Waar zit jij, op de sjaal?

Geen digibord kan er tegenop.

Tegen roeien met de riemen die je hebt.

Ik wilde deze tekening maken.

onzekerstoer

Om uit te leggen dat stoere kinderen reageren vanuit dezelfde onzekerheid als verlegen kinderen.

Maar geen digibord, geen schoolbord, en zelfs geen pen en papier bij de hand.

Saskia pakt haar knuffel en legde de sjaal op tafel en vouwde hem in een hoek.

“Ik denk dat ik soms hier en soms hier zit”, zegt ze, “maar dan niet helemaal aan het uiteinde. Van beiden een beetje.”

Ze wijst het aan op de sjaal.

Jasmijn wijst op de verlegen sjaalpunt, iets onder de helft.

“Hier zit ik, denk ik”

En meteen weten ze dat die jongen waar ze af en toe last van hebben, dus op het uiteinde van de ‘stoere’ sjaalpunt zit, en dat hele stille meisje aan het andere uiteinde.

Beiden dezelfde sjaal.

Beiden onzeker.

“Eigenlijk is iedereen onzeker” zeg ik. “Je weet nooit zeker of anderen jou oké vinden, precies zoals je bent. Als je dat vervelend vind, ga je iets doen om dat vervelende niet te hoeven voelen. Zo stoer/zeker worden dat niemand je kan raken, of juist heel stil worden zodat ze je niet zien. Of aanpassen”

En als je beiden niet wil?

Dan moet je dus leren omgaan met die onzekerheid. Dan helpt het als je het oké vindt dat die er is. Dat betekent dat je vreugde binnen laat, maar dat ook de pijn er mag zijn.

Het zijn de dragers van de school met wie ik deze gesprekken voer. En ik zie dat ze het snappen.

Een van de leerlingen die al veel langer op onze school zit, kijkt naar de sjaal, en zegt bedachtzaam: “Ik herken me niet zo in de uiteinden, ik voel me niet verlegen, en ook niet stoer.”

Ik kijk naar hem. Hij is rustig, zit eerder aan de verlegen dan aan de stoere kant. Maar hij heeft gelijk. Hij is niet verlegen. Als hij iets te zeggen heeft doet hij dat. Hij komt voor zichzelf op als het moet.

Zou het komen omdat hij al een tijd mee draait in democratisch onderwijs?

Want ik besef nu hoe waardevol het is wat we doen op deze school.

Als je wil leren omgaan met de onzekerheid van de wereld moet je daar wel de kans voor krijgen. Dan moet niet alles voor je geregeld worden. Dan moet niet alles vertaald worden in goed of fout, of hoe het hoort.

Er is vaak gedoe op school. En dat gedoe is nodig. Om je plek te vinden. Om te leren accepteren dat het er allemaal bij hoort. Het leuke én het vervelende.

Fijn, dat een steeds grotere groep kinderen gaat beseffen dat dát is wat we hier leren met ons spel: wie we zijn. En dat we er mogen zijn, zoals we zijn. En hoe dat zicht dan verhoud met rekening houden met elkaar.

Ik ben totaal niet bang dat het spel daardoor minder spontaan wordt.
Wel veiliger, want deze kinderen gaan straks lekker weer voluit spelen, maar intussen werken wel samen aan een basis waar we op terug kunnen vallen.

En daarom is roeien met de riemen die je hebt zo mooi. Veel mooier dan een digibord. Want ik hoef maar te zeggen: “waar zit hij op de sjaal?” en ze weten meteen waar ik het over  heb.

 

 

2 thoughts on “Waar zit jij, op de sjaal?”

  1. En deze is voor mijn collega’s als ze meelezen.

    Toen ik zei dat veel volwassenen nog steeds niet om kunnen gaan met die onzekerheid vroegen ze: “Hoe zit dat met het team?”

    Toen zei ik dat ik in een heel bijzonder team werk. Waarin we allemaal die onzekerheid durven toe te staan. Ik besef nu weer hoe bijzonder dat is. Dank team!
    Jacob Jan Voerman recently posted…Waar zit jij, op de sjaal?My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge