de vele lagen van het leren

knikkersposter

Opdracht:
Een knikkerbaan voor twee knikkers die gelijktijdig beginnen. De tweede knikker moet 5 seconden later aankomen.

Het mag niet, maar ik denk net zo hard mee als de rest.

Leren ze techniek? Ja, maar zo veel meer. Het hele proces is spannend. Er zijn kinderen met gave ideeën, maar sommige haken snel af, als iets niet lukt. En dan zijn er kinderen die in het begin in het duister tasten maar als het wat concreter wordt, steeds enthousiaster worden. De kinderen die uiteindelijk aan één stuk door aan de baan werken zijn soms heel andere kinderen die er mee begonnen. En dan is er die Diehard die er van begin tot eind bij is, dingen bedenkt, en terecht trots is.

En die leerling die iedereen aansteekt met haar enthousiasme.

En de andere leerlingen die een eigen project hebben, maar komen kijken en net zo hard meeleven.

En de leerling die leert dat je ergens voor moet kiezen. Hij zit net in een hele fijne speelperiode met vrienden. Maar wil ook presenteren op het toernooi. En dat laatste kan niet als je er niet genoeg bij bent geweest, bij het maken. Bij de frustraties én bij de successen. Hij kan niet kiezen, en hij leert dat niet kiezen ook kiezen is. Hij is uiteindelijk tevreden met de plek die hij nu heeft: mede-bouwer zonder te presenteren. En hij mag morgen samen met ons allemaal even trots zijn.

Dan op de laatste dag, als de baan af is, gebeurt er een ramp. Iemand maakt een laatste wijziging, en het werkt niet meer. (Tja, we hebben een prototype wat letterlijk met stukjes tape aan elkaar vast zit.) Knorrigheid. Wie heeft er aan gezeten? Door mij nog het hardst. Een help-moeder (niet van één van de knikkerbaankinderen trouwens) helpt me uit mijn boze mood (dank). Oef. En direct kan ik ook daar een leermoment van maken. Want het meisje (ja er werken veel meiden aan, Yes Go girls!) dat die laatste wijziging maakte is gewoon keidapper! En mislukken hoort in het proces thuis. (Ik mislukte hier zelfs in het mislukken) De knorrigheid daarover mag er ook zijn. Al die heftige emoties horen er bij.

En dan willen de kinderen morgen al om 8 uur op school zijn om de zaak te redden. Zelf met elkaar geregeld, inclusief de vraag of het tem de briefing van ‘ochtends even op een andere plek wil doen, want daar willen ze aan de slag. Wow!

Ik weet van vorig jaar hoe inspirerend de dag zelf is, als ze alle oplossingen zien van de andere scholen.


(Deze tweede is niet zo goed te zien. De ene knikker blijft rechtsboven achter tot de eerste knikker in het bakje valt en daarmee aan het touwtje trekt)

En de succeservaring die de kinderen op doen. Voor sommige kinderen van levensbelang.

Techniekoernooi, het is leren op alle fronten tegelijk.

En ooh wat ben ik trots op ze!

2 thoughts on “de vele lagen van het leren”

  1. Cool Jacob Jan!! Wat ben je toch dapper en moedig en eerlijk dat je zo open naar jezelf kunt kijken en het met ons durft te delen!
    En ja, ook heel knorrig, boos en een kort lontje gisteren! Fijn dat ik er gisteren was, die dappere meiden mocht volgen en begeleiden! Dankbaar en blij dat je mijn feedback en vertaling kon horen!!
    En dan nu de creativiteitsprijs!!! Juigh! Goed gedaan meiden! Trots op jullie!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge