Kinderen serieus nemen is . . .

jj

Kinderen serieus nemen is een stap verder gaan.

En nog een.

En nog een.

En dan hoor je heel zacht de  ≈ twing ≈  waarmee het elastiekje knapt. Dat elastiekje dat vast zat aan je eigen gedachten/opvattingen/ideeën en waarmee ze het idee van het kind naar zich toe wilden trekken.

Ik ben in de timmerhoek.

Kinderen komen naar me toe met een bijna roekeloos, en in ieder geval grenzeloos, vertrouwen in hun plannen.

Vertel! teken! laat zien! roep ik enthousiast.

En dan komen er soms dingen langs waarvan ik in de verste verte niet kan zien hoe dat zich verhoudt tot de titel van het project.

Ik heb intussen geleerd om los te laten, en mee te gaan in het enthousiasme. En dat levert mooie dingen op.

En ik leer hoe het is om geen last te hebben van het perfectionisme waarmee ik zelf altijd eindresultaten mee af wil dwingen. Wat er ontstaat, ontstaat. Zelfs als er halverwege een hele andere wending gegeven wordt, krijgt het eindresultaat (en soms zelfs een halffabrikaat) trots de titel waarmee het vol bravoure werd aangekondigd.

Kijk, een huis, een auto, een helikopter, een gitaar.

En eerlijk gezegd . . . de resultaten zijn altijd mooier dan ik heb durven hopen.

Kinderen serieus nemen is durven volgen.

Maar kinderen serieus nemen is niet kinderen in álles volgen.

“Kun jij dit even uitzagen met de elektrische figuurzaag?”

Ja, dat kan ik. Maar dat doe ik niet. Ik wil dat jij eerst weet hoe het is om met de hand te figuurzagen. Dus als jij nu met deze handzaag die stukken doet, pak is straks met de electrische zaag die overgebleven stukjes.

Volgen en leiden heet dat in NLP termen. Maar zo bewust ben ik daar helemaal niet mee bezig. Daar heb ik de tijd helemaal niet voor.

Jacob Jahaaan!

Zie je wel daar komt de volgende al.

Bij timmertijd ben ik een hele ochtend in het hier en nu. Heerlijk is het, al ben ik na afloop bekaf!

One thought on “Kinderen serieus nemen is . . .”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge