Kinderen en autonomie. Elke ouder weet het. Een prachtige, maar delicate balans.

DSCN5002

Jacob Jaahann!

Tussen alle getimmer door hoor ik voortdurend mijn naam noemen.

Een zaagje is kapot.
De spijker gaat scheef.
De houtlijm plakt niet.
Of ik wil helpen vasthouden.
De zaag zit klem.
De zaag gaat scheef.
Ik wil zagen, maar kan nog geen zaag vasthouden.
Het plankje breekt.

Ruim tien kinderen in alle leeftijden die allemaal wat anders willen, en ik kan onmogelijk overal bij zijn.

Ik schiet te kort, denk ik.

Heel even maar.

Want ik beslis gelukkig op tijd dat ik er niks aan heb mezelf te torpederen met kritiek. Ik neem afstand, en zie wat er gebeurt. En kijk intussen ook naar mezelf.

Iedereen tegelijk helpen is geen optie.

Ja, dat kan wel. Maar dan alleen op de schoolse manier. Allemaal een vogelhuisje bouwen. Alles goed voorbereid. Alle plankjes voorgezaagd. Alle hamers klaargelegd, de spijkers geteld, en een gezamenlijke instructie. Ik voel bijna de neiging om het zo te gaan regelen. Maar dat is niet wat ik wil.

Dat betekent improviseren. En dat betekent dat werkjes niet altijd lukken. Dat is niet erg. Ontdekken hoe het niet werkt is ook leren.

Kinderen en autonomie Elke ouder weet het.  Een prachtige, maar delicate balans.

In hoeverre help ik? Waar grijp ik in? Ja, voor de veiligheid direct, maar hoe ver laat ik doormodderen?

Een hele dikke spijker voor een heel dun plankje. Waarschuwen dat het gaat splijten, of zelf laten ontdekken?

Iets wat te moeilijk is. Even snel overnemen, zodat ik er voor de andere kinderen ook kan zijn?  Of de tijd nemen, en begeleiden, en dan andere kinderen laten wachten? Of gewoon laten mislukken? Ik doe het alle drie.

Ik voel me een arts die aan triage doet. Ik neem intuïtief beslissingen, en tegelijkertijd beslis ik dat ik dit beter aan wil pakken.

Vandaar dit blog. Om hardop te denken.

Wat wil ik?

Ik wil dat kinderen de ruimte krijgen om te mislukken, maar tegelijkertijd wil ik voorkomen dat ze ontmoedigd worden. Dus niet langer laten modderen dan nodig. De meiden die heel dapper, en misschien wat overmoedig, gingen spijkerweven op een manier die gedoemd was te mislukken heb ik gelaten. Maar een volgende keer wil ik ze naar een succesje kunnen begeleiden.

Ik wil zoeken hoe ik met kinderwensen om ga. Niet alle kinderen weten wat ze willen, en niet alle kinderen die in hun hoofd wel weten wat ze willen, kunnen dat goed overbrengen.

En niet alle timmerwensen zijn echte timmerwensen.

Ik wil een zwaard maken. Dat is mooi, daar kun je van leren. Maar soms is de wens niet een zwaard maken, maar een zwaard hebben. Net zo-een als die van mijn vriendje, zonder al te veel moeite. Voor dat karretje wil ik niet gespannen worden. Maar een zorgvuldig nee kost wel even tijd.

Ik ga dit leren.

Dit voortdurend onzekere proces.

Niet met een systeem. Dit gaat ook nooit routine worden.  Wat helpt is dat ik de kinderen beter leer kennen. Ik ga er beter in worden. Dat ik het zie, is al een heel mooi begin.

 

 


 

Dit stuk is een deel van mijn zoektocht naar een rol voor mij in het onderwijs met mijn slechte gehoor, op een bijzondere basisschool, de Vallei.

De andere stukken staan hier

 

2 thoughts on “Kinderen en autonomie. Elke ouder weet het. Een prachtige, maar delicate balans.”

  1. En dan vergeet ik helemaal te vertellen hoe ongelofelijk goed J me geholpen heeft. J is dol op houtbewerking, misschien nog wel meer op de machines. Electrische zagen, boren, lijmpistolen. Met zijn ontwerpen zorgt hij dat ervoor dat hij ze allemaal kan gebruiken, want waarom makkelijk doen als het ook leuk kan?
    J legt om de haverklap zijn eigen werk weg om andere leerlingen te helpen met een machine. Heel erg mooi om te zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge