. Of in een serie.

    Die streepjes door de tekst zijn leuk!

    Dank voor je feed back 😉

  2. Ik had geen last van die disclaimers, en als saai heb ik het ook nooit gezien.
    Met meer stelligheid zal ik bij jou ook geen moeite hebben, omdat ik weet dat die ‘ingebouwde disclaimer’ toch altijd wel op de achtergrond een rol blijft spelen voordat je iets met zekere stelligheid in een blog gaat poneren.
    In tegenstelling tot vele ‘roeptoeters’ die ik voorbij zie komen en die veel onzin met veel stelligheid naar voren brengen, alleen maar omdat ze de complexiteit van de nuance niet aankunnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge