Waarom ik trots ben op mijn vuile broeken

“Wéér een broek die ik niet meer aan kan”, denk ik als ik naar de vlekken kijk die er in de wasmachine niet zijn uitgegaan.

Vooral op mijn knieën.

Maar ik kan die broeken eigenlijk best aan. Want ik kom niet meer zo veel op plaatsen waar ik afgerekend wordt op mijn uiterlijk.

En bovendien, het zijn geuzenvlekken, opgelopen in gesprekken met kinderen.

Geprekken?

Ja gesprekken.

Kijk, ik hoor niet zo geweldig. En die kinderen zijn vaak te ver weg bij mijn oren.

Dus ga ik door de knieën voor ze. Letterlijk, niet figuurlijk.

Mijn evenwichtsorgaan is ook niet meer helemaal lekker. Dus hurken is te wiebelig.

Dus zit ik vaak op mijn knieën, of gewoon op mijn kont. Ter plekke, ook als de vloer niet helemaal schoon is.

Mooie gesprekken heb ik dan. Want we zijn op het zelfde niveau, de kinderen en ik. En dat dan wel letterlijk én figuurlijk.

 

P.S.  Steun Kobe.

One thought on “Waarom ik trots ben op mijn vuile broeken”

  1. Ik hou ervan op dezelfde hoogte te zijn met de kinderen. Niet alleen omdat je ze dan beter verstaat maar ook omdat je dan aangeeft dat je op een “gelijke” manier communiceert, dat het kind evenveel waard is als de volwassene. Want hoewel ik de “juf” ben en blijf betekent dat niet dat ik meer waard ben dan welk kind dan ook. De mooiste gesprekken ontstaan wanneer je communiceert op hetzelfde niveau, de kinderen aanspreekt als waardige gesprekspartner en écht naar de kinderen luistert in plaats van tegen ze praat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge