Hoe mooie systemen waar je niet zonder kunt, toch een valkuil kunnen zijn

Ik wil zo veel.

Zo veel mooie dingen die ik voor me zie.
Zo veel dingen waarvan ik wil dat ze beter lopen.
Zo dingen die ik goed moet bijhouden.

Dat ik vergeet te genieten van wat er is.

Want als ik mijn kop leeg maak van al dat willen, dan zie ik het wel. Dat gebeurde dinsdag. Ik viel in op een dag dat ik normaal vrij ben, en had dus geen programma. Ik kwam binnen met het idee al die dingen die ik had laten liggen op te pakken, maar van dat plan bleef weinig over.

Dus ik dwaalde een beetje door school. Eerst onbevredigd, want al die onaffe dingen in mijn kop. Maar toen werd ik meegenomen in alles wat de kinderen om me heen deden.

Ik schreef het al eerder. Kinderen hebben een energie die je zomaar het NU in trekt. Het enige dat je hoeft te doen, is het laten gebeuren.

En dat deed ik.

Ik ben een betere leerkracht als ik BEN dan als ik DOE. (dat schreef ik hier al)

En nu de stap voor gevorderden:

Dit was een drukke week. Ik ben er niet aan toegekomen om ons leerlingvolgsysteem (Spectrovita) in te vullen. Daar zet ik elke dag de bijzondere dingen in die ik met de kinderen meemaak.

(Ik blog dus wel iedere dag. Elke dag zo’n tien miniblogjes. Maar jullie krijgen dat nooit te lezen.)

Gisteren was ik naar Zeeland, om de eerste exemplaren van Kobe te zien en te tekenen. (We versturen ze nog even niet, want de meeste exemplaren waren een misdruk. 16 oktober is de boekpresentatie in Wijchen, daar willen we de goede exemplaren voor gebruiken.)

Dus nu, zondag, ga ik zitten om Spectrovita in te gaan vullen.

En nu komt het ZIJN voor gevorderden.

Ik doe het niet.

Spectrovita invullen.

Punt. ¹

Pech voor de inspectie die straks komt, en waarvoor het beter is dat ik het er wel in zet.

Pech voor de ouders die mee lezen, en zo kunnen meegenieten van wat er op school gebeurt.

Niet zo’n pech voor de leerlingen zelf. Ze waren er zelf bij.

Ik doe het heel bewust NIET.

Want ik wil niet dat het invullen van spectrovita een kunstje gaat worden, een graadmeter voor mijn begeleiding.

Ik gebruik het nu wel als hulpmiddel om te zien welke kinderen ik vaak zie, en welke kinderen minder. Ik gebruik het omdat ik kan terugkijken, en daardoor de ontwikkeling van de kinderen kan zien.

Maar het moet geen scorebord gaan worden. Want dan gaat het een eigen leven leiden.

Wat ik nu ga doen is niet afgelopen week opschrijven, maar koesteren.

Ik ga één moment met jullie delen. Het moment dat ik tranen in mijn ogen kreeg. De onthulling van het bordje.

Het was feestweek. De Vallei bestaat 10 jaar.

Bij de onthulling van het bordje op het plein besefte ik wat dat voor Maaike moest betekenen (en voor al diegenen die er al langer bij zijn). Tien jaar geleden met zes kinderen in een huiskamer een school beginnen. Het voor je zien. Dwars tegen alles in doorzetten omdat je er in gelooft. En nu een prachtig schoolgebouw en 152 kinderen.

Poeh!

IMG_20150925_190055

 

 

¹

Een ouder vroeg bezorgd of ik nu helemaal stopte met schrijven in Spectrovita. Nee, gelukkig niet. Alleen de momenten van deze drukke week, die ik had willen noteren, die zitten nu dus niet in het systeem. (Wel in ons hart)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge