je wordt het meest verrast door de dingen die je al weet

Mijn les mislukte.

Ik wilde met kinderen games maken. En dan niet, zoals tot nu toe gebeurde, een leveltje bouwen in een bestaand programma. Maar echt. Met gamemaker. Behoorlijk pittig. Niet direct resultaat. Dus kinderen moeten echt willen doorbijten.

Er waren te veel kinderen. Te weinig computers. Te veel niveauverschil. En de techniek haperde te veel.

Ik wist het al.

Dat je van fouten kunt leren.

Ik had het zo vaak gehoord, dat ik me ging ergeren aan die kreet.  (En al die andere). Want het zelf meemaken is andere koek. Zeker als het vaker gebeurt.

En toch is dat het enige dat helpt.

Vaker mislukken.

Want die eerste keer is de wetenschap dat je er van leert een doekje voor het bloeden.

De tweede keer is het gevoel bitterzoet. De pijn is minder, maar nog voelbaar.

Gisteren mislukte ik een flink stuk luchtiger. De pijn is aan het transformeren. Ik kan nu al voelen dat ik straks kan gaan genieten van mijn mislukkingen.

Meer dan ooit weet ik nu hoe belangrijk het is dat we mislukkingen vieren. Ik weet het niet alleen, ik voel het tot in mijn botten.

Die mislukte les is zo ontzettend nodig geweest. Ik weet nu hoe ik verder kan. Drie kinderen zijn enthousiast.

Er hadden zich 20 kinderen opgegeven. Dus ik had ook kunnen concluderen dat ik 17 kinderen teleurgesteld heb.

Maar ik weet dat die drie straks andere kinderen de streep over gaan trekken. Ik weet ook dat ik ga ontdekken wat de andere kinderen nodig hebben. Kinderen waarvoor dit nog nét een stap te ver is.

Als dit 10 jaar geleden was gebeurd, in mijn stage op de Pabo, dan had ik mijn ideeën in de hoek gesmeten. Dan had ik geknikt als een begeleider gezegd had dat de leerlingen hier nog niet aan toe zijn. Leuk geprobeerd, maar houd je nu maar aan de standaard lesmethoden.

Sterker nog. Het ís me 10 jaar geleden gebeurd. Ik heb niet alleen mijn ideeën in de hoek gegooid. Ik heb het hele leraarschap zelfs opgegeven.

Weten we wel wat we elkaar aan doen met onze beelden over wat goed en fout is? Over wat succes is en wat niet? Over cijfers en slagen?

Het lijkt zo’n dooddoener: van fouten leer je. Maar er zitten zó veel diepere lagen in dat ene zinnetje.

Je wordt het meest verrast door de dingen die je al weet. Als je verder durft te kijken dan wat je weet.

 

 

2 thoughts on “je wordt het meest verrast door de dingen die je al weet”

  1. Ha, mijn zoon was een van die drie, en hij is het hele weekend al enthousiast aan het vertellen hoe zijn nieuwe games er uit gaan zien. Het mooie is dat hij niet denkt in beperkingen en onmogelijkheden, maar dat hij in volle vaart door dendert naar de volgende programmeerles. En dat hij als hij heel erg zijn best doet, hij over een paar jaar zijn zelf ontworpen game kan gaan verkopen. Gaaf! Dank je wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge