weg met het ‘je-mag-overal-zitten-nee!-dat -is-mijn-stoel!’ effect

‘Zo spannend en onvoorspelbaar als het leven zelf’. Dat is de titel van de uitgeschreven dialoog over passend onderwijs tussen Luc Stevens en Marcel van Herpen. Het eerste deel van hun gesprek is gepubliceerd in het Magazine van hetkind – Niemand buitengesloten. (lees verder)

 

Zo spannend is het.

En zo mooi.

Als je een begeleidingsgesprek hebt, en je krijgt tranen in je ogen, dan gebeurt er iets moois.

Ik had dat gesprek aangevraagd, omdat ik naast alle euforie een paar onzekerheden voelde binnensluipen.

Want de Vallei is een school waar ik nog lang niet alles van weet. Ik zie heel veel, ik zie hoe dingen werken.  Maar ik heb ook vragen, over dingen waarvan ik nog niet zie hoe ze werken. En wat is er allemaal dat ik niet zie?

En, zoals ik al schreef in mijn vorige blog, ik had vertrouwen nodig. Dus ik wilde ook gewoon een antwoord op die vraag. Doe ik het wel goed? Voor een deel is dat mijn oude: doe-ik-het wel-goed?

Die tranen kwamen toen ik besefte dat het er mocht zijn, die onzekerheid. Dat ik daar niet uniek in ben. Dat het hele team voortduren op zoek is. Dat er geen zekerheden zijn. Dat deze hele school zo onvoorspelbaar is als het leven zelf. En dat het goed is. Dat het zelfs goed is als dat niet altijd goed voelt.

(ik voel die tranen weer prikken)

Dát is bijzonder. Wat een team. Wat een moed.

Om samen op zoek te durven blijven.

Wat een kracht.

Waarom het mij persoonlijk zo raakte is omdat ik mijn hele leven al worstel met de hoe-hoort-het-hier? Ik heb veel te vaak mijn neus gestoten in situaties die veilig leken, open . .  en waar je dan opeens tegen een onzichtbare muur liep, of over een onzichtbare grens. Ik merk dat ik daardoor op mijn hoede bleef voor het je-mag-overal-zitten-nee!-dat -is-mijn-stoel! effect. Omdat er stiekem toch altijd wel ergens een oordeel verstopt zat.¹

En dan nu te voelen dat ik écht overal mag zitten. Dat ik ook toeschouwer mag zijn. Dat ik fouten mag maken. Dat ik het niet mag weten. Dat ik mag zijn wie ik ben. Omdat de vallei een plek is waar iedereen mag zijn wie die is.

Niemand buitengesloten.

En dat waar maken, elke dag weer opnieuw.

Dat is niet gemakkelijk.

Wel heel erg mooi!

 

¹

Ik kreeg ooit tranen in mijn ogen toen ik in een sollicitatiegesprek over mijn passie voor trainen en begeleiden vertelde. Dat was een reden om te oordelen dat ik er kennelijk nog niet klaar voor was.

 


 

Dit stuk is een deel van mijn zoektocht naar een rol voor mij in het onderwijs met mijn slechte gehoor, op een bijzondere basisschool, de Vallei.

De andere stukken staan hier

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge