Ik baal er van dat ik zo slecht hoor

Zo.

Dat is er uit.

Ik kan heel leuk omdenken, en bedenken dat communicatie meer is dan praten. Dat is allemaal nog waar ook, het werkt ook, soms. Maar het werkt ook vaak niet.

Er is veel dat ik mis.

Er zijn veel momenten waarop ik niet kan doen wat ik wil.

Er zijn gesprekken die ik niet aan ga, vragen die ik niet stel.

Toestaan.

Daar is het weer. Ik wilde dat er een mooier woord voor was, want dit is een hoofdthema van mij, op deze school.

Toestaan dat ik niet met alles wat op me af komt, iets hoef.

Toestaan dat ik niet met alles wat ik zie, voel en bedenk iets hoef.

Toestaan dat ik verdrietig kan zijn over mijn slechthorendheid.

Met alles wat ik mezelf toe sta, maak ik mijn hart ruimer. Met een ruimer hart kan ik er zijn. Voor de kinderen, voor mijn teamgenoten.

Had ik niet eerder zoiets geschreven? Ziejewel? Hoofdthema! Als ik deze school zou moeten beschrijven zou ik ‘toestaan’, of ‘het mag er zijn’ benoemen als een kernwaarde. De zachte aandacht voor wat is.

Daar kunnen heel veel scholen die bezig zijn met hoe het hoort, nog wat van leren.

 

 


 

Dit stuk is een deel van mijn zoektocht naar een rol voor mij in het onderwijs met mijn slechte gehoor, op een bijzondere basisschool, de Vallei.

De andere stukken staan hier

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge