learning markting the hard way

Ik ben eigenwijs.

En heb dus nog een lange weg te gaan in mijn     IRL / on-the-job / DIY    marketing cursus.

Want ik weiger me te laten Cialdini-en.

Misschien kom ik er tot mijn schade en schande achter dat dat toch de enige manier is, maar nu wil ik me daar niet bij neer leggen.

Dat we met zijn allen zo makkelijk te manipuleren zijn, wil niet zeggen dat je daar dan ook maar aan mee moet doen.

Wat dan wel?

Dat leer ik nu. Ik moet wel. Het is verkopen of verzuipen.

De les van vandaag is “angst is een slechte marketingmodus”.

Het gevoel “Koop alsjeblieft bij me!” is een regelrechte killer. Het is net zoiets als met honden die angst ruiken. Een “koop-alsjeblieft!” gevoel kun je ruiken. En ik weet: als koper heb ik dan niet zo’n zin meer.

En dat gevoel overviel mij vandaag, toen ik stoelen zat te tellen. Na de eerste stroompjes van vorige week, droogde het weer op. Een licht ongemak bekroop met stiekem van achteren.

Ik schreef een “Hoe krijg ik die zalen vol?” post, en gooide die weer weg. Niet uit zelfcensuur, ik censureer mezelf niet. Wat je leest is wat je krijgt. Nee, ik wist nog niet eens waarom ik die post weer weg gooide. Ik ging wandelen, en toen ik terug kwam wist ik het.

De toon was niet goed. De toon was angst. En daar ga ik jullie niet mee lastig vallen.

Nu heb ik afstand. Weet ik wat er aan de hand is.

En dan?

Plastic glimlach opzetten, en doen alsof het geweldig gaat? Omdat mensen zich graag aansluiten bij succes, in de hoop dat daar wat van over hen uit straalt?

Nee, dat is te Cialdini-achtig. En ik heb een hogere pet op van mijn publiek.

Ja, die laatste opmerking zou zomaar hetzelfde truukje kunnen zijn. Ik ken inmiddels mijn pappenheimer-nieuwsbriefschrijvers wel. Ha! de beste truuk is de truuk die nog steeds werkt, ook al verklap je hem.

Nee, ik wil geen valse glimlach.

Ik heb het ook niet nodig.

Ik weet namelijk waar ik mijn echte glimlach vandaan kan krijgen. Want hoewel ik nog geen vertrouwen heb in mijn marketingkunsten, heb ik een rotsvast vertrouwen in mijn theatervoorstelling. Daar wil ik naar toe terug. Met dat vertrouwen ga ik aan de slag. Daarmee kan ik die angst overboord gooien.

En daarnaast geef ik me over aan porno: ik bekijk de foto’s van rijen rode stoelen, en prachtige planken podia. Onweerstaanbaar. Daar sta ik straks.

 

 

5 thoughts on “learning markting the hard way”

  1. en ik kom ook, met anderen he. In Breda dan. Als eht je daar lukt zou het echt heel leuk zijn.

    En ja, misschien zijn wij dan in Breda met een paar mensen…maar ik ga er vanuit dat je dan net zo goed zult zijn als bij een volle zaal….

    We hebben ooit gegeten in een restaurant waar buiten ons nog een tafeltje bezet was. Die mensen waren al bijna klaar met eten. Toen ze weggingen waren wij de enige gasten.

    Voor ons niet leuk, voor de eigenaar blijkbaar ook niet. En die liet dat heel erg merken. We voelden ons echt te veel.
    Terwijl wij in de horeca een gasten zijn….hij was niet gastvrij. We hadden wel begrip dat het niet was voor hem, maar door dit ongastvrij gedrag zijn wij nooit meer teruggegaan en de zaak zeker niet aanbevolen. Het restaurant bestaat niet meer. En nog erger, wij weten nu na zoveel jaar nog steeds hoe rottig wij ons daar voelden.

    Als wij als enige gasten als gasten behandeld waren, dan waren zeker teruggekomen en met ons anderen……

    En JacobJan we dromen mee, rode pluche, toneel, teksten, tolk, licht….we kijken er naar uit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge