Heb ik het lef om dover te zijn? deel 2

Ik weet het al lang.

De stap die ik moet gaan zetten, richting goede communicatie op de schoolvloer.

Maar ik durf niet.

Het zat bij het schrijven van de eerste post hierover al in mijn achterhoofd. Ik durfde het toen niet eens hardop te denken.

Mijn moed begint vaak bij mijn blog. Als ik het hier hardop durf te zeggen, dan ga ik het ooit een keer doen. Dat heeft al eerder gewerkt.

 

Het lef om dover te zijn.

Dat is nodig, omdat ik de ander nodig heb voor een goede communicatie.

En dat is precies waarom ik het niet durf, die volgende stap.

Want ik kom een heel eind, zonder die stap.

Maar een heel eind betekent dat ik mij in alle bochten wring, zodat de ander zo min mogelijk last heeft van mijn slechthorendheid.

Want dát is spannend: anderen die zich aan moeten passen aan mij, en niet een beetje, maar flink!

Dat betekent dat ik mijzelf de moeite waard moet vinden.
Dat betekent dat ik heel erg veel vertrouwen moet hebben, in wat ik als leraar te bieden heb.

Ken je dat? Dat gevoel: “Als ik durf te kiezen voor mijzelf, dan verlies het contact met de mensen om me heen?”
Dat je best kunt bedenken dat het niet zo is, maar dat je angst heel hard gaat trappelen en roepen?

 

Wat gaat er gebeuren als ik in de hele drukke ruimtes mijn CI’s uit doe, en dus helemaal niets meer hoor?

In die ruimtes versta ik ongeveer 25% van wat gezegd wordt. Zo’n percentage slaat helemaal nergens op, maar ik wil even duidelijk maken dat ik in herrie echt heel weinig hoor. Als ik een paar sleutelwoorden ‘vang’ kan ik de puzzel leggen. Het nadeel van die manier van verstaan is dat niemand weet welke moeite het me kost, en dat ook niemand weet wat ik NIET verstaan heb.

Als ik in die ruimtes mijn CI uit doe wordt het een stuk duidelijker. Dan wordt de communicatie iets van ons samen. Dan is het een klus die we samen moeten klaren.

 

En daar zit de angst. Mag ik dat vragen van anderen?

De tegenvraag is natuurlijk: Hoe serieus neem ik de relatie als ik het niet vraag?

 

Mijn eerste stap is het omgaan met die angst. Het leren houden van mezelf.

De tweede stap is de vraag of ik dit kan vragen van de kinderen op die school.

Het kost ze wat, maar krijgen ze er ook wat voor terug?

Ik vermoed van wel.

Het eerste dat ik terug geef, is dat ik hiermee een voorbeeld geef. Ik leef voor dat je jezelf zo serieus mag nemen dat anderen moeite voor je doen. Dat jij het recht hebt om de dingen te doen op een manier die voor jou werkt. En dat het helemaal niet erg is als anderen daar iets voor moeten doen. Zo werkt het over en weer. Zo zou het ook op een werkvloer moeten werken. Want op die manier kunnen talenten tot hun recht komen.

Het tweede dat ik terug geef is dat ik de communicatie rijker maak. Of moet ik zeggen: rijker houdt? In de pedagogiek van Reggio Emilia wordt gezegd: Een kind communiceert in honderd talen, en wij pakken er 99 af.

Goed.

Ik heb het in ieder geval gezegd.

De volgende stap is overleggen met de school.

 

kijk hier als je iets meer wil weten over dovencultuur (hokjesman)

 

En dit is het antwoord van school:


En dit staat in het boek : “Leren Natuurlijk” van Maaike van Mourik. Oprichtster en Directeur van de Vallei.

Als we leren dat verschillen een verrijking zijn, kunnen we echt vrij van binnen worden.
Het vergroot ons levensgeluk aanzienlijk. In een gemeenschap die uit mensen bestaat
die allemaal heel verschillend zijn, gaat na een tijd ieder individu dit intrinsiek
accepteren. De bindende overeenkomst is dan dat je anders bent dan anderen. Je kunt
werkelijke vrijheid ervaren, omdat je echt kan kiezen vanuit je innerlijke motivatie.

 

 

Naschrift:

Ik heb de stap gezet. Ik heb aangekondigd dat ik vanaf november mijn CI’s uit ga doen. Er is heel erg mooi op gereageerd.

 

 

 


Dit stuk is een deel van mijn zoektocht naar een rol voor mij in het onderwijs met mijn slechte gehoor, op een bijzondere basisschool, de Vallei.

De andere stukken staan hier

 

10 thoughts on “Heb ik het lef om dover te zijn? deel 2”

  1. Door het lezen van je blogs is mij duidelijk geworden hoe talig ik communiceer. Ik ben je pas echt gaan verstaan nu ik je blogs lees. Ik ben benieuwd wat jouw ‘dover zijn’ teweeg brengt in mijn ontwikkeling als het gaat over communiceren en afstemmen.
    En ja, door je ruimte in te nemen geef je anderen impliciet ‘toestemming’ om dat ook te doen. En dat ga ik dan mooi ook doen, haha!

  2. Dag Jacob Jan,

    Mooi blog. Het non-verbale lijkt/is bij jou noodzaak. Kun je van de nood een deugd maken (?). Ik geloof dat jij ontzettend veel ziet.

    Ik ben parttime (ook) talendocent op een middelbare vrije school, maar ik geef de helft van de les onbewust les d.m.v. … lichaamstaal.

    Een knikje hier (“ja, ik heb je gezien”), een nee + een handgebaar daar (“niet nu, zometeen kan het wel”) en wenkbrauw + glimlach zus (“toe maar, je kunt het wel, ik weet dat het spannend is”) en een hoofd-schud zo (“nee, nu is het klaar”).

    Ik kan me voorstellen dat je door je eigen gedachten zo in beslag genomen bent dat je je misschien niet meer realiseert dat ‘goed-horenden’ net zo goed / evenveel lichaamstaal gebruiken. En hoe waarachtig is dat. Daar, aan waarachtige leraren, daar hebben leerlingen baat bij. En dan kun je volgens mij dat hele wel of niet horend (of minder goed) even opzij zetten.

    Ik zou ’t meteen invoeren. Van kinderen mag je elke dag opnieuw beginnen.

  3. Wat mij zo raakt, is dat we hier op je blog die hele reis hebben meegemaakt, van toen je nog in je vorige baan zat, naar de theatershow, naar deze plek die erg goed bij je lijkt te passen en je zoveel geeft en waar je zo jezelf kunt zijn.

    1. Ja, bijzonder, als ik terug kijk.
      Ik ben zo blij dat ik die reis gemaakt heb. Al had ik geen idee waar die zou eindigen. Een doel neerzetten, en dan heel ergens anders uitkomen. (En wie weet misschien via een heel andere weg op een heel andere manier toch weer bij dat doel, want het voelt niet als handdoek in de ring).
      Maar voor nu: Deze plek, waar ik zo door ontroerd wordt.

      De reis maken, ik kan het van harte aanbevelen.

  4. Beste Jacob Jan, wat een prachtig inzicht dat je de kinderen eigenwaarde leert door te nemen wat je nodig hebt om jezelf te kunnen zijn en het beste van jezelf met hen te delen.
    En wat rijk dat mijn kinderen Auke en Famke met jou mogen kijken hoe dat werkt.
    Auke heeft met me meegelezen en zit te broeden op de vraag ‘weet jij waar Dara is?’ zonder woorden. Hij heeft het er moeilijk mee, daaruit blijkt wel hoe verrijkend jouw uitdaging ook voor hem is…

  5. Ahoy Jacob Jan,

    wat een knap stuk schrijf je hier ook weer.
    Het geeft goede moed, aan jezelf, maar ook aan mij e.v.a. denk ik.
    Want wat je schrijft over “Als ik durf te kiezen voor mijzelf, dan…”
    bijvoorbeeld dat herken ik zeer.

    Volgens mij ga je de schatkist die daar ergens in je ziel staat echt
    een keer openkrijgen. Je hebt al een boel sleutels in handen i.i.g.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge