Het idee en de werkelijkheid

Straks hebben we een open dag op de Vallei.

En dan ben ik altijd vreselijk benieuwd wat het is dat mensen zien.

Want het eerste dat je tegen komt op onze school is chaos. Meestal vrolijke chaos. Maar ook drukke, chaotische chaos, met hier en daar eilandjes van rust.

Pas als je daardoorheen kunt kijken zie je wat we werkelijk doen op deze school.

Of juist niet doen.

Veel mensen vinden onze aanpak prachtig. Ze zijn gecharmeerd van het concept natuurlijk leren.

Verliefd op een idee.

Maar wat ik me af vraag is of mensen wel snappen wat het in houdt als je ook echt gaat werken volgens dat idee.

Elja Daae schreef er ooit al een blog over, over verliefd zijn op een idee.

Besef je wat er allemaal bij dat idee hoort?

Wat het in houdt als je kinderen écht los laat?

Wat het in houdt als je écht steeds opnieuw op zoek blijft naar wat werkt?

Wat het in houdt om te accepteren wat er zich aan dient?

Klein voorbeeldje.

Gisteren kwam in de crea-ruimte binnen. Een paar meiden waren bezig bekertjes te vullen met afwasmiddel en verf, en waren daar druk mee aan de slag. Er kwam tussendoor ook nog wat verf op het papier.

Ik heb daar resoluut een einde aan gemaakt. De afspraak in de crea is dat je de spullen gebruikt waar ze voor bedoeld zijn.

En tegelijk ben ik me aan het afvragen of ik hiermee niet een heel gaaf experiment mee de grond in boor. Want diezelfde ochtend had ik in mijn kinderboekenweekoptreden als Einstein verteld dat je juist buiten de gebaande paden moet denken. We zeggen het wel: buiten de lijntjes kleuren, maar durven we het ook echt aan?

Niet alles kan zo maar, bij ons op school. We hebben afspraken. Allemaal samen met de leerlingen tot stand gekomen. En toch er zijn elke dag opnieuw situaties waarbij je je af vraagt wat slim is. En elke dag maken we beslissingen. Goede en foute.

En juist die foute mogen er ook zijn.

Want we kiezen er voor om geen zekerheden in te bouwen.

En dus gebeuren er elke dag dingen waarvan je achteraf had gewild dat het mooier was gegaan.

En dat blijft. We leren, en het wordt steeds mooier. Maar de fouten blijven.

Want die fouten komen van precies dezelfde plek waar al die verrassend mooie momenten vandaan komen. Momenten die je van zijn levensdagen nooit kunt plannen.

En daarom zijn ouders soms bezorgd. Omdat kinderen thuis komen met verhalen dat er vervelende dingen gebeuren, dat ze lessen missen, dat er niet aan de afspraken gehouden wordt.

Dingen die we hadden kunnen voorkomen als we alles meer in de hand zouden nemen.

Maar we gaan niet inzetten op voorkomen. Want daarmee perken we meer in dan ons lief is.

Het idee is prachtig.

De uitwerking betekent dat je ‘vieze kleren’ krijgt.
Dat er vervelende dingen gebeuren.
Dat we als begeleiders dingen missen.
Dat kinderen dingen missen.
Dat niet alle leermomenten ‘benut’ worden.

Dat hoort er bij. Dat hoort bij de keuze voor onze school.

Net zo als het er bij hoort dat ik, die even geen zin had in vieze kleren, een prachtexperiment de kiem in smoor. We gaan een ander moment kiezen om te ontdekken of verven met zeep mooie effecten op levert. Als dat zo is hebben we er een workshop bij.

Ik ben er intussen achter dat de werkelijkheid misschien wat ongetemder is dan het idee, maar ook vele malen mooier.

Ik vraag me af wat ze zien, die mensen die straks komen kijken op de open dag. Het idee, of de werkelijkheid. En wat vinden ze mooier?

4 thoughts on “Het idee en de werkelijkheid”

  1. Jammer dat de afspraak de spontaniteit overklaste. De meiden wilden ervaren wat er gebeurt en wat ze daarmee evt. (niet) kunnen.

    Naar mijn idee zit ’t andersom: het idee is was wezen ongetemd, de werkelijkheid werd vervolgens aan banden gelegd.

    1. Ja, Jan-Willem in dit geval inderdaad.
      Maar het feit dat ik het los wil laten en af en toe anders kies, in het moment is ook deel van het ongetemde. Het ongetemde kan beide kanten op.

      Maar ik pak het met ze op.

      Die keer dat iemand de stoel met stofjes ging beplakken pakte ik het beter aan. Het hoort er allemaal bij.

      Juist het feit dat ik mezelf niet ga bashen omdat ik niet democratisch of pedagogosch-tactisch gehandeld heb, geeft me de ruimte om een volgende keer losser te reageren.
      Jacob Jan Voerman recently posted…Het idee en de werkelijkheidMy Profile

  2. Hey, ik lees je antwoord nu pas. Tof dat je reageert.
    Mooi hoe je er naar kijkt en handelt; je kiest voor de liefde, voor jezelf en de ander :))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge