Waarom Nederlandse Jihadisten niet allemaal terroristen zijn

Ik had ooit Mehmet in de klas.

Mehmet heeft ESM. Dat staat voor Ernstige Spraaktaal Moeilijkheden.

Hij is niet doof, heeft geen moeite met praten, maar de informatieverwerking is trager. Hij kan informatie minder goed opnemen. Hij kan zich moeilijker uitdrukken.

Daardoor zit hij op het speciaal onderwijs. En dat is een probleem. Want dat levert hem geen respect op. Sterker nog, dat plaatst hem onderaan de ladder.

En respect is wat hij, net al wij allemaal, heel hard nodig heeft.

Mehmet is sterk, en niet snel bang. Jammer genoeg voor hem, zijn dat in Nederland niet de zaken waar je respect mee verdient. Bij zijn vrienden wel, daarom komt hij af en toe in de problemen.

Op school is hij soms onhandelbaar, omdat hij (behalve fysiek) geen manier heeft om zijn frustratie te uiten. En frustratie is er genoeg, want hij wordt steeds geconfronteerd met wat hij niet kan. Zelfs in het speciaal onderwijs krijgt hij opdrachten voor zijn neus waarmee hij niet uit de voeten kan.

Wat hem rest is respect af te dwingen door zijn medeleerlingen te domineren. En dat levert weer strijd op met het gezag.

Mehmet zit in een vicieuze cirkel. Hij zit in onze samenleving in een cultuur die hem alleen respect gunt, als hij zich onderwerpt. En dat is, voor zijn eigen respect, het laatste wat hij kan doen.

Ik begreep Mehmet pas goed toen ik met de klas naar een film keek. Blood in Blood out, een film over de levens van drie leden van een gang, genaamd “Vatos Locos”.

Hij kon de ondertiteling niet snel genoeg lezen, maar het verhaal kon hij helemaal volgen. Dit was zijn soort verhaal. Deze mannen dwongen respect af, op een manier die bij hem paste. Dit waren echte helden. Broederschap tot in de dood.

Toen pas snapte ik wat respect voor hem betekende. Toen pas snapte ik wat eer voor hem betekende

Wat het betekent als je ergens voor kunt staan. Wat het betekent als je ergens bij hoort. Wat het betekent als iemand anders voor je door het vuur wil gaan.

Waarom jij voor iemand anders door het vuur zou willen gaan.

Nederland kotst jongens als Mehmet uit.

Ik snap waarom sommige van hen naar Syrië willen om daar te vechten.

Dat geeft ze een doel. Dat geeft ze zelfrespect. Dat geeft ze de kans te vechten voor een goede zaak (want ze willen het volk bevrijden van een tiran). Niet iets om schamperig over te doen. Niet iets om vanuit je luie stoel te veroordelen.

Deze jongens zijn op zoek naar alles wat ze in de Nederlandse maatschappij niet zullen vinden.

Ik denk trouwens niet dat Mehmet erbij zit, maar ik zou het snappen, als dat wel zo was.

Ik wil Mehmet met terugwerkende kracht vertellen dat ik respect voor hem heb. Voor wie hij is. Voor de strijd die hij moet leveren, om hier overeind te blijven.

Als wij Nederlanders, jongens als Mehmet konden respecteren om wie ze zijn. De moeite nemen om verder te kijken. In plaats van wegzetten, als tweederangs burger. Wat zou dat opleveren?

(Mehmet is een verzonnen naam. )

 lees ook het stuk van Hassnae

7 thoughts on “Waarom Nederlandse Jihadisten niet allemaal terroristen zijn”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge