De kinderen die ik zie

De hele week wil ik al hierover schrijven, maar ik vind de woorden niet.

Over hoe mooi de kinderen zijn als je ze echt ziet.

 

Nee hè, nu wordt het een sinterklaasgedicht, ook dat nog.

Opnieuw proberen:

 

Het zijn momenten waarop de bliksem in slaat. Dat je plotseling, in een flits, veel meer ziet dan het kind dat je tot nu toe zag.

En dat was al zo veel. Dat wat ik tot nu toe zag.

Wat me vooral op valt bij de kinderen is hun meedogenloze vastberadenheid. Mislukking krijgt geen kans, zelfs als er iets niet lukt.

Doelgericht zijn ze, gefocust, de kinderen die ik zie. Zelfs in hun besluiteloosheid, zit nog de energie van vastberadenheid.

En daarnaast nog creatief, eigenwijs, vrij, vrolijk, lief, aardig.

What’s not to love?

Zo moeilijk is dat niet, om ze geweldig te vinden, de kinderen die ik zie.

Maar wat ik wil beschrijven is wat daaraan voorbij gaat.

Die korte flits waarin ik veel meer zie dan een kind.

Een heel mens zie ik dan. Een mens met grote wijsheid.

Ik houd mijn mond, want woorden zijn er niet. Voordat ik het weet ga ik hier verzanden in new-age achtig gewauwel.

En toch . . .

ik heb het gezien

meerdere keren.

 


 

Dit stuk is een deel van mijn zoektocht naar een rol voor mij in het onderwijs met mijn slechte gehoor, op een bijzondere basisschool, de Vallei.

De andere stukken staan hier

 

2 thoughts on “De kinderen die ik zie”

  1. KInderen en ouden van dagen spreken de waarheid zeggen ze. Nou, wat ik vooral in kinderen (maar ook bij ouderen) zie is hoe ze zijn. Te vaak zet hoe je als kind bent zich de rest van je leven voort. Totdat je een oudere van dage bent die zijn dagen vult met bloedzuigerige telefoontjes aan een klantenservice. Alleen maar om iets te doen te hebben.

    Als kind ben je aardig en lief, maar kun je ook heel goed doortrapt en gemeen zijn. Misschien kan je in de loop der jaren nog hufteriger worden dan je als kind al bent, maar veel is toch met de natuur meegegeven.

    De etterbakjes en pestertjes van de lagere school zijn vaak de sociopaten in de middenfase van hun leven en de bloedzuigers na hun pensionering.

    Geniet ik dan niet van kinderen? Ja hoor. Mateloos zelfs. Ik fleur helemaal op zodra ik over mijn zoon begin te praten. Een fantasische jongen is hij. Wat ik het mooiste aan kinderen vind? De onbevangenheid waarmee ze in het leven staan. Dat leven omarmen en ontdekken. Dat vind ik mooi aan kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge