Over coaches en landmeters

Van de Nederlandse Stichting voor Psychotechniek aan de Wittevrouwenkade in Utrecht:

 Wanneer wij hem uiteindelijk menen te moeten adviseren dat hij het beste voor het h.e.a.o. kan kiezen of voor een h.t.s. -opleiding in de landmeetkunde, dan zijn wij ons er van bewust dat dit op hem in eerste aanleg een vreemde indruk zal maken.

En ze hadden gelijk. Ik kwam hevig in opstand tegen deze conclusie. Ik wilde mensen helpen, niet een techneut worden!

Jaren later zag ik een aflevering van LOST, waarin John Locke door een leraar geadviseerd wordt om de techniek in te gaan. Locke die zichzelf als sportieve avonturier zag, reageerde net als ik.

Niet alleen klassieke boeken bevatten levenswijsheid. Ook een TV serie kan geweldige verhalen over het leven vertellen. LOST is wat mij betreft daar een voorbeeld van. Het thema van John Locke, en zijn tegenhanger Jack Sheppard is prachtig. Daarin komt ook de tegenstelling wetenschap en geloof mooi naar voren, trouwens. Niet voor niets heet een van de afleveringen “Man of Science, man of Faith”

Maar waarom vertel ik dit?

Omdat ze gelijk hadden.

En omdat ik niet luisterde.

Ik ging in Wageningen studeren. Een van de vakken daar was landinrichting. Deed ik toch een beetje wat ze zeiden. Maar in Wageningen kon je ook vakken bij Sociologie volgen. Zodat ik voor mij gevoel geen Nerd zou worden.

Had ik maar gewoon toegegeven dat ik een Nerd was.

Maar nee hoor, ik wilde mensen helpen.

En pas dit jaar heb ik dat idee uit mijn hoofd gezet, 34 jaar later.

Ik wordt alleen geen techneut, ik wordt artiest. Ik blijf eigenwijs. Maar nu klopt mijn eigenwijsheid eindelijk, want dat toneel was een kinderdroom. Eentje die ik nooit hardop durfde te zeggen.

Maar waarom vertel ik dit?

Ik vertel dit omdat ik projecteer.

Ik zie op twitter het ene advies na het andere langs komen, en links naar blogs met levenswijsheid.

En ik wordt er een beetje moe van. En dan wordt ik dwarsig en wil een scherp stukje schrijven. Of een goed doordacht stukje waarin ik duidelijk maak dat we moeten stoppen met al het ge-train en ge-coach.

Dat al die coaches en trainers alleen maar bezig zijn met een u-bocht: anderen aandacht geven met als doel zelf de aandacht te krijgen die ze missen.

Maar dat doe ik niet. Dat stuk schrijven. Want het is projectie. Zo werkte dat bij mij.

En weet je? Er was niet zo heel veel mis mee. Ik heb mensen geholpen. Ik was best een goede trainer. Ik heb als beginneling niet zo heel veel schade aangericht, omdat ik altijd erg terughoudend was. (En me kapot schrok, die paar keren dat ik dat niet was, en daar heel snel van leerde.)

Dus moet ik het laten, de coaches en de levenswijzers. Er zitten heel veel hele goede tussen. En wie ben ik om het kaf van het koren te scheiden?

Af en toe een grapje, dat mag ik van mezelf nog.

En verder gewoon laten.

En wat ben ik blij met mijn keuze. Wat voelt het goed om te roepen wat ik wil roepen, en het helemaal los kan laten wat mensen daar mee doen. Dat ik geen verstandige blogposts meer hoef te schrijven.

Ik kan het natuurlijk toch niet helemaal laten: met wijsheid willen strooien, dat zit nog steeds in me.

Maar geen adviezen meer. Ik deel wat ik ontdek. Ik deel wat me opvalt. Ik giet dat in een mooie vorm. Klaar.

En mocht ik volslagen mislukken in het theater, dan word ik landmeter.

 

3 thoughts on “Over coaches en landmeters”

  1. Landmeter. Piketpaaltjes slaan om de grens te bepalen. Grenzen om over te gaan. Ik zie het verschil niet zo met vertellen op het toneel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge