Niet trots, mag dat er ook zijn?

Durf ik ook te schrijven waar ik niet trots op ben?

Ja, want anders ben ik geen knip voor de neus waard als blogger.

Goed dan . . .

Na de schoolvergadering worden alle kinderen bij elkaar geroepen, om de afspraken en mededelingen te horen. Daar moet iedereen bij aanwezig zijn. Zo’n beetje de enige keer in de week dat kinderen uit hun spel gehaald worden.

Ik doe een rondje om iedereen te roepen.

Twee kinderen weigeren de zandbak uit te komen. Dat snap ik wel. Ze zijn heel fanatiek bezig. Dit is echt het verkeerde moment.

Nu moet ik op mijn strepen staan. Strengheid in mijn stem brengen. Zeer tegen hun zin in dralen ze mee. Maar onderweg is er opnieuw weerstand.

I holt weg, ik er achteraan. Het is speels, maar ook weer niet.

Ik vang I, draaimolen hem in de rondte en zet hem weer neer.

Wéér loopt hij weg.

En weer vang ik hem. Hij worstelt, maar ik verstevig mijn greep. I roept: “stop het doet zeer!”. Dat versta ik de eerste keer niet. Als het doordringt zet ik hem meteen neer, en zeg sorry, kijk of het goed is. Alles lijkt goed, maar I is boos.

En terecht. Ik snap het ook.

Want ik heb tegenover zíjn wil, míjn kracht ingezet. Het begon speels, maar heel even was er daar dat moment dat ik mijn wil door wilde zetten, en daarbij de ongelijkheid in kracht misbruikte.

Heel even maar, en ik herkende het direct, gelukkig.

Maar ik ben er niet trots op.

 

Nu niet denken dat dit zo’n softie school is die kinderen heilig verklaart en waar alles mag.

Er is veel structuur binnen deze school. Er zijn regels. Er zijn ook consequenties als je de regels breekt. Twee kinderen mogen een tijd lang niet achter een scherm omdat ze onzorgvuldig zijn geweest. De pooltafel is dicht omdat er gedoe was. Het is aan de kinderen die daar komen om een manier te vinden zonder gedoe. Pas dan gaat hij weer open.

Dat is er dus niet aan de hand hier. Dat softe.

Het is ook niet zo dat ik nooit kracht zou gebruiken. Ik kan me situaties voorstellen waarin ik dat wél doe.

Het was hier gewoon niet de juiste aanpak. Ik ben een grens over gegaan. Dat klinkt misschien zwaarder dan het is. Maar het voelde niet juist. Waarom, kan het niet precies in woorden vangen.

Hoe het dan wel moet?

In ieder geval had ik hier meer tijd voor moeten nemen, en een gesprek aan moeten gaan. Hoe dat afgelopen was weet ik niet.

 

Het is mijn taak mezelf toe te staan dat ik ook mag leren.

 

 

 


 

Dit stuk is een deel van mijn zoektocht naar een rol voor mij in het onderwijs met mijn slechte gehoor, op een bijzondere basisschool, de Vallei.

De andere stukken staan hier

 

One thought on “Niet trots, mag dat er ook zijn?”

  1. Ik herken dit wel. Na actie in conclaaf gaan met je geweten. Soms noemt men je dan een piekeraar. Dat zijn de mensen die geen last ondervinden van de innerlijke stem. Maar iedereen die in zijn werk en persoonlijk leven stilstaat en heroverweegt is een bijzonder mens. Het dragen van verantwoordelijkheid is in deze tijd iets waar je trots op kunt zijn. Dus ook Jacob Voerman. Goed gedaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge