kinderen betrappen op talenten

valleitimmeren

 

Ik leer vooral laten, op de Vallei. (Kijken kon ik al, en dat mag ik hier ook voluit doen)

Ik had kleine hamers tevoorschijn gehaald. En opeens zie ik klein meisje Saskia met een grote klauwhamer lopen. Ik bedwing mijn impuls om haar een kleinere hamer te geven. Ze heeft die grote niet voor niets gepakt, roep ik mezelf inwendig tot de orde. Na twee klappen zie ik al dat hier een vakvrouw bezig is.

 

De banaanmaan

Terwijl ik andere kinderen help is achter mij  Saskia heel druk bezig.

Met verbluffend tempo maakt ze het een na het andere kunstwerk. En dat woord gebruik ik niet lichtvaardig. Ik kijk met verbazing naar de focus waarmee ze werkt. Dit is een jongedame die in haar hoofd weet wat ze wil. Zonder dat het vast ligt, trouwens. Ze gaat de dialoog aan met het materiaal. Ze pakt resten triplex uit de bak, en weet dan direct waar dat een plek gaat krijgen. Dat kromme stuk wordt een knalgele banaan. Maar ze timmert het vervolgens op een diepblauwe ondergrond, zodat het tegelijk een maan is. Mooi vind ik, dat het gezicht dat ze er op tekent, zowel de banaan- als de maaninterpretatie toestaat.

De ogen en de mond.

Een volgend stuk hout krijgt twee spijkers die met precisie, zonder er één keer naast te slaan, én zonder de spijker krom te slaan, tot op de kop het hout in gaan. Dat worden ogen. Daaronder (het is een gebruikt stuk hout) heeft Saskia, een kromgeslagen spijker uit het hout getrokken. De U-vormige deuk die achterblijft wordt een tong die uit de mond steekt.

Het is niet alleen wat ze maakt dat bijzonder is. Het is de manier waarop, de focus, de aandacht, de concentratie, de ijzeren wil. (Ze vraagt bijna geen hulp, en vogelt alles zelf uit).

Ik voel me toeschouwer in het atelier van een kunstenares.

 

Kinderen betrappen op talenten.

Bestaat er iets mooiers?

 


Dit stuk is een deel van mijn zoektocht naar een rol voor mij in het onderwijs met mijn slechte gehoor, op een bijzondere basisschool, de Vallei.

De andere stukken staan hier

 

2 thoughts on “kinderen betrappen op talenten”

  1. Mooi verwoordt! Als mij zoiets dergelijks overkomt betrap ik mijzelf. Dat kinderen, die toch het beste wat ze in zich hebben, vaak door volwassenen worden beperkt omdat ze net zo moeten worden. Dan denk ik hoe mooi het zou zijn dat kinderen konden opgroeien zonder die bemoeienis. De goeden hierbij nagelaten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge